➤ Η Φώφη Γεννηματά ήταν μια αγαπητή και σεβαστή μορφή της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Η δημόσια εικόνα της ήταν εκείνη της μαχητικής γυναίκας, με αξιοπρέπεια και ήθος, που πάλεψε με θάρρος με τη μοιραία ασθένειά της.
➤ Η καλύτερη απότιση φόρου τιμής από την πλευρά της Πολιτείας προς το πρόσωπό της θα ήταν να αποφύγει τις υπερβολές – και η κήρυξη της χώρας σε εθνικό πένθος είναι υπερβολή.
➤ Αν ο θάνατος πολιτικού αρχηγού ακολουθείται με την κήρυξη εθνικού πένθους, τότε τι πρέπει να γίνει για τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που πέφτουν την ώρα εκτέλεσης των καθηκόντων τους και για τους αστυνομικούς μας που χάνονται την ώρα που πολεμούν το έγκλημα;
➤ Είναι διαφορετικό πράγμα η θλίψη που προκαλεί στους οικείους της, στο κόμμα της και στον ευρύτερο περίγυρό της το γεγονός της εκδημίας της Φώφης Γεννηματά και άλλο το εθνικό πένθος. Η απόσταση ανάμεσα στις δύο καταστάσεις δεν χρειάζεται να αναλυθεί για να γίνει αντιληπτή.
➤ Η ανικανότητα των κυβερνώντων να σκεφθούν ψύχραιμα και λογικά τούς οδηγεί σε αποφάσεις που καταλήγουν στο αντίθετο αποτέλεσμα από το αρχικά επιδιωκόμενο.
➤ Δεν κάνουν κάτι για τη μνήμη της Φώφης Γεννηματά, αλλά εξυπηρετούν ένα σύστημα ιδεών που δεν αφορά την πλειοψηφία.
➤ Επιπρόσθετα, με την απόφαση να ακυρωθεί η μαθητική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη ως ένδειξη εθνικού πένθους για τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά βάζουν τη νεκρή απέναντι στη βούληση της κοινής γνώμης να τιμήσει τους νεκρούς του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.
➤ Η Φώφη Γεννηματά, φυσικά, δεν ευθύνεται για την προπέτεια, την υπερβολή και την ασχετοσύνη της κυβέρνησης, η οποία δεν χάνει ευκαιρία να δείξει ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη λαϊκή ψυχή.
➤ Επιπλέον, με τέτοιου είδους αποφάσεις αποστέλλεται το μήνυμα στην κοινωνία ότι στη χώρα μας δεν υπάρχουν θεσμοί και παραδόσεις που τηρούνται απαρέγκλιτα, αλλά μόνον οι επιθυμίες του πρωθυπουργού και του πέριξ αυτού συστήματος εξουσίας, οι οποίες ικανοποιούνται σε κάθε περίπτωση.
➤ Ο Κύριος να αναπαύσει την ψυχή της Φώφης Γεννηματά, να φωτίσει τους σκοτισμένους νόες των κυβερνώντων και να προστατεύει τον λαό από την ακρισία εκείνων που οφείλουν να έχουν οξυμένη κριτική ικανότητα.
π
