Ο Τσίπρας δεν είναι Λένιν μεν, αλλά το παρελθόν επαναλαμβάνεται ως φάρσα δε. Μια χαρά απομίμηση σοβιέτου θα γενούμεΜία από τις αφελέστερες περί ΣΥΡΙΖΑ και Αριστεράς ερωτήσεις είναι ταυτόχρονα και μία από τις πλέον δημοφιλείς: «Πώς είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι τόσο ενδοτικός προς τις μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Γερμανία), τις μεσαίες (Τουρκία) αλλά και τις αμελητέες ποσότητες (Σκόπια), ενώ στο εσωτερικό δεν υπολογίζει τίποτα;»
Η απάντηση είναι αυτονόητη. Αν μια κυβέρνηση θέλει να μεταβάλει, να «μετασχηματίσει», που λέει και το αφόρητα ξύλινο λεξιλόγιό τους, το εσωτερικό μιας χώρας, πρέπει να αφεθεί ήσυχη να το κάνει αυτό από τον εξωτερικό παράγοντα. Η συνταγή, λοιπόν, είναι «ναι σε όλα» όσα θέλουν οι ξένοι (ή «ναι σε σχεδόν όλα») και μαστίγιο και στρατιωτικός περίπατος στο εσωτερικό. Το ακριβώς αντίθετο είναι η συνταγή που μπορούν να ακολουθήσουν μόνο μπουμπούνες και οδηγεί στην πτώση και μάλιστα υπό ατιμωτικές συνθήκες. Μόνο χαρισματικές προσωπικότητες άμεμπτης ηθικής, άκαμπτου πατριωτισμού και πολλών δεξιοτήτων μπορούν να διεξάγουν διμέτωπους αγώνες εναντίον νταβατζήδων του εξωτερικού και διάφορων εσωτερικών παθογενών καταστάσεων και να τα βγάζουν πέρα. Στον 20ό αιώνα μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς κατόρθωσε και να ελέγξει απόλυτα την κομμουνιστική απειλή και την πρόθεση του ΚΚΕ να ακρωτηριάσει τη χώρα, και ταυτόχρονα να διεξαγάγει νικηφόρο πόλεμο εναντίον της Ιταλίας του Μουσολίνι. Ολοι οι υπόλοιποι, που έστω σκέφτηκαν να τα βάλουν με μεσαίες ή μεγάλες δυνάμεις δίχως να έχουν ισορροπήσει και ελέγξει το εσωτερικό της χώρας, διασύρθηκαν προσωπικά και ζημίωσαν την Ελλάδα.
Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ικανοποιεί δίχως δεύτερη κουβέντα τις απαιτήσεις των ξένων, ώστε να έχει ελεύθερο το πεδίο να κάνει την Ελλάδα όπως την ονειρεύονται ο Καρανίκας, ο Φίλης και η Τασία Χριστοδουλοπούλου.
Αλλωστε, το παράδειγμα έδωσαν πρώτοι οι μπολσεβίκοι. Το 1917, τη χρονιά που ξέσπασε η επανάστασή τους, η Ρωσία συμμετείχε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Αγγλογάλλων. Μόλις επικράτησαν οι μπολσεβίκοι, οι οποίοι ήθελαν να χαλαρώσουν από τον γερμανικό στρατιωτικό κλοιό που έσφιγγε γύρω τους, υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ – Λιτόφσκ κι αφέθηκαν ήσυχοι να κάνουν εκκαθαρίσεις τσαρικών, αντιφρονούντων και λοιπών «αντιδραστικών».
Παναγιώτης Λιάκος
