Με αφορμή την ξεχωριστή σύμπραξη της Νίνας Λοτσάρη με τη Rosanna Mailan σε ένα εκρηκτικό βαριετέ σόου στο Baraonda Music Hall, όπου η μεσογειακή ψυχή συναντά
το λατινικό ταμπεραμέντο, το «Enjoy» μίλησε με τις δύο πρωταγωνίστριες του ξεχωριστού show για την τέχνη, τη συνύπαρξη και το πάθος που γεννά τις πιο δυνατές στιγμές on stage.
Οταν δύο γυναίκες με τόσο διαφορετικές καταβολές μοιράζονται την ίδια σκηνή, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι εκρηκτικό. Η Νίνα Λοτσάρη, με τη μεσογειακή της ευαισθησία και την κινηματογραφική σκηνική παρουσία, και η Rosanna Mailan, αυθεντική φωνή της Κούβας με φλόγα λατινική, συναντιούνται στο «Pasiσn» και μετατρέπουν κάθε Παρασκευή και Σάββατο το Baraonda Music Hall σε έναν μουσικό τόπο χωρίς σύνορα.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Μαζί τους ο σπουδαίος ερμηνευτής Αγγελος Ανδριανός, ο χαρισματικός pop rock τραγουδιστής Christian Triantafillou, 12μελής ορχήστρα, κουβανέζικα πνευστά, σκηνικοί χορευτές και η μοναδική flamenco performer Ελένη Γιαννοπούλου. Από την Αβάνα έως την Αθήνα, η παράσταση λειτουργεί ως γέφυρα πολιτισμών, επιβεβαιώνοντας ότι η μουσική -όταν υπηρετείται με αλήθεια- δεν χρειάζεται μετάφραση.
Νίνα Λοτσάρη: «Να επιλέγεις κάθε μέρα αυτό που σε κρατά ζωντανό»
Aνήκει στις καλλιτέχνιδες που δεν φοβούνται τις μεγάλες λέξεις, γιατί τις έχουν δοκιμάσει στη ζωή: Πάθος, πειθαρχία, ταυτότητα, μνήμη, ελευθερία – όλα αποκτούν ουσία μέσα από τη διαδρομή της στη μουσική, στο θέατρο, το cabaret show και στη διδασκαλία. Η Νίνα Λοτσάρη, χωρίς φόβο αλλά με πολύ… «Pasiσn» μοιράζεται μαζί μας απόψεις της για την τέχνη ως στάση ζωής, τη θέση της γυναίκας στον χώρο του θεάματος και για τις αγωνίες μιας κοινωνίας που παλεύει να θυμηθεί το νόημα.
Πως «γεννήθηκε» η ιδέα για το «Pasiσn», αυτό το πολυδιάστατο show που παρουσιάζετε στο Baraonda Music Hall μαζί με τη Rosanna Mailan;
Το «Pasiσn» γεννήθηκε από μια κοινή ανάγκη: Να μιλήσουμε για το πάθος όχι ως ένταση, αλλά ως στάση ζωής. Με τη Rossana Mailan μάς ένωσε η αγάπη για το music hall, το cabaret και τη θεατρικότητα της μουσικής. Θέλαμε ένα show που να μην είναι απλώς μια σειρά τραγουδιών, αλλά μια εμπειρία – με αφήγηση, εικόνα, σώμα και συναίσθημα. Το «Pasiσn» είναι η συνάντηση δύο κόσμων που συνομιλούν με ειλικρίνεια πάνω στη σκηνή.
Η παράσταση ταξιδεύει τους θεατές από την Αβάνα στο Παρίσι κι από την Ανδαλουσία στην Αθήνα. Ποιος σταθμός αυτού του ταξιδιού σάς συγκινεί περισσότερο;
Η Ανδαλουσία. Εκεί το πάθος δεν κρύβεται, δεν ωραιοποιείται, δεν φοβάται. Είναι βαθιά γειωμένο, σχεδόν τελετουργικό. Με συγκινεί, γιατί μοιάζει πολύ με τη μεσογειακή μας ψυχή: περήφανη, ευάλωτη και αληθινή.
Τι αναγνωρίζετε στη Rosanna που σας θυμίζει εσάς – και τι είναι εντελώς διαφορετικό μεταξύ σας;
Μας ενώνει η πειθαρχία πίσω από το συναίσθημα. Το πάθος δεν είναι χάος, είναι δουλειά. Διαφέρουμε στην έκφραση: Η Rosanna φέρνει το κουβανέζικο ταμπεραμέντο, την εξωστρέφεια, τον ρυθμό. Εγώ κουβαλώ μια πιο θεατρική, ευρωπαϊκή αφήγηση. Πάνω στη σκηνή αυτές οι διαφορές δεν συγκρούονται· συνομιλούν.
Εχετε πει ότι από πολύ μικρή ξέρατε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας. Υπήρξε ποτέ στιγμή που αμφισβητήσατε τον καλλιτεχνικό δρόμο;
Οχι τον δρόμο, αλλά τον τρόπο. Υπήρξαν στιγμές που χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσω τον ρυθμό μου, τα όριά μου, τις επιλογές μου. Η τέχνη ήταν πάντα βεβαιότητα, η διαδρομή μέσα της εξελίσσεται.
Εχετε σπουδάσει φωνή, χορό, υποκριτική σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ποια τέχνη σάς κρατάει πιο γειωμένη και ποια σας απογειώνει;
Η υποκριτική με γειώνει, με φέρνει στο «εδώ και τώρα». Το τραγούδι με απογειώνει, είναι η στιγμή που αφήνομαι. Ο χορός είναι η γέφυρα ανάμεσα στα δύο.
Υπάρχει κάποια συνεργασία από τη λαμπρή και μακρά πορεία σας που θεωρείτε καθοριστική για το ποια είστε σήμερα;
Η Λυρική Σκηνή με δίδαξε πειθαρχία και σεβασμό στην τέχνη. Το cabaret και τα music hall shows μού έδωσαν ελευθερία. Η τηλεόραση με έμαθε να επικοινωνώ άμεσα. Ολα μαζί διαμόρφωσαν αυτό που είμαι σήμερα.
Υπήρξε στιγμή στη ζωή ή την πορεία σας που νιώσατε ότι έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα στον άνθρωπο Νίνα και στην καλλιτέχνιδα Λοτσάρη;
Υπήρξαν στιγμές που φάνηκε ότι έπρεπε να διαλέξω. Σήμερα ξέρω, πως όταν ο άνθρωπος είναι καλά, η καλλιτέχνιδα ανθίζει. Δεν ανταγωνίζονται, συνυπάρχουν.
Εχετε μιλήσει ανοιχτά για στερεότυπα γύρω από τη γυναικεία εμφάνιση. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για μια γυναίκα performer να κριθεί πρώτα για την τέχνη της;
Είναι ακόμα πολύ δύσκολο. Η εικόνα συχνά προηγείται άδικα. Ομως, πιστεύω πως όταν το περιεχόμενο είναι ουσιαστικό, στο τέλος κερδίζει τον χώρο του. Κι εγώ
το κατέκτησα αυτό σχεδόν από τις αρχές της καριέρας μου.
Η μέθοδος the art of performing που διδάσκετε βασίζεται στην ταυτότητα. Πόσο χρειάζεται να κοπιάσει κανείς για να βρει το «κέντρο» του;
Είναι το πιο απαιτητικό ταξίδι αυτό. Το «κέντρο» δεν είναι κάτι που κατακτάς μια φορά, το επαναφέρεις συνεχώς. Αυτό διδάσκω και στο the art of performing: τεχνική χωρίς ταυτότητα δεν έχει διάρκεια.
Τι λείπει, κατά τη γνώμη σας, περισσότερο από τη νέα γενιά καλλιτεχνών, τεχνική
ή ψυχική αντοχή;
Η ψυχική αντοχή. Η τεχνική χτίζεται. Η αντοχή, η υπομονή και η συνέπεια είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά στον χρόνο.
Πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας στον χώρο του θεάματος στην Ελλάδα του 2026;
Εχουν γίνει τεράστια άλματα για να έρθει μια ισορροπία. Υπάρχουν περισσότερες φωνές, όμως χρειάζεται ακόμη τόλμη για να παραμείνεις αυθεντική χωρίς να πληρώσεις τίμημα.
Εχοντας μιλήσει στο παρελθόν για δικές σας εμπειρίες, πιστεύετε ότι η κοινωνία είναι πλέον πιο έτοιμη να ακούσει και να προστατεύσει τα θύματα βίας;
Είναι πιο έτοιμη να ακούσει, όχι πάντα να προστατεύσει. Αλλά το γεγονός ότι μιλάμε πλέον ανοιχτά είναι ένα σημαντικό βήμα, που δεν πρέπει να πάει πίσω.
Η πίστη και η πνευματικότητα για εσάς περνούν περισσότερο μέσα από τη θρησκεία ή μέσα από την προσωπική συνείδηση;
Η πίστη για εμένα περνά περισσότερο μέσα από τη συνείδηση και την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου και στους άλλους. Είναι ένας εσωτερικός διάλογος, όχι επίδειξη.
Ο έρωτας και η ελευθερία μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς φόβο;
Οταν υπάρχει αλήθεια, ναι. Ο φόβος γεννιέται όταν χάνεται το «είμαι ο ξεχωριστός,
ο ένας και μοναδικός στα μάτια του άλλου» ή η ειλικρίνεια των συναισθημάτων.
Εχετε δύο κόρες 20 και 14 ετών, αντίστοιχα. Τι έχετε μάθει από εκείνες ως μητέρα;
Μου έμαθαν να ακούω. Να μην ελέγχω τα πάντα. Και να θυμάμαι ότι η αγάπη δεν είναι καθοδήγηση – είναι παρουσία.
Οταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής και μένετε μόνη, τι σκέψη ή συναίσθημα επιστρέφει πιο συχνά σε εσάς;
Μια αίσθηση ευγνωμοσύνης. Και η ανάγκη για σιωπή.
Τι είναι αυτό που ακόμα σας φοβίζει και τι σας ενθουσιάζει για το μέλλον;
Με φοβίζει η απώλεια του νοήματος. Με ενθουσιάζει η εξέλιξη – προσωπική και καλλιτεχνική.
Ποιο είναι το πιο απλό, αλλά αδιαπραγμάτευτο πράγμα που χρειάζεστε για να είστε ευτυχισμένη;
Η εσωτερική γαλήνη. Η συνείδηση να είναι καθάρια και φωτεινή.
Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε πίσω στον χρόνο και να ασχοληθείτε ξανά με την τέχνη, ποια εποχή θα διαλέγατε και γιατί;
Θα διάλεγα μια εποχή όπου η τέχνη δεν ήταν προϊόν ταχύτητας, αλλά ανάγκη. Ισως τα χρόνια του ’50 και του ’60, όπου οι καλλιτέχνες είχαν φωνή, θέση και ευθύνη. Μου αρέσει η ιδέα της δημιουργίας χωρίς φίλτρα, χωρίς αλγόριθμους, με ρίσκο και αλήθεια.
Αν η ζωή σας ήταν soundtrack, ποια τρία τραγούδια δεν θα έλειπαν ποτέ;
Ενα τραγούδι για τη χαμένη αθωότητα. Ενα για το πάθος και τις μάχες που έχω δώσει. Και ένα για τη συμφιλίωση με τον εαυτό μου και με τον χρόνο. Δεν θα τα ονόμαζα απαραίτητα· μου αρέσει να αλλάζουν, όπως αλλάζουμε κι εμείς.
Τι σημαίνει για εσάς σήμερα η λέξη «επιτυχία»;
Επιτυχία είναι να μπορείς να κοιτάς τον εαυτό σου χωρίς εκπτώσεις. Να ζεις από αυτό που αγαπάς, να εξελίσσεσαι και να μη χάνεις την ψυχή σου στη διαδρομή. Και, κυρίως, να έχεις ανθρώπους που χαίρονται αληθινά με τη χαρά σου.
Το «θέλω» σας είναι πολύ έντονο ή υπάρχει ισορροπία με το «πρέπει»;
Υπήρξαν περίοδοι που το «πρέπει» φώναζε πιο δυνατά. Σήμερα όμως το «θέλω» έχει λόγο, αλλά και συνείδηση. Η ισορροπία δεν είναι συμβιβασμός… είναι επιλογή.
Ζούμε σε μια εποχή διαρκούς θορύβου: πληροφορίας, ταχύτητας, κρίσεων. Εσείς πού βλέπετε σήμερα τις βαθύτερες αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας;
Στην ανασφάλεια και στην απώλεια εμπιστοσύνης. Στους νέους, που φοβούνται να ονειρευτούν, και στους μεγαλύτερους, που κουράστηκαν να ελπίζουν. Κι όμως, κάτω από όλο αυτό υπάρχει ακόμα ανάγκη για νόημα, συλλογικότητα και αλήθεια.
Πιστεύετε ότι οι Ελληνες ως λαός έχουμε υγιή σχέση με τη μνήμη; Ή επιλέγουμε να θυμόμαστε μόνο ό,τι μας βολεύει;
Εχουμε επιλεκτική μνήμη. Θυμόμαστε ό,τι μας τιμά και ξεχνάμε ό,τι μας δυσκολεύει. Η μνήμη όμως είναι εργαλείο εξέλιξης, όχι αυτοεπιβεβαίωσης. Οταν το καταλάβουμε αυτό, θα ωριμάσουμε και ως κοινωνία.
Πώς γεμίζετε τις μπαταρίες σας, όταν δεν είστε ανάμεσα σε πρόβες, παραστάσεις, ηχογραφήσεις και γυρίσματα; Υπάρχει κάτι που λειτουργεί πάντα ως καταφύγιο για εσάς;
Η σιωπή. Η επιλεκτική μοναχικότητα. Οι άνθρωποί μου. Και στιγμές χωρίς πρόγραμμα. Εκεί ξαναβρίσκω τη φωνή μου – όχι τη σκηνική, την εσωτερική.
Τι σας τρομάζει περισσότερο στο αύριο και τι είναι αυτό που σας κάνει να ελπίζετε ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο;
Με τρομάζει η απανθρωπιά, που κανονικοποιείται. Με κάνει όμως να ελπίζω η τέχνη, γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν, συγκινούνται και μοιράζονται, υπάρχει ακόμη φως. Και αυτό, για μένα, δεν είναι λίγο.
Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «πάθος» σήμερα και πώς αντικατοπτρίζεται προσωπικά στο «Pasiσn»;
Σημαίνει επιλογή. Να επιλέγεις κάθε μέρα αυτό που σε κρατά ζωντανό. Αυτό είναι και το «Pasiσn».
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το «Baraonda»;
Ενα συναίσθημα αλήθειας. Την αίσθηση ότι το πάθος δεν είναι υπερβολή, είναι ζωή.
Rosanna Mailan: «Η Ελλάδα είναι πια το σπίτι μου»
H Rosanna Mailan, που έφερε στην ελληνική σκηνή έναν αέρα Κούβας, γεμάτο ρυθμό, χρώμα και ένταση, είναι μια γυναίκα με… «Pasiσn» και δεν το κρύβει. Από τα παιδικά της χρόνια στην Αβάνα μέχρι τις συνεργασίες της με κορυφαίους Ελληνες καλλιτέχνες, η εκρηκτική performer περιγράφει μια πορεία όπου η μουσική δεν είναι μόνο επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής, γιορτή του συναισθήματος και έκφραση ψυχής.
Το «Pasiσn» δεν είναι απλώς ένα μουσικό πρόγραμμα, αλλά μια εμπειρία θέασης. Ποια ήταν η πρώτη σπίθα που σας έκανε να πείτε «ναι» σε αυτή τη σύμπραξη με τη Νίνα Λοτσάρη;
Η αρχική ιδέα ήρθε από τους ανθρώπους του «Baraonda», που ήθελαν να προτείνουν κάτι διαφορετικό, κάτι που να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Απευθύνθηκαν πρώτα στη Νίνα, η οποία διαθέτει μεγάλη εμπειρία στο cabaret και στο musical, και στη συνέχεια μπήκα κι εγώ στο «πλάνο», ώστε να υπάρξει ένα δημιουργικό πάντρεμα με τα λατινοαμερικανικά shows, σε ύφος mambo kings. Γιατί εγώ φέρνω τον «αέρα» της Κούβας στο «Pasiσn», ενώ η αισθητική της Νίνας είναι περισσότερο ευρωπαϊκή και το ταμπεραμέντο της καθαρά μεσογειακό.
Πού συναντιούνται οι ενέργειές σας με τη Νίνα Λοτσάρη επάνω στη σκηνή;
Στο πάθος. Αλλωστε, το show λέγεται «Pasiσn» – δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Και οι δύο είμαστε απόλυτα ενθουσιασμένες με αυτό που κάνουμε και η ενέργειά μας πάνω στη σκηνή είναι εκρηκτική. Οταν βλέπεις να υλοποιείται αυτό που είχες στο μυαλό σου, αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά για έναν performer. Δεν είναι όλοι οι χώροι κατάλληλοι για καλλιτέχνες σαν εμάς. Στο παρελθόν έχω συμβιβαστεί, μόνο και μόνο για να υπάρχει το μεροκάματο. Το «Baraonda», όμως, ταιριάζει απόλυτα στην εικόνα και τη φιλοσοφία μας.
Η κουβανέζικη και η ελληνική μουσική μοιάζουν να «πονάνε» με διαφορετικούς τρόπους. Πού βλέπετε τα κοινά τους σημεία;
Σε πολλά ελληνικά τραγούδια, όπως και στα κουβανέζικα -γενικότερα στα λατινογενή- οι στίχοι μιλούν για πόνο, λύπη, αποχωρισμό. Κι όμως, ο ρυθμός τους είναι χορευτικός. Δεν μπορείς να τα χορέψεις κλαίγοντας. Αυτό είναι το κοινό μας σημείο, πιστεύω: χορεύουμε με τον πόνο μας.
Αν έπρεπε να εξηγήσετε σε έναν Κουβανό τι είναι το ελληνικό ζεϊμπέκικο και σε έναν Ελληνα τι είναι η κουβανέζικη ρούμπα, τι θα τους λέγατε;
Για το ζεϊμπέκικο δεν θα έλεγα τίποτα. Θα του το χόρευα (γέλια), αλλιώς δεν θα καταλάβαινε. Είναι ένας ρυθμός πολύ δύσκολος, δεν μπορεί να τον χορέψει ο οποιοσδήποτε. Είναι χορός που απαιτεί σεβασμό. Αντίστοιχα, για τη ρούμπα, αν έπρεπε να τη μεταφράσω σε έναν Ελληνα, θα έλεγα μία λέξη: καρναβάλι. Εκεί, πιστεύω, όλα γίνονται κατανοητά. Αυτό που έχω διαπιστώσει όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα -και μου αρέσει πολύ- είναι ότι Ελληνες και Λατίνοι έχουμε το ίδιο ταμπεραμέντο.
Πιστεύετε ότι οι δύο λαοί μοιραζόμαστε μια κοινή στάση ζωής και απέναντι στη δυσκολία και την απώλεια;
Μοιάζουμε και σε αυτό, ναι. Ομως, επειδή ο κόσμος ζορίζεται πολύ πια, τόσο κοινωνικά αλλά κυρίως οικονομικά, εκείνο που έχω παρατηρήσει -και με φοβίζει- είναι ότι σιγά σιγά χάνεται η χαρά. Δεν γλεντάνε εύκολα πλέον, περιορίζονται. Ο Ελληνας, όπως και ο Κουβανός, δίνει απλόχερα. Μπορεί να μην είμαστε πλούσιοι, αλλά ό,τι έχουμε, το μοιραζόμαστε. Τώρα, όμως, ακόμη και το κέρασμα αρχίζει να «μαζεύεται», κάτι που φαίνεται και στα μαγαζιά. Δεν μπορούν όλοι να έρθουν να διασκεδάσουν. Οταν ο άλλος πρέπει να καλύψει βασικές ανάγκες της οικογένειάς του, η διασκέδαση περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Μεγαλώσατε μέσα στη μουσική, την Κούβα. Ποια εικόνα από την παιδική σας ηλικία στην Αβάνα κουβαλάτε ακόμα ως φυλαχτό;
Την εικόνα της πρώτης μου συναυλίας, που την οργάνωσε ο μπαμπάς μου όταν ήμουν εφτά ετών. Είχε καταλάβει από νωρίς το πάθος μου για τη μουσική, αφού στο σπίτι μας έπαιρνα τη σφουγγαρίστρα και την έκανα μικρόφωνο. Επειδή είναι κι εκείνος μουσικός, μου έγραψε δέκα δικά του τραγούδια και μου οργάνωσε μια 40λεπτη συναυλία στο θέατρο του σχολείου, με θεατές τους συμμαθητές μου. Ηταν η πρώτη μου εμφάνιση πάνω σε σκηνή και δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Η Κούβα είναι μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις: Χαρά, έλλειψη, δημιουργικότητα, αγώνας. Πώς διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα σας;
Το καλό στην Κούβα είναι η απλότητα. Ζώντας για χρόνια σε απλές συνθήκες, μάθαμε να εκτιμάμε τα μικρά πράγματα. Δεν έχουμε ζήσει τα «μεγάλα», κι έτσι είμαστε ευχαριστημένοι με τα λίγα. Αυτό μου αρέσει και σε μένα: Οτι δεν ζητάω πολλά. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τα αξίζουμε. Η χώρα βγάζει σπουδαίους μουσικούς και αθλητές, αλλά τελικά σε μπλοκάρει. Υπάρχει ένα ταβάνι. Είναι κρίμα.
Στην Ελλάδα ήρθατε το 2007 για να βρείτε τον μουσικό πατέρα σας, Remy Mailan;
Ακριβώς. Ο πατέρας μου είναι ο άνθρωπος που με κατάλαβε και με έβαλε στον δρόμο της μουσικής. Και κάθε φορά που κάνω ένα βήμα παραπέρα, του είμαι ευγνώμων. Εκείνος είχε έρθει πρώτος στην Ελλάδα πέντε χρόνια νωρίτερα από μένα υπογράφοντας συμβόλαιο για μια σειρά από live. Οταν ολοκλήρωσα τις μουσικές μου σπουδές στην Κούβα -πιάνο και κιθάρα-, μου έκανε την πρόσκληση να έρθω κι εγώ. Ηρθα αρχικά για διακοπές, αλλά μπήκα στην μπάντα του, άλλαξα ενορχηστρώσεις, έφερα νέες ιδέες και… φρέσκο αέρα. Κάπως έτσι η μουσική μπήκε σε πρώτο πλάνο. Κάναμε πολλές παραστάσεις και αργότερα μας πρότειναν πενταετές συμβόλαιο στο Cubanita, στου Ψυρρή. Εκεί παίζαμε live κάθε βράδυ.
Μετά, όμως, ήρθε η κρίση στην ελληνική οικονομία. Πώς το βιώσατε αυτό ως καλλιτέχνες;
Από εκεί που είχαμε πολλή δουλειά, μειώθηκαν δραματικά τα live μας?και κάποια στιγμή καταλήξαμε να δουλεύουμε με καραόκε και μάλιστα κακής ποιότητας. Εγώ όμως δεν το μπορούσα αυτό, μου έλειπε το live από τα πνευστά και τα κρουστά. Μέχρι που το 2020 μάζεψα πάλι όλους τους μουσικούς, Κουβανούς και Ελληνες, δημιουργώντας την ορχήστρα που έχω τώρα. Και για να δεις πώς τα φέρνει η ζωή, η πρώτη μου συναυλία με τη Rosanna Mailan Orchestra είχε γίνει στο «Baraonda». Φέτος, λοιπόν, έπειτα από πέντε χρόνια, ξαναέρχομαι εδώ με τους ίδιους ανθρώπους, με τη Νίνα, με το «Pasiσn».
Οταν βρεθήκατε πρώτη φορά στην Ελλάδα, τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;
Η φύση και η ποικιλία στο φαγητό. Ηταν Ιούνιος, όταν ήρθα και δούλεψα με τον πατέρα μου και την μπάντα του σε περιοδεία στα νησιά. Μέσα σε τρεις μήνες είδα Ιόνιο, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα. Μια τεράστια ποικιλία σε τοπία αλλά και στο φαγητό, όπως προείπα. Στην Κούβα είμαστε πολύ περιορισμένοι σε αυτό το κομμάτι. Είναι στενάχωρο, αλλά αληθινό. Εδώ, για παράδειγμα, έφαγα για πρώτη φορά μοσχαρίσιο κρέας.
Σήμερα πού νιώθετε περισσότερο «σπίτι σας»;
Εδώ. Στην Ελλάδα μεγάλωσα, εδώ έγινα η γυναίκα που είμαι, εδώ έφτιαξα την οικογένειά μου και απέκτησα το παιδί μου. Στην Κούβα έμεινε η μικρή Rosanna. Ηρθα εδώ στα 18 μου. Η Ελλάδα είναι πια το σπίτι μου.
Γίνατε μητέρα πολύ νέα, σε ηλικία 20 ετών. Τι θυσιάσατε τότε και τι κερδίσατε, που δεν θα αλλάζατε με τίποτα;
Εβαλα τη Rosanna-καλλιτέχνιδα σε δεύτερη μοίρα. Το παιδί έγινε προτεραιότητα. Περιόρισα τα live, έκανα μαθήματα πιάνου σε παιδάκια στο σπίτι. Οταν όμως ο γιος μου μεγάλωσε και κατάλαβε ότι η δουλειά μου είναι το πάθος μου, απέκτησα την απόλυτη στήριξή του. Δεν με έχει κρίνει ποτέ. Κι ας έχω λείψει ώρες λόγω προβών και εμφανίσεων. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ταυτόχρονα καλλιτέχνης και μητέρα. Σήμερα ο Αντονι σπουδάζει μουσική στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας και ζωγραφίζει – έχει καλλιτεχνική φύση. Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να βρεθούμε κάποια στιγμή μαζί στη σκηνή.
Η συνεργασία σας με τον Μίμη Πλέσσα είχε καλλιτεχνικό βάρος. Τι σας δίδαξε αυτή η συνάντηση;
Προτού τον γνωρίσω προσωπικά, με είχε ήδη διδάξει η μουσική του. Οταν ήρθα πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο πατέρας μου είχε ένα cd με 40 επιτυχίες του, ανάμεσά τους και το «Αν είναι η αγάπη αμαρτία». Το λάτρεψα αμέσως. Το έμαθα απ’ έξω και σε ένα live με άκουσε ένας φίλος της οικογένειας, που μου είπε: «Θα σε πάω να τον γνωρίσεις». Eτσι κι έγινε. Του το τραγούδησα και μου είπε πως πάντα ήθελε να ακούσει τα τραγούδια του και σε άλλες γλώσσες. Του είπα με τη σειρά μου ότι ήθελα να κάνω το συγκεκριμένο στα ισπανικά. Μου απάντησε γελώντας: «Δεν θα το κυκλοφορήσεις, αν δεν είμαι κι εγώ στο βίντεο». Hταν 95 χρόνων τότε και είχε ψυχή παιδιού. Ετσι προέκυψε η ισπανική εκδοχή του τραγουδιού «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», με τίτλο «A ti dedicarι toda mi vida».
Η συνεργασία σας με τον Κωνσταντίνο Αργυρό πώς προέκυψε;
Κάποια στιγμή βρέθηκα σε ένα gala, όπου έπαιζα πιάνο. Εκεί με είδε. Δεν μιλήσαμε τότε, αλλά αργότερα με πήρε τηλέφωνο ο μάνατζέρ του και μου ζήτησε να τον συνοδεύσω επί σκηνής σε κάποιο act στην εκδήλωση απονομής βραβείων του Madame Figaro, όπως και έγινε. Πέρυσι δουλέψαμε μαζί και στα μπουζούκια. Προσαρμόστηκα και σε αυτόν τον χώρο, χωρίς να αλλάξω την καλλιτεχνική μου ταυτότητά.
Τα φοβηθήκατε ως χώρο τα μπουζούκια;
Στην αρχή ναι. Ο κόσμος πηγαίνει εκεί κυρίως για το μεγάλο όνομα και συχνά δεν υπάρχει σεβασμός για όσους βγαίνουν στη σκηνή πριν. Γυρνούν την πλάτη, κοιτάζουν τα κινητά τους, μιλάνε μεταξύ τους, είναι σαν να έχουν ένα ρομπότ μπροστά τους. Εγώ είχα συνηθίσει να εμφανίζομαι σε χώρους όπου με περίμεναν και με παρακολουθούσαν. Πώς το αντιμετώπισα; Στην αρχή σκέφτηκα να παραιτηθώ. Μετά, όμως, άρχισα να κατεβαίνω ανάμεσα στα τραπέζια. Οταν ο κόσμος ένιωσε ότι ο καλλιτέχνης πήγε κοντά του, όλα άλλαξαν. Τραγουδούσα το πρώτο τραγούδι κάτω, χαιρετούσα τον κόσμο και όταν ανέβαινα ξανά στη σκηνή, είχα πλέον την προσοχή και το χειροκρότημά τους.
Τραγουδήσατε και τη «Λόλα» με τον Κωστή Μαραβέγια.
Ο μπασίστας της μπάντας μου, ο οποίος είχε συνεργαστεί μαζί του, είχε διασκευάσει το συγκεκριμένο τραγούδι του. Κάποια στιγμή έκανα μια παράσταση στο Γυάλινο και έβαλα τη «Λόλα» στο πρόγραμμα. Εκεί με άκουσε ο Κωστής Μαραβέγιας και μου ζήτησε να το κάνουμε μαζί, ως συνεργασία.
Εχετε στείλει τραγούδι στον εθνικό τελικό της Eurovision;
Ναι. Ηρθε ένα κατάλληλο τραγούδι, που με περιγράφει ως άνθρωπο αλλά και
ως κομμάτι της κοινωνίας. Είναι ένα τραγούδι με μήνυμα. Μακάρι να μπει στα
28 τραγούδια που θα διαγωνιστούν στους ημιτελικούς του εθνικού τελικού.
Τελικά, τι είναι για εσάς το «Pasiσn»;
Πάθος. Ενα συναίσθημα πάνω κι από τον έρωτα. Αυτό που έχουμε εμείς οι καλλιτέχνες όταν δημιουργούμε και ερμηνεύουμε. Για μένα πάθος και τέχνη πάνε μαζί.
