Η υπόθεση των υποκλοπών είναι, για την Ελλάδα, πολύ πιο δυσάρεστη απ’ όσο δείχνει. Πέρα από τη δηλητηρίαση του πολιτικού κλίματος και τη γενίκευση της καχυποψίας των πολιτών για τα κόμματα αλλά και τους ίδιους τους θεσμούς, υπάρχουν και άλλες «παράπλευρες απώλειες».
Πρώτα απ’ όλα είναι η υποβάθμιση του πολιτεύματος. Οταν υπάρχουν βάσιμες υποψίες αλλά και αποδείξεις ότι έχει στηθεί δίκτυο υποκλοπών σε βάρος πολιτικών παραγόντων, υπουργών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και άλλων πολιτών με την ανοχή ή κατόπιν εντολής του Μεγάρου Μαξίμου δημιουργείται ένα κλίμα… μπανανίας. Οι Ελληνες σχηματίζουν την εντύπωση ότι ζουν σε κάποιο λατινοαμερικάνικου τύπου απολυταρχικό καθεστώς, που χρησιμοποιεί τη λέξη «δημοκρατία» μόνο σαν βιτρίνα, σαν πρόσχημα – κι αυτό είναι κάτι που εκδηλώνεται σαν ασθένεια στον συλλογικό βίο και θα χρειαστεί καιρός για να ξεπεραστεί.
Όσο επιδεινώνεται η κατάσταση στο εξωτερικό, θα χειροτερεύει και η διεθνής θέση της χώρας. Επειτα απ’ όλα όσα έχουν γραφτεί, μεταδοθεί και ακουστεί, ποιος υπουργός και παράγοντας διαμόρφωσης διεθνούς πολιτικής θα θελήσει να «ανοιχτεί» σε ελληνική διπλωματική αποστολή, γνωρίζοντας πως ό,τι λέει και προτείνει ηχογραφείται και… καταχωρίζεται για να χρησιμοποιηθεί από διάφορα εξωθεσμικά κέντρα;
Και μαζί με τις πολιτικές και διπλωματικές αβαρίες θα σημειωθούν και οικονομικές.
Οποιαδήποτε κατάσταση που παραπέμπει σε αστάθεια και έλλειψη θεσμικής θωράκισης μιας χώρας προκαλεί ανασφάλεια σ’ εκείνους που θα επιθυμούσαν να επενδύσουν. Ουδείς κεφαλαιούχος είναι αφελής ώστε να ρισκάρει να επενδύσει σε μια χώρα όπου δεν λειτουργούν οι νόμοι αλλά για όλα αποφασίζουν παράκεντρα εξουσίας, τα οποία αντλούν τη νομιμοποίησή τους από την ισχύ διαφόρων… σογιών και φατριών, που διαχειρίζονται την πολιτική εξουσία.
