Η κυβέρνηση Μητσοτάκη χαρακτηρίζεται από σταθερότητα. Μηδέν έργα, πολλά λόγια, περισσότεροι μετακλητοί και αμέτρητες απευθείας αναθέσεις σε εταιρίες συμβούλων. Επειτα από σχεδόν επτά χρόνια στην εξουσία αποτυγχάνει και στη διαχείριση ενός κρίσιμου ζητήματος: της ύδρευσης και της εξοικονόμησης υδάτινων πόρων.
Αντί να επενδύσει σε ουσιαστικές λύσεις για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Δηλαδή, αυξήσεις τιμολογίων και άναρχο άνοιγμα φραγμάτων όταν ο Θεός αποφασίζει να βρέξει περισσότερο από όσο αντέχει η ανοργανωσιά των «αρίστων».
Η πρόσφατη απόφαση της ΕΥΔΑΠ να αυξήσει τα τιμολόγια από την 1η Ιανουαρίου 2026, με διπλασιασμό του παγίου ύδρευσης σε 2 ευρώ και νέο πάγιο αποχέτευσης 1 ευρώ, φορτώνει νοικοκυριά με επιπλέον 29,76 ευρώ ετησίως και επαγγελματίες με αυξήσεις έως 32,6% στις χρεώσεις ανά κυβικό μέτρο, ενισχύοντας τα έσοδα της εταιρίας κατά 70 εκατομμύρια ευρώ. Αυτή η πολιτική συνιστά κυνική μετακύλιση του κόστους της κυβερνητικής αδράνειας στους πολίτες, ενώ τα φαινόμενα λειψυδρίας και υπερπλημμύρων γίνονται καθημερινότητα.
Η επικαιρότητα αποδεικνύει πολλά. Μέσα στον Φεβρουάριο, με τις έντονες βροχοπτώσεις, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ανοίξει φράγματα όπως του Ευήνου, του Αχελώου, του Πηνειού, και θυροφράγματα στον Εβρο, προκαλώντας πλημμύρες σε περιοχές όπως το Βαρθολομιό Ηλείας. Αντί να έχει προετοιμαστεί για την αξιοποίηση αυτών των υδάτινων πόρων (μέσω σύγχρονων υποδομών αποθήκευσης, ανακύκλωσης νερού ή προληπτικής συντήρησης δικτύων), προτιμά να αφήνει το νερό να χάνεται στη θάλασσα ή να καταστρέφει περιουσίες.
Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα με πλούσιους υδροφόρους ορίζοντες, αλλά και ιστορικά προβλήματα ξηρασίας. Θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις αυξημένες βροχοπτώσεις, εξοικονομώντας πόρους για όποιες ξηρές περιόδους ακολουθήσουν. Ομως η κυβέρνηση της Ν.Δ. περιορίζεται σε επικοινωνιακά τερτίπια και εξαγγελίες περί «πράσινης μετάβασης».
Το επενδυτικό πρόγραμμα «μαμούθ» των 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ που διαφημίζεται σαν το μέγα αντίμετρο της λειψυδρίας είναι χαρτιά και υποσχέσεις, ενώ τα δίκτυα ύδρευσης στην Αττική και αλλού παραμένουν παρωχημένα, με απώλειες νερού που αγγίζουν το 30%-40%.
Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι η λειψυδρία, αλλά η λειψανδρία στην πολιτική ζωή του τόπου…
