Πώς κάτι ανεπίσημο και άτυπο γίνεται… επίσημο; Πώς θεσμοθετείται ένας νόμος; Είτε διά της επινοήσεως είτε διά της επαναλήψεως. Αυτοί είναι οι δύο βασικοί τρόποι τους οποίους μετέρχεται μια κοινωνία για να θεσμοθετεί, να νομοθετεί, να ταξινομεί τα πράγματα.
Ο ένας απαιτεί μια ομάδα «πρωτοπόρων», «σοφών», «ειδημόνων», που θα συλλαμβάνει μια ιδέα και ταυτόχρονα θα έχει την ισχύ να τη μετατρέπει σε νόμο. Ο άλλος τρόπος είναι να επαναληφθεί κάτι τόσο πολλές φορές, ώστε το κοινωνικό σύνολο να αισθανθεί την ανάγκη να εξελίξει τον άγραφο νόμο σε γραπτό.
Τη δεύτερη οδό ακολουθεί η Τουρκία για να εντάξει τη Θράκη μας στη σφαίρα επιρροής της. Οικειοποιείται τις συνήθειες των ανθρώπων, συνδέεται ατύπως και παρανόμως με ομάδες πίεσης που ασκούν ψυχολογική βία στην τοπική κοινωνία, αποσυνδέει ψυχολογικά πληθυσμούς από την ιδέα και τον τρόπο της ελληνικότητας και, σε μια κρίσιμη στιγμή, θα κάνει το μεγάλο άλμα της «επισημοποίησης» της σχέσης της με την ελληνική Θράκη.
Σχετικό και αποκαλυπτικό δημοσίευμα για τα τουρκικά παιχνίδια στην περιοχή έκανε η «δημοκρατία», η οποία δέχτηκε καταγγελία-φωτιά από γονέα που κατοικεί σε Πομακοχώρι στην Κομοτηνή. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, «τους τελευταίους μήνες, το τουρκικό προξενείο έχει ζητήσει μυστικά από τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία όλων των βαθμίδων να παρακολουθούν όσα λέγονται κατά της Τουρκίας και να ενημερώνουν σχετικά!».
Ο γονιός από το Πομακοχώρι είπε στη «δημοκρατία» ότι «οι διάφοροι άνθρωποι του προξενείου ουσιαστικά ζητούν σπιούνους και καταδότες μέσα από την τοπική κοινωνία. Πρόκειται για το επακόλουθο όλων των οικονομικών -και όχι μόνο- ανταλλαγμάτων που προσφέρουν τα τελευταία χρόνια στους μουσουλμάνους της Θράκης, προκειμένου να αλλοιώσουν την εθνική μας ταυτότητα».
Η κοινή λογική και η πολυετής πείρα από τα τεκταινόμενα στη Θράκη μας υποδεικνύουν και το επιχειρησιακό κέντρο από το οποίο πηγάζουν και συντονίζονται αυτές οι αθλιότητες: το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, το οποίο πρέπει να κλείσει πάραυτα.
Η Θράκη είναι Ελλάς και Ελλάς θα παραμείνει.
