Οι Eλληνες, με δημοψήφισμα, κατήργησαν τη βασιλεία για να ζαλωθούν στην πλάτη τα βάρη χιλιάδων νέων φεουδαρχώνΤράβηξε μια χρυσή αλυσίδα που φορούσα στο λαιμό, με δύο χρυσούς σταυρούς και τη βέρα της θανούσης συζύγου μου». Αυτά είπε, μεταξύ άλλων, στην κατάθεσή του ο 88χρονος συνταξιούχος που αμύνθηκε ενόπλως στην επίθεση των κακοποιών. Η νομοθεσία είναι έτσι σχεδιασμένη στην Ελλάδα ώστε ο γέρων διώκεται για κακούργημα!
Μάλιστα, υπάρχει και η πιθανότητα η ποινή που θα του επιβληθεί (αν καταδικαστεί) να είναι κατά πολύ βαρύτερη από εκείνη των ληστών που μπήκαν και του τράβηξαν από τον λαιμό την αλυσίδα με τη βέρα της νεκρής γυναίκας του.
Φυσικά, είναι αναμενόμενη και η αντίδραση του πολιτικού, μιντιακού και «πνευματικού» συστήματος στην ενέργεια του φιλήσυχου και νομοταγούς συνταξιούχου, που δεν κάθισε απλά να τον σφάξουν, να τον βασανίσουν, να τον δείρουν μέχρι θανάτου, να τον ταπεινώσουν.
Οι συνήθεις ύποπτοι, αυτοί που έφαγαν πλεόνασμα, έλλειμμα, πέτσες, λίπη και κόκαλα του κράτους, είπαν ότι δεν μπορούμε να γίνουμε «Φαρ Ουέστ». Σφάλλουν. Δεν είμαστε «Φαρ Ουέστ» (δηλαδή Μακρινή Δύση) αλλά «Φαρ Ηστ» (Απω Ανατολή) κι ακόμα παραπέρα. Οι πολίτες, όσο κι αν αυτό μπορεί να ξενίσει μερικούς, προτιμούν να κόψουν λίγο το νήμα που τους συνδέει με το γράμμα του νόμου, παρά να τους κόψουν τα λαρύγγια οι ευνοούμενοι της εκάστοτε κυβέρνησης, οι αλλοδαποί και οι ημεδαποί εγκληματίες.
Αν οι πολιτικοί θέλουν να διδάξουν με το παράδειγμά τους την εναντίωσή τους στην αυτοάμυνα, ας νομοθετήσουν την κατάργηση της φύλαξής τους από αστυνομικούς. Τουλάχιστον οι πρώην δεν πρέπει να φυλάσσονται από αστυνομικούς, οι οποίοι θα λείψουν από τις γειτονιές. Ούτε οι νυν χρειάζονται ειδική φύλαξη. Ας θεσμοθετηθεί οι αστυνομικοί που «χρεώνονται» για την προστασία τους να περιπολούν σ’ ολόκληρη τη γειτονιά που ζουν και εργάζονται οι πολιτικοί, για να ευνοηθεί επιτέλους και κάποιος πολίτης, έστω από σπόντα, από την ύπαρξή τους.
Εκτός αν δεν είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του νόμου και οι πολιτικοί την άμυνα και την αυτοδικία τις έχουν διαπράξει προληπτικά και με δικά μας έξοδα…
Παναγιώτης Λιάκος
