Το αυτονόητο συχνά φαντάζει ως ποθούμενο στο πολύπαθο Ελληνικό Δημόσιο. Η στρεβλή κατάσταση, η οποία έχει επικρατήσει εδώ και δεκαετίες, έχει δημιουργήσει μια γραφειοκρατική ζούγκλα που αποτελεί πλέον «θεσμό». Έχουμε συνηθίσει την ασχήμια, και το ορθό, το νόμιμο και το λογικό φαντάζουν σαν ανεκπλήρωτοι πόθοι, περίπου σαν ονειροφαντασίες γραφικών αιθεροβατών.
Η παγίωση της νοσηρής κατάστασης έχει κατασκευάσει μια παράλληλη πραγματικότητα για τους πολίτες, η οποία δεν σχετίζεται με τον νόμο και τις ανάγκες του κράτους, αλλά με τις επιδιώξεις, τη βουλιμία, τα απωθημένα και τα… χούγια μιας ακλόνητης μειοψηφίας. Ολα τα παραπάνω δύσκολα μπορεί κάποιος να τα αμφισβητήσει, πολλώ δε μάλλον να τα ανατρέψει, ακόμα κι αν έχει καταφέρει να δημιουργήσει λαϊκό κίνημα που θα στηρίζει τα αιτήματα για αξιοκρατία και εξυγίανση της Δημόσιας Διοίκησης.
Εδώ και λίγες ημέρες κυκλοφορεί η είδηση ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να θεσμοθετήσει μπόνους παραγωγικότητας στον δημόσιο τομέα. Σε θεωρητικό, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο η είδηση είναι καλή και η πρόθεση θετική – αρκεί η υλοποίησή της να ανταποκρίνεται σε όσα επιτάσσουν η κοινή λογική και το δημόσιο συμφέρον. Δηλαδή, τα μπόνους να δίδονται σε όλους όσοι προσπαθούν για το καλύτερο, σε εκείνες και εκείνους που αποδεδειγμένα προσφέρουν πέρα και πάνω από όσα προβλέπουν οι στόχοι που έχει θέσει η υπηρεσία και, φυσικά, αν δεν υπάρχει παράπονο από το κοινό για το ήθος και το ύφος τους, ενώ η συνεργασία τους με υφισταμένους και προϊσταμένους θα πρέπει να είναι άψογη.
Αν όλα τα παραπάνω υλοποιηθούν, τότε θα μπορεί να γίνει το επόμενο, απαραίτητο βήμα για την εξυγίανση του δημόσιου τομέα: Να προσελκυστούν στελέχη του ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο. Η μισθολογική στασιμότητα είναι αντικίνητρο για εκείνους που έχουν φιλοδοξίες και θέληση για ανέλιξη.
Δεν είναι ανέφικτο να σχεδιαστεί εκ νέου ένας υγιής δημόσιος τομέας. Το στελεχικό δυναμικό υπάρχει. Η Ελλάδα έχει πολλούς ικανούς ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να προσφέρουν. Ας ελπίσουμε τα μπόνους να τα λάβουν οι ικανοί και όχι οι… αρεστοί.
