••• «Εδώ Πολυτεχνείο! Μετά, πάμε ταμείο!» Αυτό το σύνθημα θα μπορούσε να αποδώσει την πορεία μπόλικων «αναγνωρίσιμων» πρωταγωνιστών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Αυτοί μας παρέδωσαν τα ακριβότερα μαθήματα πολιτικής ευθύνης που έχουν δοθεί ποτέ στην ανθρωπότητα.
••• Τριακόσια σαράντα δισ. «φέσι», με φούντα διπλή μέχρι τα γόνατα, για να μάθουμε ότι πίσω από έναν σεινάμενο, κουνάμενο και «φουλ επαναστάτη αγωνιστή», που φωνάζει πολύ και δεν εργάζεται ποτέ, υπάρχει ένας λογαριασμός τραπέζης (ταμιευτηρίου ή όψεως, δεν έχει σημασία) ο οποίος περιμένει να γεμίσει με «προεκλογικές χορηγίες».
••• Προσοχή, προσοχή! Δεν είναι αστείο, δεν είναι ανέκδοτο: Η Μαρία Δαμανάκη, η φωνή του Πολυτεχνείου, που έλεγε με προφορά τρε λοκάλ «γιεδώ Πουλγυτεχνείου, γιεδώ Πουλγυτεχνείου», στις 30 Ιουνίου 2016 έγραφε στα αγγλικά στον λογαριασμό της στο τουίτερ: «I ‘m honored to have been elected to the Board of Directors of the Prince Albert II of Monaco Foundation» («Είναι τιμή μου που εξελέγην μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος του πρίγκιπα Αλβέρτου Β’ του Μονακό»).
••• Πριν από το Μονακό, η Δαμανάκη κακοπερνούσε στας Ευρώπας… Ηταν επίτροπος Αλιείας στην Κομισιόν. Πολιτική του λούτσου, δηλαδή.
••• Αμ, τι τους έχεις τους κομμουνιστές; Στις Ευρωβουλές και στα Μονακό θα φτάσει η χάρη τους. Δεν είναι κορόιδα, σαν τους δεξιούς, που βολεύονται μ’ ένα χτύπημα στην πλάτη και μ’ ένα κλείσιμο του ματιού από υποψήφιο βουλευτή, ο οποίος υπαινίσσεται (αλλά, φυσικά, ουδέποτε λέει δημόσια) ότι είναι… βασιλόφρων.
••• Οι πεπειραμένοι αριστεροί δεν πάνε ούτε μέχρι το περίπτερο άνευ αντιτίμου. Με το τίποτα -κυριολεκτικά- κάνουν καριέρες και περιουσίες, που θα ζήλευε κι ο Μπιλ Γκέιτς. Και τα κονομάνε σε βάρος σου, μασουλώντας τους φόρους σου, και σε λένε και φασίστα από πάνω. Κορόιδο, ε, κορόιδο!
••• Κι όλοι αντάμα κι αγκαλιά, έστω και με σποραδικές σφαλιάρες, γιούχες και γιαουρτάκια, πάνε στο Πολυτεχνείο, κλαίνε σαν ωρομίσθιες μοιρολογίστρες, βαστούν γαρίφαλα στο χέρι (όσα περίσσεψαν από τον Ρέμο), ύστερα για ούζα, ουίσκια, τσίπουρα κι έπειτα βουρ στο γραφείο για τα κονέ με το κεφάλαιο και την προετοιμασία της επόμενης ΕΣΠΑτζίδικης λοβιτούρας.
••• «Αλαλούμ»: Μια ταινία του Χάρρυ Κλυνν. Περιλαμβάνει ένα σκετς που τιτλοφορείται «Μελόπραμα» (ή, αλλιώς, «Με λένε Αρτέμη»).
••• Στα δέκα λεπτά της διάρκειάς του περιγράφεται με τρομερή ακρίβεια όλη η ελληνική Αριστερά. Δείτε το, οπωσδήποτε!
π
