Ο Κωνσταντίνος Β΄ διετέλεσε βασιλεύς της Ελλάδος. Ακόμα και όσοι αγνοούν τα στοιχειώδη για τους θεσμούς και τις διαδικασίες που ρυθμίζουν την άλυσο της εξουσίας και την οργανωτική διάρθρωση κάθε χώρας γνωρίζουν ότι ο βασιλεύς, όσο διατηρείται στον θρόνο, είναι ο επικεφαλής του κράτους.
Ο Κωνσταντίνος αγάπησε και τίμησε την πατρίδα όσοι λίγοι. Διετέλεσε αρχηγός του Στρατού της Ελλάδας, αποφοίτησε από τις σχολές και των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεών μας, το 1960 προσέφερε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στη χώρα μας, πρωτεύοντας, μαζί με το πλήρωμα του σκάφους του, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, συμμετείχε -και φανερά, αλλά και δίχως να επιδιώξει να φανεί- σε πολλές εθνικές προσπάθειες, ακόμα και την περίοδο που ήταν έκπτωτος.
Η Ιστορία έγραψε και δεν ξεγράφει. Ομοίως δεν… ξεγράφει και το συμβόλαιο που έχουν υπογράψει ορισμένοι με τη μικροψυχία και την εκδικητικότητα απέναντι σε πρόσωπα που ουδέποτε τους έχουν βλάψει. Πριν ακόμα από τον θάνατο του Κωνσταντίνου είχε ξεκινήσει η «ζύμωση» για να μην ταφεί δημοσία δαπάνη, να μην εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, να σπιλωθεί η μνήμη του, να υποστεί μετά θάνατον όσο περισσότερες ατιμωτικές διαδικασίες μπορεί να… εφεύρει μια δράκα ανερμάτιστων ανθρώπων.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν είχε συναίσθηση του βάρους της ιστορικής ευθύνης που έχει απέναντι στις γενιές οι οποίες πέρασαν αλλά και στις γενιές που έρχονται, δεν θα σκεπτόταν καν για τα πρωτόκολλα που θα ακολουθηθούν στην κηδεία του Κωνσταντίνου. Θα εφήρμοζε ό,τι ακριβώς προβλέπεται για τους διατελέσαντες αρχηγούς του ελληνικού κράτους. Ολα όσα προτίθεται η κυβέρνηση να πράξει, τα οποία δεν έχουν σχέση με την απόδοση της προσηκούσης τιμής σε έναν εκδημήσαντα πρώην αρχηγό κράτους, αποτελούν χειροπιαστά δείγματα πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης.
Επίσης, όλες αυτές οι αριστερίστικου τύπου επιχειρηματολογίες που διατυπώνονται από διάφορους κύκλους φανερώνουν και την αμηχανία που νιώθει το υπάρχον σύστημα απέναντι στα αισθήματα αγάπης που τρέφει η πλειονότητα του λαού για τον Κωνσταντίνο και την οικογένειά του.
