Το τουρκικό δημοψήφισμα για την αναγόρευση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε άτυπο μεν αλλά πανίσχυρο δε νεοσουλτάνο ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να διαπιστώσουμε πόσο πάσχει η αναλυτική ικανότητα των Ελλήνων «ειδημόνων» στα ελληνοτουρκικά.
Κάποιοι δοκησίσοφοι ισχυρίζονταν ότι ο Ερντογάν δεν μας «συμφέρει καθόλου» και κάποιοι άλλοι εγκληματικά αδαείς επέμεναν ότι η πιθανή απόλυτη επικράτησή του στον πολιτικό βίο της Τουρκίας θα μας «ωφελήσει πολύ». Με τέτοιους «ειδήμονες» δεν είναι ανεξήγητο που χάνουμε σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο ακόμη και από τα Σκόπια.
Από τα πολλά μαθήματα που έχουμε πάρει από την Ιστορία μας θα έπρεπε να έχουμε αποστηθίσει το εξής απλό: Ουδείς Τούρκος πολιτικός μπορεί να είναι «ωφέλιμος» για την Ελλάδα. Η ίδια η φύση του τουρκισμού, είτε αυτός έχει πολιτικό πρόσημο είτε θρησκευτικό, ορίζει πώς αντιμετωπίζουν την Ελλάδα και η ελίτ και ο λαός που ζει πέρα από τα ανατολικά σύνορά μας.
Ουδείς Τούρκος ηγέτης έχει την πρόθεση να απονείμει ιστορική δικαιοσύνη, να αναλάβει για λογαριασμό του έθνους του το βάρος της αναγνώρισης των γενοκτονιών, των διωγμών, των πογκρόμ και των ωμοτήτων που έχουν διαπραχθεί από τους Τούρκους σε βάρος των Ελλήνων.
Ουδείς έχει σκοπό να αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο και να δεχτεί να οδηγηθούν σε διεθνή δικαστήρια εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας τα τέρατα που μακέλεψαν, βίασαν, έκαψαν, λήστεψαν αμάχους και βασάνισαν ή σκότωσαν αιχμαλώτους.
Δεν υπάρχει επικεφαλής πολιτικού σχηματισμού στη γείτονα που να επιδιώκει να τερματίσει τις διεκδικήσεις της χώρας του στο Αιγαίο και να θέλει να αποσύρει τους πράκτορές του από τη Θράκη, κλείνοντας έτσι έναν πολυετή κύκλο υπονόμευσης και έμμεσης αμφισβήτησης της ελληνικότητας αυτού του πολύτιμου κομματιού της πατρίδας μας.
Οι έριδες που κατά καιρούς προκύπτουν στην πολιτική ζωή της Τουρκίας δεν είναι προάγγελοι διαίρεσης της χώρας, αλλά απότοκα των δυναμικών ροπών που αναπτύσσονται σε μια περιοχή που ακμάζει πληθυσμιακά και οικονομικά.
Ας ξυπνήσουμε, λοιπόν, και ας κοιτάξουμε πρώτα τα του οίκου μας.
