Επικοινωνιακό μπάζωμα στα Τέμπη

Η απόφαση να περιοριστεί η πρόσβαση στη δικαστική αίθουσα της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών μόνο σε λίγους διαπιστευμένους (στο υπουργείο Δικαιοσύνης) δημοσιογράφους αθηναϊκών ΜΜΕ, αποκλείοντας τα τοπικά ΜΜΕ της Θεσσαλίας και της Λάρισας, αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα απόπειρας επικοινωνιακού ελέγχου και συγκάλυψης. Πρόκειται για «μπάζωμα» της πληροφόρησης και στοχευμένη προσπάθεια να ελεγχθεί η ενημέρωση για το μεγαλύτερο μαζικό έγκλημα στην πρόσφατη ελληνική ιστορία.

Εδώ και τρία χρόνια, τα τοπικά μέσα της περιοχής έχουν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστές των αποκαλύψεων. Με εξαντλητικό ρεπορτάζ, επίμονη καταγραφή, ανάδειξη μαρτυριών, έγγραφα και τεχνικές εκθέσεις έφεραν στο φως στοιχεία που δείχνουν σοβαρές ευθύνες κρατικών αξιωματούχων, στελεχών του ΟΣΕ και πολιτικών παραγόντων. Από τις ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας και την αδράνεια στην υλοποίηση έργων, μέχρι τις καθυστερήσεις σε έρευνες και τις αντιφάσεις στις επίσημες ανακοινώσεις, τα τοπικά ΜΜΕ λειτούργησαν ως η φωνή της μνήμης και της αλήθειας για μια κοινωνία που πενθεί 57 νεκρούς, κυρίως νέους ανθρώπους.

Η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι δικαστικοί παράγοντες, επικαλούμενοι λόγους «χωρητικότητας» ή «τάξης», επέλεξαν να προτιμήσουν τα μεγάλα αθηναϊκά ΜΜΕ. Είναι κοινό μυστικό ότι ορισμένα εξ αυτών συχνά συνδέονται με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και έχουν ιστορικό πιο «ελεγχόμενης» κάλυψης ευαίσθητων θεμάτων. Αντίθετα, τα τοπικά, με τις ρίζες τους στην κοινωνία της Θεσσαλίας, έχουν αποδείξει ανεξαρτησία και εμβάθυνση που ενοχλεί. Ο αποκλεισμός τους είναι πολιτική επιλογή που υπονομεύει την αρχή της δημοσιότητας της δίκης, όπως την κατοχυρώνουν το Σύνταγμα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Το δικαίωμα στη δημοσιότητα δεν είναι προνόμιο των πανελλαδικών καναλιών και εφημερίδων. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται από πηγές κοντά στο γεγονός, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα έγκλημα που σημάδεψε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά ξεκίνησε από συγκεκριμένες παραλείψεις και αποφάσεις στην περιφέρεια. Η απουσία των τοπικών ρεπόρτερ, που έχουν συγκεντρώσει μοναδικό αρχειακό υλικό και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη συγγενών και μαρτύρων, δημιουργεί κενό στην ενημέρωση. Κι αυτό το κενό πρέπει να καλυφθεί.