Αυξημένη επιθετικότητα, σιωπή από τις Βρυξέλλες και αμηχανία στην Αθήνα
Η Άγκυρα έριξε άγκυρα και πάλι στη Μεσόγειο με τη μεγάλη ναυτική άσκηση «Θαλασσόλυκος 2025», μια επίδειξη ισχύος που διεξάγεται ταυτόχρονα σε όλες τις γύρω θάλασσες της Τουρκίας.
Η άσκηση, στην οποία συμμετέχουν 92 πολεμικά πλοία και 66 αεροσκάφη, έχει ως δηλωμένο στόχο την «αξιολόγηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και του συντονισμού των σωμάτων», όμως για πολλούς αναλυτές πρόκειται για ξεκάθαρη επίδειξη στρατιωτικής υπεροχής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας μιλά για δοκιμές αντίδρασης σε «πολλαπλές απειλές» και προσαρμογή των ναυτικών δυνάμεων σε «περιβάλλοντα υψηλής έντασης». Με άλλα λόγια, για σενάρια που αγγίζουν ευθέως τα ελληνικά συμφέροντα, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην κυπριακή ΑΟΖ.
Οι ένοπλες δυνάμεις μας σε ετοιμότητα: Το Μέγαρο Μαξίμου σε αμηχανία
Η άσκηση εντάσσεται στο πλαίσιο μιας διαρκούς στρατιωτικής κινητικότητας που η Τουρκία καλλιεργεί τα τελευταία χρόνια, επιδιώκοντας να κατοχυρώσει τον ρόλο της ως κυρίαρχης ναυτικής δύναμης της περιοχής. Είναι η ίδια πολιτική που συνοδεύεται από ρητορικές προκλήσεις, παράνομες NAVTEX, υπερπτήσεις και εξαγγελίες για νέες γεωτρήσεις μέχρι τη Λιβύη.
Στην περσινή άσκηση, «Θαλασσόλυκος 2024», η Τουρκία είχε επιδείξει για πρώτη φορά το μη επανδρωμένο θαλάσσιο όχημα MARLIN IDA, εξοπλισμένο με μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και αναγνώρισης. Φέτος, το πρόγραμμα επεκτείνεται, επιβεβαιώνοντας την προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει την αυτονομία της αμυντικής της βιομηχανίας και να δείξει στο ΝΑΤΟ ότι μπορεί να κινηθεί αυτόνομα, χωρίς εξαρτήσεις από τη Δύση.
Την ίδια στιγμή, η αντίδραση των Βρυξελλών παραμένει αναιμική. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να παρακολουθεί με «ανησυχία» αλλά χωρίς ουσιαστικά μέτρα, αποφεύγοντας να επιβάλει οποιοδήποτε κόστος στην Άγκυρα για τις συνεχιζόμενες προκλήσεις. Η στάση αυτή, ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας και επιτρέπει στον Ερντογάν να προβάλλει ισχύ απέναντι σε μια Ελλάδα που δείχνει ολοένα πιο αμήχανη.
Η απουσία στρατηγικής αντίδρασης από το Μέγαρο Μαξίμου και η υπερβολική εμπιστοσύνη σε ευρωπαϊκούς μηχανισμούς που διαχρονικά αποδεικνύονται ανεπαρκείς, υπονομεύουν τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας και ενισχύουν την τουρκική αυτοπεποίθηση.
