Μήνυμά μας προς τον κόσμο είναι ο τρόπος της ζωής μας. Και ο Μίκης Θεοδωράκης, ζώντας, έδειξε πως πρέπει να παλεύει κάποιος για την εθνική αξιοπρέπεια. Η συνεισφορά του στην πατρίδα δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική.
Αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια, με σωστές εμπνεύσεις αλλά και με λάθη, για να δώσει στον λαό μας αυτό που λιγοστεύει δραματικά με το πέρασμα των χρόνων: υπερηφάνεια, έμπνευση, δύναμη και κουράγιο για μάχες με οποιονδήποτε και οτιδήποτε σταθεί στον δρόμο μας.
Είναι περιττό να γράψουμε κάτι για τη μουσική του. Από τις πρώτες κιόλας νότες τους οι συνθέσεις του Μίκη πυρώνουν ψυχές με την ελληνική φλόγα – γιατί πάνω και πριν απ’ όλα Ελλάδα κουβαλούν και Ρωμηοσύνη μαρτυρούν οι μουσικές του. Γνωστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο ο ίδιος και οι δημιουργίες του.
Στον Θεοδωράκη πρέπει να πιστωθεί και η διαρκής θέληση για παρέμβαση στα κοινά και για την υπεράσπιση εκείνου που ο ίδιος θεωρούσε εθνικό συμφέρον. Δήλωνε κομμουνιστής, αλλά γνώριζε ότι εκπροσωπούσε έναν κομμουνισμό ιδιότυπο, εθνοκεντρικό, μια ιδεολογία που ξεκινούσε και τέλειωνε στον ίδιο.
Τα τελευταία χρόνια καυτηρίασε με πάθος τα Μνημόνια, τον εξευτελισμό του κράτους μας και το εκδικητικό μένος των Γερμανών αξιωματούχων σε βάρος των Ελλήνων. Ενωσε τη φωνή του με τους πατριώτες, που διαδήλωσαν εναντίον της παράδοσης των ιερών και των οσίων της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς. Καυτηρίασε τον «αριστερόστροφο φασισμό», που δαιμονοποιεί και διώκει τους πολίτες, που δεν πιστεύουν στο «αλάθητο» των ενδοτικών. Η ισχύς της μουσικής του θα υποχρεώσει χιλιάδες να μελετήσουν και τον ίδιο, τον τρόπο που έζησε, πάλεψε και δημιούργησε.
Ο Μίκης Θεοδωράκης έδειξε στους νέους μας έναν δρόμο με ρίσκο, αγώνα, μαχητικότητα, αισιοδοξία και δουλειά πολλή. Να μη διστάζουν να κάνουν το σωστό για τη χώρα – κι ας σφάλλουν κάποτε. Μόνο οι αδρανείς και οι νεκροί δεν σφάλλουν.
Το πρότυπο του Μίκη Θεοδωράκη δεν πέθανε. Κάθε άλλο, τώρα άρχισε να ζει και λάμπει εκθαμβωτικά, αφού ντύθηκε με τις μελωδίες του και πέρασε στο πεδίο όπου δεν υπάρχει φθορά. Αιωνία η μνήμη του.
