Η εικόνα που βλέπετε συμπυκνώνει τις ποιότητες, τη φιλοσοφία και την αισθητική του ΚΚΕ. Eτσι νιώθουν, έτσι πράττουν, έτσι φαίνονται
Ο,τι έχει καθένας εισφέρει σε τούτη τη ζωή. Η Βραζιλία έχει καφέ και καλό ποδόσφαιρο, η Νορβηγία ρέγκες και πετρέλαιο, η Ιαπωνία σούσι και αυτοκίνητα, το ΚΚΕ ασχήμια, τραμπουκισμό, ανέλεγκτα οικονομικά και πάλι ασχήμια. Είχε και συχνότητες -κρατικές μεν-, αλλά τις βόλεψε μια χαρά. Τις πούλησε σε οφσόρ και από δω παν κι οι άλλοι. Πώς μπορούν και πουλάνε συχνότητες του… λαού σε ιδιώτες; Ελα μου ντε. Εδώ ο Μητροπάνος αναρωτιόταν «που πουλάν καρδιές» και ουδείς τον διαφώτισε. Αυτό το κόμμα, που νοσταλγεί ένα κάτεργο όπου βασανίζονταν εκατοντάδες εκατομμύρια ψυχές, δεν είχε, δεν έχει και δεν πρόκειται να έχει σχέση με την αισθητική.
Η ταύτιση των στελεχών του, ο εμποτισμός τους από το δηλητήριο της ασχήμιας ξεκινά από τα μυαλά, περνά στα λόγια, σταθμεύει στις εκφράσεις των προσώπων τους και καταλήγει στις πράξεις τους. Μουρτζούφλικα λόγια, οργισμένα πρόσωπα, σφιγμένες γροθιές, αγριεμένες κινήσεις, μονότονες επωδοί, «πάλη» και «πάλη» και «πάλη» και «αγώνας» και βίρα μάινα.
Τσαντίρ μαχαλά
Επειδή η εικόνα της Ακροπόλεως πρέπει μάλλον να κάθεται στο στομάχι των απολιθωμένων Ταμτάκων της πολιτικής (στα Δεκεμβριανά, το 1944, το ΚΚΕ ήθελε να την ανατινάξει), από καιρού εις καιρόν αποπειρώνται να την κάνουν σαν τα μυαλά τους. Ητοι, σε έναν καραγκιόζ μπερντέ και σε τσαντίρ μαχαλά με τα βαμμένα τα πανιά τους, τα συνθήματά τους και τα αιχμηρά σφυροδρέπανα, που έχουν εγκαταστήσει στις αποξηραμένες συνειδήσεις τους.
Τώρα, οι γνωστοί «αγωνιστές» του Περισσού, που μια χαρά εισπράττουν τον κρατικό παρά δίχως να δίνουν λογαριασμό, πήγαν πάλι και άπλωσαν την μπουγάδα τους στον Ιερό Βράχο, δήθεν υπέρ των προσφύγων που θαλασσοπνίγονται. Φυσικά, πάντοτε η «καλοσύνη» τους απαιτεί τα λεφτά και τις θυσίες των άλλων.
Το κόμμα, παρόλο που έχει ανάκτορο στον Περισσό, φρούριο σωστό, ποτέ δεν φιλοξένησε κάποιους απ’ όσους υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Είπαμε, κομμουνιστές είναι οι άνθρωποι, όχι κορόιδα, σαν αυτούς οι οποίοι τους υπολογίζουν για σοβαρούς…
Παναγιώτης Λιάκος
