Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μιλά για τα τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο, για τη σχέση της με το ρεμπέτικο, αλλά και για το πώς, ύστερα από 40 χρόνια, συνεχίζει να πειραματίζεται καλλιτεχνικά.
Δεν είναι τυχαίο που οι συναυλίες της Φωτεινής Βελεσιώτου μοιάζουν περισσότερο με συνάντηση παρά με εμφάνιση. Το κοινό δεν στέκεται απέναντί της, αλλά δίπλα της.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Στο Κύτταρο, όπου θα βρεθεί τις Δευτέρες 16 και 23 Μαρτίου, πρόκειται να παρουσιάσει ένα ανανεωμένο, ανατρεπτικό πρόγραμμα με τίτλο «Με κυνηγούν οι μέλισσες», όπου η μουσική «συνομιλεί» με την πρόζα, το χιούμορ και τη θεατρική παρουσία της Κικής Μαυρίδου, ενώ μια μοναδική μπάντα δίνει τον παλμό και την αφήγηση σ’ αυτό μοναδικό ταξίδι.
Οι επερχόμενες συναυλίες σας στο Κύτταρο μοιάζουν περισσότερο με παράσταση παρά με «τυπικές» μουσικές βραδιές. Τι σας έκανε να συνδυάσετε τραγούδι, πρόζα, χιούμορ και εξομολόγηση σε μια ενιαία καλλιτεχνική εμπειρία;
Πρόκειται, κατά βάση, για μια μουσική παράσταση, η οποία περιλαμβάνει και κάποιες σύντομες στιγμές πρόζας, με γρήγορο ρυθμό, ώστε να διατηρείται η βασική ροή του προγράμματος. Μαζί με την Κική (Μαυρίδου) σκεφτήκαμε πως θα ήταν όμορφο να συνδυαστεί η μουσική με στιγμές χιούμορ, γέλιου, συγκίνησης, αλλά και προβληματισμού. Υπάρχουν, δηλαδή, κάποια σημεία όπου η Κική συμπληρώνει τα τραγούδια. Από μόνο του το φετινό μου πρόγραμμα είναι ανατρεπτικό. Εχω μια καινούργια, φρέσκια μπάντα, με νέα παιδιά, γεμάτα φαντασία και πολλή όρεξη για όμορφες ιδέες και -γιατί όχι;- και πειραματισμούς. Είναι μια πολύ καλοδουλεμένη και φροντισμένη παράσταση, με κύριο συστατικό την αγάπη: την αγάπη μεταξύ μας, αλλά και την αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε.
Η παρουσία της ηθοποιού και συγγραφέως Κικής Μαυρίδου στη σκηνή είναι κάτι καινούργιο για εσάς. Πώς γεννήθηκε αυτή η συνεργασία και τι είναι αυτό που θα δει -και ίσως δεν περιμένει- το κοινό από αυτή τη συνάντηση;
Η Κική Μαυρίδου είναι ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος άνθρωπος του θεάτρου, αγαπητή τόσο ως ηθοποιός όσο και ως συγγραφέας. Η παρουσία της στη σκηνή προσθέτει μια νέα διάσταση στην παράσταση. Μας συνδέει μια φιλία χρόνων και κάθε φορά που βρισκόμαστε γελάμε, συγκινούμαστε, μοιραζόμαστε πράγματα. Κάπως έτσι θελήσαμε να τα μοιραστούμε και με τον κόσμο. Είναι μια μουσική παράσταση που περιλαμβάνει ορισμένες στιγμές πρόζας ή σύντομους διαλόγους, χωρίς να αλλοιώνεται ο μουσικός της χαρακτήρας.
Η μπάντα στις συναυλίες σας δεν λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά γίνεται μέρος της αφήγησης. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το συλλογικό «μαζί» πάνω στη σκηνή;
Η μπάντα έχει θεμελιώδη ρόλο στην παράστασή μου. Δεν είναι απλώς συνοδευτική, αλλά λειτουργεί σαν ένας επεκταμένος διάλογος με το κοινό και συμμετέχει ενεργά στην αφήγηση. Κάθε μουσικός προσθέτει τη δική του χροιά, δημιουργώντας μια ζωντανή και δυναμική ατμόσφαιρα. Η συγκεκριμένη μπάντα είναι κάτι μοναδικό για μένα. Είναι η πρώτη φορά που θα εμφανιστώ χωρίς μπουζούκι και δεν μου λείπει τίποτα. Το σαντούρι της Αγγελικής με το βιολί του Ανέστη δένουν τόσο όμορφα, που το μόνο που νιώθω εκείνη τη στιγμή είναι απέραντη ευγνωμοσύνη. Ο Δημήτρης, ο υπέροχος μαέστρος μας, με έκανε -έπειτα από 40 χρόνια- να δοκιμάσω νέα πράγματα, να πειραματιστώ χωρίς στεγανά και κολλήματα. Είναι από τους πιο υποστηρικτικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει. Και φυσικά ο Μάνος, ο κρουστός μας, που δίνει όλη την ενέργεια και τον παλμό στην μπάντα. Αυτά τα παιδιά τα λατρεύω και τα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όσα βιώνω κοντά τους.
Τραγουδάτε πάνω από 40 χρόνια, αλλά η ευρύτερη αναγνώριση ήρθε σχετικά αργά. Πώς συμφιλιώνεται κανείς με έναν χρόνο που δεν βιάστηκε;
Η αναγνώριση ήρθε σε μια στιγμή που ήμουν έτοιμη να τη διαχειριστώ, πατώντας γερά στη γη. Ο χρόνος που προηγήθηκε με βοήθησε να εξελιχθώ και να ωριμάσω καλλιτεχνικά και ανθρώπινα. Εμαθα πως η επιτυχία δεν έρχεται πάντα άμεσα και πως το σημαντικότερο είναι να παραμένεις πιστός στον εαυτό σου και να κινείσαι με αλήθεια. Το πιο ουσιαστικό, όμως, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια γεμίζω τη ζωή μου δημιουργικά. Δεν εξαρτώμαι από το τραγούδι. Το τραγούδι είναι ένας τρόπος επικοινωνίας που συμπληρώνει όμορφα την καθημερινότητά μου. Κατά τα άλλα, πηγαίνω στη λαϊκή, μαγειρεύω, φροντίζω τα φυτά μου, ράβω, κάνω κατασκευές. Ολα αυτά με κρατούν ενεργή και χαρούμενη.
Η απόφαση να μην αφήσετε ποτέ τη δουλειά της δασκάλας για το τραγούδι ήταν συνειδητή. Τι σας έμαθε η ιδιότητα της εκπαιδευτικού που «κουβαλάτε» ίσως και πάνω στη σκηνή;
Η διδασκαλία με βοήθησε πολύ στην εξέλιξή μου και θεωρώ ότι είναι ένα κομμάτι της ζωής πολύ καθοριστικό για τη μετέπειτα πορεία. Εμαθα να ακούω, να κατανοώ ανάγκες, να στέκομαι με ειλικρίνεια και αγάπη δίπλα στους ανθρώπους. Ολα αυτά τα κουβαλώ και στη σκηνή. Οπως ήμουν αληθινή με τα παιδιά μου στο σχολείο, έτσι προσπαθώ να είμαι και με το κοινό. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ.
Εχετε κρατήσει επαφές με παλιούς μαθητές σας; Ερχονται κάποιοι να σας ακούσουν στα live σας;
Ναι, έχω κρατήσει επαφές με τους μαθητές μου και είναι πάντα πολύ συγκινητικό. Νιώθω πως, όσο τους είχα μαθητές, κάτι τους μετέδωσα από τις αξίες μας. Κάποτε, όταν τραγουδούσα με την αγαπημένη μου Αρλέτα, ήρθε ένας μαθητής μου που δεν το περίμενα καθόλου. Μου είπε: «Κυρία, εσείς μας τα μάθατε όλα αυτά». Δεν ξεχνώ κανέναν τους. Τους θυμάμαι έναν έναν.
Ποιο τραγούδι θεωρείτε κομβικό στη διαδρομή σας; Τις «Μέλισσες», τα «Διόδια» ή κάποιο άλλο;
Οι «Μέλισσες» του Γιώργου Καζαντζή και της Ελένης Φωτάκη είναι σίγουρα κομβικό τραγούδι. Από την πρώτη στιγμή έγινε μεγάλη επιτυχία – όχι τυχαία. Ολα συνδυάστηκαν με μοναδική ισορροπία: στίχος, μουσική, ερμηνεία. Ο στίχος είναι παραμυθένιος και η μουσική του Γιώργου σπάνια, απαιτητική, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Νιώθω τυχερή που βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι στον δρόμο μου. Κι ας με κυνηγούν ακόμα οι μέλισσες! (γέλια). Τα «Διόδια» του Σταύρου Σιόλα και του Πολύ Κυριάκου είναι επίσης ένα τραγούδι που ξεχώρισε πολύ και αγαπήθηκε από τον κόσμο. Πολύ σημαντικό που το ακούν και νέα παιδιά. Πιστεύω πως ένα τραγούδι επισφραγίζει την επιτυχία του όταν τραγουδιέται από τη νεολαία. Η «Στάχτη» του Μίνωα Μάτσα και της Ελένης Φωτάκη είναι άλλο ένα κομμάτι που ακούστηκε πολύ και το αγαπώ ιδιαιτέρως. Αυτό το τραγούδι μάλιστα ήταν να το δισκογραφήσει ο αγαπημένος Δημήτρης Μητροπάνος, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε.
Εχετε ερμηνεύσει τραγούδια που μιλούν για απώλεια, μοναξιά, κοινωνική αδικία, αλλά και για τρυφερότητα και αντοχή. Ποια θεματική σάς αγγίζει περισσότερο σήμερα;
Με απασχολούν έντονα τα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και η καταπολέμηση κάθε μορφής βίας. Είναι θέματα επίκαιρα και αναγκαία. Ομως αγαπώ όλες τις θεματικές που αναφέρατε, γι’ αυτό και στις συναυλίες μου χωρούν όλες. Η μουσική υπάρχει γι’ αυτόν τον λόγο, για να εκφραζόμαστε και να μοιραζόμαστε.
Το ρεμπέτικο παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς για εσάς, μέχρι και τη σχετικά πρόσφατη συλλογή «Τα ρεμπέτικα της Φωτεινής» που βγήκε πέρυσι. Τι είναι αυτό που το κάνει διαχρονικά επίκαιρο είδος;
Αυτό που κάνει το ρεμπέτικο διαχρονικό είναι ότι μιλά με αμεσότητα και αλήθεια για τα ανθρώπινα βιώματα. Ενώνει ανθρώπους από κάθε κοινωνική τάξη και κάθε εποχή, γιατί όλοι μας βιώνουμε έρωτες, απώλειες, μοναξιά. Τα «Ρεμπέτικα της Φωτεινής» ήταν αγαπημένα μου ρεμπέτικα που ήθελα να δισκογραφήσω. Ηταν όνειρο ζωής και νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που μπόρεσα να το πραγματοποιήσω. Κυκλοφόρησαν από την Panik Oxygen και σύντομα θα κυκλοφορήσουν και σε βινίλιο.
