Μια κυβέρνηση, όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ανέχεται τον υπουργό Εξωτερικών να υποκλίνεται μπροστά στον Τούρκο πρόεδρο δεν μπορεί να μεταμορφωθεί από τη μια στιγμή στην άλλη σε διεκδικητική και εθνικά υπερήφανη. Η διπλωματία της άτακτης υποχώρησης δείχνει ότι αποτελεί πάγια επιλογή. Μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η κυβερνητική αντίδραση στις πρόσφατες εξελίξεις.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον πρωθυπουργό των Σκοπίων Χρίστιαν Μίτσκοσκι, δήλωσε: «Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία, με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο να κάνουν την Ενωσή μας πλουσιότερη». Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση σε αυτό; Μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη μάς είπε: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε προειδοποιήσει ότι “εφόσον ψηφιστεί και κυρωθεί, τότε δεν θα μπορεί μονομερώς να ακυρωθεί”». Αρα, ο ελληνικός λαός θα πρέπει να ξεχάσει όσα υποσχόταν ο νυν πρωθυπουργός περί «επαναδιαπραγμάτευσης» της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών και να ανέχεται το γειτονικό κρατίδιο να καπηλεύεται την Ιστορία, τον πολιτισμό μας και τη δόξα της Μακεδονίας.
Ανάλογη με την άτακτη υποχώρηση στους Σκοπιανούς είναι και η συμφωνία με τους Βουλγάρους, όπου τους δώσαμε τα οστά του τσάρου της Βουλγαρίας Σαμουήλ για να μας επιστρέψουν μόλις 48 κειμήλια από τα περίπου 1.300 που είχαν κατακλέψει το 1917 από την Ελλάδα. Οπως αποκάλυψε η «δημοκρατία», η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει όλα τα κλεμμένα βασιζόμενη σε νομικό σκεπτικό που θα συνδύαζε τη Συνθήκη του Νεϊγί του 1919 και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954. Ομως, προτίμησε να παραβιάσει το Διεθνές Δίκαιο για να εμφανίσει μια άτακτη υποχώρηση σαν εθνική επιτυχία και να… καλοπιάσει, άγνωστο με τι είδους αντάλλαγμα, τους Βουλγάρους.
Κι αν τα κάνει όλα τούτα με ανίσχυρους ή όχι και τόσο ισχυρούς αντιπάλους όπως είναι οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι, μόνο να φανταστεί μπορεί κάποιος πόσες υποχωρήσεις και… δωράκια ετοιμάζεται να κάνει στους Τούρκους.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
