«Για τα λεφτά τα κάνουν όλα». Μια φράση την οποία ακούμε όλο και πιο συχνά. Αφορά τους βουλευτές. Αν και οι Ελληνες δεν συνηθίζουν να ομονοούν, η περιφρόνηση για όσους χρεοκόπησαν τη χώρα και θησαυρίζουν σε βάρος των φτωχών και των ανήμπορων αποτελεί ένα συναισθηματικό σημείο συνάντησης για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.
Ωστόσο, η περιφρόνηση και η απαξία για τους επίορκους, τους καιροσκόπους και τους επαγγελματίες ψεύτες μπορεί να καταστεί επικίνδυνη αν γενικευτεί αδιάκριτα προς όλους όσοι ασχολούνται με τα κοινά. Διάγουμε περίοδο κατά την οποία αυτός ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από το σύνηθες. Στα μύρια όσα αρνητικά υπάρχουν πρέπει να συνυπολογιστεί και ο θανατηφόρος συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την απόλυτη αναξιοπιστία της πλειονότητας του πολιτικού προσωπικού.
Οι Ελληνες φτωχοποιούνται και βλέπουν με έκπληξη, απογοήτευση και οργή εκείνους που τους υπόσχονταν λύτρωση από τη μνημονιακή ασφυξία να τους ρίχνουν σε βαθύτερη άβυσσο από εκείνη στην οποία βρίσκονταν! Δηλαδή, η πλειονότητα βιώνει μία από τα ίδια και εκείνοι που διέψευσαν τις προσδοκίες χασκογελούν εμφανιζόμενοι στα ΜΜΕ και ισχυρίζονται, όπως οι προκάτοχοί τους, ότι «έσωσαν την πατρίδα»! Οι περισσότεροι θεσμοθετούν περικοπές για τους πολλούς, ενώ είχε υποσχεθεί αυξήσεις και «επούλωση» των μνημονιακών τραυμάτων.
Οι πολίτες σκέφτονται το αυτονόητο: Οι βουλευτές «ξέχασαν» τις υποσχέσεις τους και κατάπιαν αμάσητα τα Μνημόνια, την υποταγή στους ξένους και τις προσβολές της τρόικας, διότι δεν θέλουν να θυσιάσουν τα πολλά χιλιάρικα που εισπράττουν κάθε μήνα με τις βουλευτικές «αποζημιώσεις» τους.
Ο δρόμος που ανοίγουν η ανακολουθία και η αναξιοπρέπεια που χαρακτηρίζουν τμήμα του πολιτικού κόσμου οδηγεί στην εκτροπή. Οι εξαθλιωμένες μάζες, αν πιστέψουν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος διαφυγής από τη φτώχεια και την απελπισία, εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε χειροκροτητές τυράννων. Δεν θα είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία.
Οι ανίκανοι, αφερέγγυοι και ανάξιοι κοινοβουλευτικοί αποτελούν τους μεγαλύτερους εχθρούς του πολιτεύματος.
