«Δώσε μου τόπο να σταθώ και θα μετακινήσω τη Γη» (αρχαία: «Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω»). Το είπε ο Αρχιμήδης μόλις ανακάλυψε τη λειτουργία των μοχλών. Ο αρχαίος πρόγονός μας, που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ., ήταν φυσικός, μαθηματικός, μηχανικός, εφευρέτης αλλά και αστρονόμος. Ωστόσο, αυτή η φράση του έχει απόλυτη εφαρμογή στην πολιτική.
Κάθε συλλογική προσπάθεια και κάθε ατομική πρωτοβουλία πρέπει να έχουν μια βάση. Από εκεί θα δύνανται να πραγματοποιούνται «εξορμήσεις» για την επίτευξη πολλών στόχων. Δίχως σημείο εκκίνησης, ουδέν γίνεται εφικτό. Η άσκηση πολιτικής προϋποθέτει την ύπαρξη «χώρου» μέσα στον οποίο μπορούν να κινηθούν και να αναπτυχθούν οι δυνάμεις που θα διατηρήσουν όσα αξίζουν και θα προσθέσουν ωφελήματα στους πολίτες.
Αυτή την περίοδο, σε παγκόσμιο επίπεδο, η επιλογή πολιτικού χώρου έχει διλημματικό χαρακτήρα: Τα κόμματα και οι παρατάξεις είτε θα ενταχθούν στο παγκοσμιοποιητικό, νεοταξικό στρατόπεδο είτε θα ταχθούν δίπλα στα έθνη που αγωνίζονται να διατηρήσουν το αυτεξούσιο και την ταυτότητά τους. Μέση οδός δεν προβλέπεται για κανέναν.
Εχουμε ήδη παρακολουθήσει τις πρώτες μεγάλες μάχες των δύο ανταγωνιστικών μεγεθών και των δύο αντιθετικών κοσμοθεάσεων. Το Brexit, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ και η αύξηση της απήχησης των πατριωτικών κινημάτων στην Ευρώπη ορίζουν τις ράγες στις οποίες κινείται η ατμομηχανή της Ιστορίας.
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά, η οποία εκπροσωπείται από μια φαινομενικά ετερόκλητη συσσωμάτωση μεγάλων δυνάμεων. Σ’ αυτόν τον χώρο υπάρχουν η Κίνα, που εξυπηρετείται όσο καμία χώρα από την παγκοσμιοποίηση, οι Ευρωπαίοι φεντεραλιστές, οι νεοφιλελεύθεροι Ρεπουμπλικάνοι και οι σοσιαλίζοντες «ελευθεριακοί» και «Δημοκρατικοί» των ΗΠΑ, ο χώρος των τραπεζών και των αδηφάγων κερδοσκοπικών κεφαλαίων, οι πολυεθνικές και τα διεθνή ΜΜΕ.
Κοντολογίς, από τη μια πλευρά εκπροσωπούνται οι λαοί, η Ιστορία τους, η σχέση τους με τον Θεό, η παράδοσή τους και το κοινό περί δικαίου αίσθημα, και από την άλλη εκείνοι που προσπαθούν να αποδομήσουν, να γκρεμίσουν τα πάντα για να δημιουργήσουν μια δύσμορφη πυραμίδα με τους εαυτούς τους στην κορυφή και δισεκατομμύρια «δούλους» στη βάση.
Η Νέα Δημοκρατία είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να πάρει θέση στο δίλημμα. Με ποιους συντάσσεται και ποιους παραμερίζει, ώστε να τους αντιμετωπίσει στη συνέχεια. Ποια είναι η θέση της στη λεγόμενη κοινωνική ατζέντα (έθνος, λαθρομετανάστευση, χορήγηση ιθαγένειας σε αλλοδαπούς, χριστιανικός και εθνικός χαρακτήρας του κράτους, εκτρώσεις, γάμοι ομοφυλοφίλων και υιοθεσίες παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια κ.ά.). Αυτή τη συζήτηση δεν μπορεί να την αποφύγει ούτε να την αναβάλλει επ’ άπειρον.
Οι υπεκφυγές δεν πείθουν κανέναν.
