Αντιχριστιανικό μένος κυβερνώντων

Ο χωρισμός Εκκλησίας – κράτους, ο οποίος προωθείται στo πλαίσιο της επόμενης συνταγματικής αναθεώρησης από την κυβέρνηση, είναι ένα από τα κεφάλαια του ελληνικού δράματος που άπαντες ανέμεναν ότι θα ανοίξει. Οι συνθήκες ευνοούν ακόμα μία καταστροφή…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ως εργαλείο του τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ., μεταλλάσσει με ταχείς ρυθμούς την πατρίδα μας σε πεδίο βολής της Νέας Τάξης. Οι ιδεοληπτικοί της Αριστεράς δεν αφήνουν ούτε ημέρα να περάσει δίχως να γυρίσουν τον τροχό της διάλυσης των κοινωνικών θεσμών, της παράδοσης, των συμβόλων, των ηθών και των εθίμων της Ελλάδας.

Αλλάζουν το πληθυσμιακό προφίλ της πατρίδας, ενθαρρύνοντας με κάθε τρόπο τον ισλαμικό εποικισμό της. Χαρίζουν το ιερό όνομα και την Ιστορία της Μακεδονίας μας στους σλαβανάκατους επίδοξους σφετεριστές. Αποεθνικοποιούν την εκπαίδευση, διαλύουν την εθνική οικονομία και παραδίδουν τα «ασημικά» του κράτους στους ξένους χασκογελώντας και μιλώντας για… απελευθέρωση. Μετατρέπουν μια χώρα σε χώρο.

Η σήψη και η διάλυση που προπαγανδίζουν και προωθούν έχουν εισχωρήσει και στις οικίες των πολιτών. Οι έμφυλες ταυτότητες, το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια και η παντί τρόπω υπονόμευση του ιερού θεσμού της οικογένειας ήταν τα πεδία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλεσε μια αμιγώς αντεθνική, αντιχριστιανική και βαθιά απάνθρωπη πολιτική, υπό το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τώρα, τα ιδεολογικά και στη συνέχεια νομοθετικά τάγματα της εφόδου εναντίον του Ελληνισμού στρέφονται κατά ενός κάστρου που φάνταζε απόρθητο: της Εκκλησίας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, ήταν επιδεικτικά απούσα από τις εξελίξεις. Η αφωνία της ευνόησε την άμεση προώθηση των ανθελληνικών και αντιχριστιανικών πρωτοβουλιών των μισόχριστων αριστεριστών, οι οποίοι αποστρέφονται τη θέα του Σταυρού, αλλά σέβονται την ημισέληνο και λατρεύουν το σφυροδρέπανο.

Η απουσία της Εκκλησίας δεν πέρασε απαρατήρητη από την ταπεινωμένη, αδικημένη και εξεγερμένη κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ προήλαυνε και οι φύλακες, απόντες… Τώρα, έστω στο «και πέντε», είναι η τελευταία ευκαιρία για προβολή σοβαρής αντίστασης.