Οχι άλλοι «τσαλαβούτες»!

Πρόκειται για τα πρόσωπα εκείνα που μπορούν να μιλήσουν για τα πάντα χωρίς να έχει γι’ αυτά καμία απολύτως σημασία αν γνωρίζουν το αντικείμενο ή όχι!

Ανάμεσα στις θλιβερές κατηγορίες στις οποίες η πατρίδα μας διεκδικεί τις υψηλότερες θέσεις, αναμφισβήτητα βρίσκεται και εκείνη των «παντογνωστών»! Πρόκειται για τα πρόσωπα εκείνα που μπορούν να μιλήσουν για τα πάντα χωρίς να έχει γι’ αυτά καμία απολύτως σημασία αν γνωρίζουν το αντικείμενο ή όχι! Το πιο τραγικό είναι ότι το κάνουν και με ύφος «σαράντα καρδιναλίων» που δεν επιδέχε-ται αμφισβήτηση. Και το ακόμη τραγικότερο, ότι, βασιζόμενα στην αμάθεια ενός ανυποψίαστου και απληροφόρητου, πολλαπλώς κουρκουτιασμένου κοινού, δυστυ-χώς με τις ασυναρτησίες τους, καταφέρνουν να «πείσουν» σημαντικό μέρος του. Προσφυώς τους έχουμε «βαφτίσει» «τσαλαβούτες». Το ρήμα τσαλαβουτάω πιθανά προέρχεται από τη φράση «έξαλλα ή άτσαλα βουτώ» σε συμπυκνωμένη έκφρασή της. Κυριολεκτικά σημαίνει: βουτώ τα πόδια ή τα χέρια απρόσεκτα σε ρηχά νερά, πλατσουρίζω. Και μεταφορικά: ασχολούμαι με κάτι επιφανειακά και άγαρμπα. Ακριβώς όπως κάνουν οι προβεβλημένοι «τσαλαβούτες» μέσα στα μούτρα μας.

Καθημερινά, δεκάδες δημόσια πρόσωπα από πολιτικούς μέχρι τραγουδιστές, υπηρεσιακούς παράγοντες εν ενεργεία αλλά και κυρίως εν αποστρατεία, από αστυνομικούς μέχρι στρατιωτικούς, πανεπιστημιακούς που διεκδικούν και την πρωτιά στη λίστα από τους πολιτικούς, εμφανίζονται όπου τους καλέσουν, αλλά και όπου δουν μικρόφωνο και κάμερα, για να μιλήσουν για τα πάντα όλα. Δεν υπάρχει θέμα επί του οποίου να μην μπορούν να διατυπώσουν άποψη! Μιλάμε για «παντογνώ-στες»! Με τέτοιο συνωστισμό «αστέρων» στη «φιλόξενη» καμπούρα μας, αναρω-τιόμαστε πώς και έχουν απομείνει ακόμα άλυτα προβλήματα. Συχνά το γελοίο του πράγματος αποκαλύπτεται φόρα παρτίδα και άλλες φορές μετά την κριτική που θα ακολουθήσει τα «μαργαριτάρια» που ξεστομίζουν. Και οι δύο περιπτώσεις φαίνε-ται πως τους αφήνουν παγερά αδιάφορους, καθώς ακάθεκτοι συνεχίζουν ολημερίς από στούντιο σε στούντιο το κυνήγι της σαχλαμάρας. 

Θα περιμέναμε οι δημοσιογράφοι που τους δίνουν βήμα, ως έμπρακτη απόδειξη του ενδιαφέροντός τους για την αξιοπιστία της ενημέρωσης, να τους έχουν προ πολλού περιορίσει στα αντικείμενα που γνωρίζουν και μόνον. Ελα όμως που το «κυνήγι» της τηλεθέασης και της ακροαματικότητας έχει προ πολλού αντικαταστήσει την ποιότητα της δημοσιογραφικής δουλειάς στο «χρηματιστήριο» ευρέσεως εργασίας… Οπότε «χορεύουν» και αυτοί όπως τους «βαράνε τα όργανα» οι εργοδότες τους. Από την άλλη, σκέφτεσαι, αυτοί οι εργοδότες δεν ανησυχούν καθόλου για το μέλλον των εργασιών τους, καθώς συνεργούν στην απευθείας μετάδοση της εικόνας του τραγικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα καθώς τα Μέσα τους αποκαλύπτουν τη γύμνια αυτών που αποφασίζουν για τις τύχες μας; Αβυσσος η ψυχή του χρήματος! 

Αλλά εντάξει, αυτοί δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα «ψιλά» με τόσα «χοντρά» που έχουν στο κεφάλι τους. Στα κόμματα που βασίζονται πάνω τους για να εφαρμόσουν τα «προγράμματά» (;) τους δεν ανησυχούν; Δεν τους βλέπουν; Ετσι αέρα πατέρα τους στέλνουν στα κανάλια και στους σταθμούς; Τόσοι εκπαιδευτικοί ψάχνουν για ιδιαίτερα, δεν μπορούν να μειώσουν έστω έτσι την ανεργία τους, ξεκινώντας από τα βασικά; Και μετά  τόσα διδακτορικά που βολοδέρνουν για ένα μεροκάματο, τους ετοιμάζουν και για τις κυβερνητικές θέσεις! Το ’χουν τα παιδιά, η προπόνηση τους λείπει και θα τα πάρουν τα γράμματα! Πού θα πάει;