Η επανέναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών στη Λάρισα εξελίσσεται σε ένα σκηνικό απόλυτου χάους και ντροπής, με το δικαστικό μέγαρο να θυμίζει εμπόλεμη ζώνη και τις οικογένειες των θυμάτων να βρίσκονται σε καθεστώς απηνούς διωγμού.
Η ένταση χτύπησε «κόκκινο», όταν ο Πάνος Ρούτσι κατέρρευσε εντός της αίθουσας και διακομίσθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ σε νοσοκομείο, επιστρέφοντας αργότερα σε κλίμα οργής, την ώρα που συγγενείς όπως ο κ. Παπαγγελής παρεμποδίζονταν στην είσοδο, προκαλώντας την παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Οι καταγγελίες των γονέων σοκάρουν, καθώς κάνουν λόγο για μια «φασιστική διαδικασία» και έναν χώρο-αίθριο που στερείται στοιχειωδών υποδομών, αναγκάζοντας τους ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους να παρακολουθούν τη δίκη όρθιοι ή αποκλεισμένοι έξω από την αίθουσα, με την πρόεδρο του δικαστηρίου να απειλεί με αποβολές όσους διαμαρτύρονται.
«Δεν θα το βουλώσουμε»: Το ξέσπασμα της Μαρίας Καρυστιανού
Η Μαρία Καρυστιανού, σε μια συγκλονιστική παρέμβαση, έθεσε το προεδρείο προ των ευθυνών του, ξεκαθαρίζοντας πως οι γονείς δεν πρόκειται να σιωπήσουν μπροστά στον εμπαιγμό. «Θέλω να δω τη δίκη αυτών που σκότωσαν το παιδί μου! Δεν θα το βουλώνουμε σε κάθε φασιστική διαδικασία», βροντοφώναξε προς την έδρα, αρνούμενη να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις για «τάξη» όταν η ίδια η Πολιτεία αδυνατεί να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή αίθουσα. Η δικηγόρος των οικογενειών, Μαίρη Χατζηκωνσταντίνου, υπογράμμισε ότι οι υλικοτεχνικές ελλείψεις ναρκοθετούν τη δίκαιη δίκη, καθώς δεν υπάρχει χώρος ούτε για την ογκώδη δικογραφία, ούτε για την απαραίτητη παρουσία πολιτών και δημοσιογράφων που εγγυώνται τη διαφάνεια.
Στο εδώλιο τα στελέχη, στον τοίχο η Δικαιοσύνη
Παρά το εκρηκτικό κλίμα και τις λιποθυμίες, η διαδικασία προχώρησε στη νομιμοποίηση των παραγόντων, με τους πρώτους κατηγορούμενους να κάθονται στο εδώλιο. Ανάμεσά τους, ο πρώην πρόεδρος του ΟΣΕ Σπύρος Πατέρας και υψηλόβαθμα στελέχη της ΕΡΓΟΣΕ (Βενετσανάκος, Τσακίρης κ.α.), οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα οργισμένα βλέμματα των συγγενών. Η πλευρά των θυμάτων ξεκαθαρίζει πως η επιλογή της συγκεκριμένης αίθουσας και ο τρόπος υποδοχής των οικογενειών αποτελούν προσβολή στη μνήμη των 57 νεκρών, με τις φωνές για «δίκη-παρωδία» να πληθαίνουν όσο οι οργανωτικές αστοχίες καθιστούν τη διαδικασία αδύνατη.
