Υπάρχει τρόπος να υποστούμε τα ίδια και χειρότερα με το μαύρο 1922: να συνεχίσουμε να δοξολογούμε τους εθνικούς ολετήρεςYπάρχουν δύο ειδών Ιστορίες: η επίσημη και η αληθινή. Για την καταστροφή του 1922 οι μαθητές και οι φοιτητές υποχρεώνονται να αποδέχονται την επίσημη εκδοχή. Στην πλήρη έκδοση της «κυριακάτικης δημοκρατίας» οι αναγνώστες της εφημερίδας μας θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν την αληθινή. Η «κυριακάτικη δημοκρατία» παρουσιάζει σε πρώτη κυκλοφορία το βιβλίο του Κώστα Μπαρμπή, που τιτλοφορείται «Αλέξανδρος Α’. Ενας τραγικός εστεμμένος». Σ’ αυτό το έργο, που επικεντρώνεται στη μεγάλη προσωπικότητα του αδικοχαμένου βασιλιά, αποκαλύπτονται ο ολέθριος ρόλος του Ελευθερίου Βενιζέλου στα πολιτικά και τα στρατιωτικά πράγματα του έθνους και τα αίτια της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Σ’ αυτό το εξαιρετικά διαφωτιστικό πόνημα του Κώστα Μπαρμπή παρατίθενται και αποσπάσματα από τα απομνημονεύματα του πρώην επικεφαλής του συνόλου των Μυστικών Υπηρεσιών της Βρετανίας, Σερ Μπάζιλ Τόμσον.
Στη σελίδα 26 του βιβλίου του κ. Μπαρμπή παρατίθεται μια εκτίμηση που έγραψε ο Τόμσον στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του: «Ο Βενιζέλος αναζητούσε τώρα στην Αγγλία τη στήριξη και τη συμπαράσταση που του αρνούνταν οι άλλοι Σύμμαχοι, μόνο που δεν τις εξασφάλισε στο σύνολο των μελών της βρετανικής κυβέρνησης, αφού τόσο ο υπουργός Εξωτερικών όσο και η στρατιωτική ηγεσία είχαν ταυτόσημες απόψεις με τους Γάλλους. Ηταν κοινή πεποίθηση ότι η Ιταλία παρακινούσε παρασκηνιακά τους Τούρκους να αντισταθούν κατά των Ελλήνων, ενώ η Γαλλία είχε ταχθεί κατά της αποστολής δυνάμεων που θα χτυπούσαν τον κεμαλικό στρατό. Ο Λόιντ Τζορτζ, που είχε για μοναδικό κίνητρό του την απασχόληση των Τούρκων σε άλλα μέτωπα, για να μη στραφούν κατά του νεοδημιούργητου Βασιλείου του Ιράκ (πετρέλαια), ήταν ο μόνος που ενθάρρυνε τον Βενιζέλο. Η αισιοδοξία του αρνούνταν να λάβει υπόψη της την εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα της κατάρρευσης του ελληνικού στρατού, που μαχόταν μακριά από τις βάσεις του… Ενας πολιτικός, χωρίς στρατιωτικές γνώσεις και με πλήρη άγνοια για τις ιδιόρρυθμες υποθέσεις της Εγγύς Ανατολής, αναλαμβάνοντας την κατάστρωση και διεύθυνση των στρατιωτικών σχεδίων μιας ξένης χώρας, γίνεται -όπως άλλωστε απέδειξαν τα γεγονότα- πρόξενος συμφοράς και ολέθρου».
Παναγιώτης Λιάκος
