Το επόμενο βήμα στα ριάλιτι: οι παίκτες στο τέλος κάθε εκπομπής να αφήνουν το πενηντάευρο στο κομοδίνοΚουτσή, στραβή, πολυέξοδη, κομματικά ελεγχόμενη μπορεί να είναι η ΕΡΤ αλλά ριάλιτι δεν έχει. Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις εκεί ένα μάτσο μαντραχαλάδες και σουρλουλούδες να ξύνουν τα φρύδια τους με γκασμά, κουτσομπολεύοντας η μία τον άλλον και τον παρουσιαστή ή την παρουσιάστρια εν είδει σιτεμένης μανδάμας του οίκου να διευθετεί τις μικροδιαφορές τους.
Στην ΕΡΤ μπορεί να αντικρίσεις ντελάληδες της εκάστοτε κυβέρνησης να προσπαθούν με το νυσταλέο ύφος τους να λιβανίσουν αυτούς που τους διόρισαν (με φαξ ή όχι, αδιάφορο) και να δαιμονοποιήσουν την αντιπολίτευση, αλλά μέχρις εκεί. Δεν πρόκειται να αηδιάσεις με βίζιτες που θέλουν να αυξήσουν το κασέ τους ή με φανατικούς τεμπελχανάδες που τρέφουν την αυταπάτη ότι θα γίνουν διάσημοι σαν τον Eλβις επειδή χύνονται πιο επιδέξια στους καναπέδες από τους άλλους. Τόσο ξέρασμα ασημαντότητας δεν πρόκειται να υπάρξει σε κρατικό κανάλι – όποιοι κι αν είναι αυτοί που διαχειρίζονται το κράτος. Το πολύ πολύ να αμειφθούν σχετικά καλά άνθρωποι που θα έπρεπε να πληρώνουν για να βγαίνουν στο γυαλί, αλλά αυτή η αβαρία αντέχεται. Το άλλο δεν αντέχεται. Το θριαμβεύον τίποτα.
Και το ΕΣΡ καμώνεται ότι «τηρεί» τους νόμους. Και «μεριμνά» για την υπεράσπιση της ελληνικής γλώσσας, η οποία δεν κακοποιείται πλέον στους ιδιωτικούς σταθμούς, απλά εξαφανίζεται. Τη θέση της την παίρνει ένα ελληνοαγγλικό ιδίωμα του αισχίστου είδους. Και το ΕΣΡ υποτίθεται ότι επιβλέπει την ποιότητα του προγράμματος των ιδιωτικών σταθμών και οι ιδιωτικοί σταθμοί υποτίθεται ότι προάγουν τον… πολιτισμό. Εκπομπές για την Ιστορία; Εκπομπές για την παράδοση, τη γλώσσα, τις διάφορες φάσεις του ελληνικού πολιτισμού, τις τέχνες, τη φιλοσοφία; Μπα, πού τέτοια τύχη σε χώρα όπου η λέξη «νταβατζήδες» ειπώθηκε μεταφορικά αλλά ισχύει κυριολεκτικά.
Στο τέλος του επόμενου επεισοδίου οι πρωταγωνιστές να μη λησμονήσουν να αφήσουν το πενηντάευρο στο κομοδίνο.
Αν δεν υπήρχε και η ΕΡΤ, κάθε τηλεοπτική συσκευή θα συνοδευόταν κι από ένα ολοκόκκινο γλομπάκι.
Παναγιώτης Λιάκος
