Ένταση και δραματικό τρόπο η ομιλία του Ερντογάν
Σε μια ομιλία φορτισμένη με δραματικούς τόνους, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επανήλθε στο προσκήνιο της διεθνούς επικαιρότητας, εξαπολύοντας δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ με φόντο την πολεμική σύρραξη στο Ιράν.
Μιλώντας ενώπιον των νομαρχών του κόμματός του στο Συνεδριακό Κέντρο του AKP, ο Τούρκος πρόεδρος παρουσίασε τη Μέση Ανατολή ως μια περιοχή που βυθίζεται στο αίμα και την πυρίτιδα, βιώνοντας τις πιο οδυνηρές στιγμές του τελευταίου αιώνα.
Κατήγγειλε ένα «δίκτυο γενοκτονίας» που, κατά τα λεγόμενά του, εργαλειοποιεί θρησκευτικά επιχειρήματα για να καλύψει το μίσος του, οδηγώντας ολόκληρη την περιοχή στην καταστροφή.
«Ο πόλεμος που ξεκίνησε εναντίον του Ιράν συνεχίζει να πλημμυρίζει την περιοχή μας με τη μυρωδιά του αίματος και της πυρίτιδας.
Η περιοχή μας βιώνει τις πιο οδυνηρές ημέρες του τελευταίου αιώνα. Ένα δίκτυο γενοκτονίας, με τα μάτια τυφλωμένα από το μίσος, κρύβεται πίσω από θρησκευτικά επιχειρήματα και οδηγεί τη γη μας στην καταστροφή».
Η στρατηγική επιλογή του Ερντογάν ήταν να προβάλει την Τουρκία ως τον αδιαμφισβήτητο πυλώνα σταθερότητας και τον προστάτη των μουσουλμανικών λαών.
Υπογράμμισε με έμφαση ότι η Άγκυρα δεν προβαίνει σε διακρίσεις μεταξύ γειτόνων και αδελφών εθνών, διαμηνύοντας πως η χώρα του στέκεται στο πλευρό των φίλων της τόσο στις εύκολες όσο και στις δύσκολες ώρες.
«Να είναι όλοι βέβαιοι για το εξής: δεν κάνουμε διακρίσεις μεταξύ των αδελφών και των γειτόνων μας, ούτε μένουμε αμέτοχοι μπροστά στον πόνο των αδελφών μας.
Ως Τουρκία και τουρκικό έθνος, δεν εγκαταλείπουμε τους λαούς που θεωρούμε φίλους και αδελφούς ούτε στις καλές μέρες, ούτε στις δύσκολες».
Μέσα από αυτή την προσέγγιση, επιχείρησε να καλλιεργήσει ένα κλίμα ενότητας, απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια διχασμού που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ξένα συμφέροντα.
Στο στόχαστρο της κριτικής του βρέθηκε προσωπικά ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον οποίο κατηγόρησε για μια ευρύτερη επεκτατική ατζέντα. Σύμφωνα με τον Τούρκο ηγέτη, οι ισραηλινές επιχειρήσεις δεν περιορίζονται στο Ιράν, αλλά αποτελούν μέρος ενός μεθοδευμένου σχεδίου που περιλαμβάνει τη σταδιακή κατάληψη του Λιβάνου.
«Η κυβέρνηση Νετανιάχου δεν στοχεύει μόνο τον γείτονά μας το Ιράν, αλλά υλοποιεί βήμα προς βήμα τα σχέδιά της για την κατάληψη και του Λιβάνου».
Ο Ερντογάν έθεσε το ζήτημα σε μια πανανθρώπινη βάση, διερωτώμενος αν οι πύραυλοι κάνουν διακρίσεις μεταξύ Σιιτών, Σουνιτών, Τούρκων ή Αράβων, επισημαίνοντας ότι το δάκρυ των αμάχων στην Τεχεράνη έχει την ίδια αξία με εκείνο στη Βηρυτό ή το Ριάντ.
«Εδώ και 27 ημέρες, στα μάτια των επιτιθέμενων που δεν τηρούν καμία αρχή, αξία ή κανόνα, έχει σημασία αν είμαστε Σιίτες ή Σουνίτες, Τούρκοι, Κούρδοι, ‘Αραβες ή Πέρσες;
Με την καρδιά μου να αιμορραγεί ρωτώ: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δακρύων που χύνονται στο Ισφαχάν και στην Τεχεράνη και εκείνων που χύνονται στο Ερμπίλ, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό και στο Ριάντ;
Αν και είναι ο πόλεμος του Ισραήλ, το βαρύ τίμημα αυτού του πολέμου το πληρώνουν πρώτα οι μουσουλμάνοι και στη συνέχεια ολόκληρη η ανθρωπότητα».
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο πρόεδρος της Τουρκίας απηύθυνε έκκληση για ψυχραιμία και λογική, προειδοποιώντας ότι όταν η σκόνη του πολέμου κατακαθίσει, οι λαοί της περιοχής θα κληθούν να ζήσουν ξανά μαζί στην ίδια γη.
Απέρριψε το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε» και εξέφρασε την απόλυτη πεποίθηση ότι η Τουρκία βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
«Όταν σβήσει ο θανάσιμος βόμβος των βομβών και των πυραύλων, θα ζήσουμε και πάλι μαζί σε αυτή τη γη. Πιστεύω ότι κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει αυτή την πραγματικότητα.
Απορρίπτουμε κάθε πράξη και συζήτηση που θα ενισχύσει την εχθρότητα μεταξύ αδελφικών λαών και θα υποστηρίξει τα σχέδια του σιωνισμού που στοχεύουν στην περιοχή μας με το σύνθημα ‘διαίρει και βασίλευε’».
Κατέληξε μάλιστα με μια δόση πολιτικής αυτοπεποίθησης, ισχυριζόμενος ότι τόσο το Ιράν όσο και οι χώρες του Κόλπου αναγνωρίζουν τον ρόλο του AKP ως εγγυητή της ασφάλειας στην περιοχή.
«Θα ενεργούμε με τη δίκαιη αυτοπεποίθηση ότι βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, χωρίς ποτέ να χάσουμε τη λογική και την ψυχραιμία μας.
Τόσο ο αδελφικός λαός του Ιράν, όσο και οι αδελφικές χώρες του Κόλπου, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος έχουν πλήρη επίγνωση αυτού. Δοξάζουν τον Αλλάχ που βρισκόμαστε στο τιμόνι και λένε: “Ευτυχώς που την Τουρκία κυβερνά το ΑΚΡ”».
