Η Ελλάδα του 2025 δεν είναι η χώρα της ευκαιρίας, αλλά της οικονομικής ασφυξίας. Το άλλοτε θεμελιώδες δικαίωμα κάθε οικογένειας -να αποκτήσει ένα μικρό, δικό της σπίτι- έχει μετατραπεί σε όνειρο άπιαστο για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες μεγάλων εταιρειών real estate, ένας μισθωτός με μεικτές απολαβές 1.300 ευρώ θα χρειαστεί να δουλεύει αδιάκοπα επί 14-15 ολόκληρα χρόνια, χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ για φαγητό, λογαριασμούς, μετακίνηση ή βασικές ανάγκες, για να καταφέρει να αγοράσει ένα σπίτι 70 τετραγωνικών.
Αυτή η δραματική πραγματικότητα κατατάσσει τη χώρα μας στη δεύτερη χειρότερη θέση σε ολόκληρη την Ευρώπη, αποτυπώνοντας με τον πιο ωμό τρόπο το πόσο μακριά έχουμε απομακρυνθεί από την έννοια της ευημερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η αριθμητική της απελπισίας
Τα νούμερα δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Στην Ηλιούπολη, για μια κατοικία 70 τ.μ. με μέση τιμή 4.000 ευρώ/τ.μ., απαιτούνται περίπου 13 χρόνια δουλειάς με μεικτό μισθό 1.500 ευρώ, δηλαδή συνολικά 280.000 ευρώ.
Στο Περιστέρι, μια λαϊκή περιοχή που άλλοτε θεωρούνταν “προσιτή”, ένα σπίτι 80 τ.μ. κοστίζει περίπου 265.000 ευρώ, με τιμή 3.300 ευρώ/τ.μ. και χρειάζονται 14 χρόνια εργασίας για να συγκεντρωθεί αυτό το ποσό – υπό την προϋπόθεση ότι ο εργαζόμενος θα παίρνει 1.350 ευρώ το μήνα και δεν θα ξοδεύει τίποτα.
Ακόμη και στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμαριά, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη: ένα διαμέρισμα 75 τ.μ. απαιτεί 210.000 ευρώ, δηλαδή 14 χρόνια δουλειάς με μισθό 1.100 ευρώ.
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Ο μέσος Έλληνας εργάζεται, πληρώνει, αλλά δεν ζει. Ούτε μπορεί να στεγάσει την οικογένειά του χωρίς να υποθηκεύσει το μέλλον του. Η «παγίδα» των ενοικίων και η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης
Η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο από την εκρηκτική άνοδο των ενοικίων, που απορροφούν σχεδόν το 50% των μηνιαίων αποδοχών ενός εργαζομένου. Το νοίκι, που παλαιότερα ήταν προσωρινή λύση, έχει γίνει παγίδα διαρκείας: πληρώνεις για να έχεις στέγη, χωρίς να αποκτάς ποτέ τίποτα.
Οι νέοι ζουν με τους γονείς τους μέχρι τα 35, τα ζευγάρια αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας και οι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να φυτοζωούν σε ενοίκια και δάνεια, μέσα σε μια αγορά που μοιάζει να δουλεύει μόνο για τους λίγους και ισχυρούς.
Η περιβόητη «μεσαία τάξη», που υποτίθεται πως η κυβέρνηση ήθελε να προστατεύσει, έχει εξαφανιστεί. Αντικαταστάθηκε από ένα στρώμα ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά να πληρώσουν το ρεύμα, τα καύσιμα, το φαγητό και το ενοίκιο -αφήνοντας την έννοια της ιδιοκτησίας στα… χαρτιά.
Μια κυβέρνηση θεατής στη φτώχεια που η ίδια δημιούργησε
Η κυβέρνηση, αντί να λάβει ουσιαστικά μέτρα, παρακολουθεί αμέτοχη την κοινωνική κατάρρευση. Ενώ η ακρίβεια σαρώνει τα πάντα -από το γάλα και το ψωμί μέχρι το πετρέλαιο θέρμανσης- το αφήγημα περί «ανάπτυξης» και «επενδύσεων» ηχεί σαν ειρωνεία στα αυτιά των πολιτών.
Ο εργαζόμενος πληρώνει φόρους, ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, ενεργειακές επιβαρύνσεις και, στο τέλος, δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη. Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, που για δεκαετίες ήταν σύμβολο αξιοπρέπειας του Έλληνα, έχει μετατραπεί σε όνειρο πολυτελείας.
Και ενώ οι τράπεζες κερδοσκοπούν με επιτόκια στεγαστικών δανείων που αγγίζουν τα όρια τοκογλυφίας, το κράτος σιωπά. Δεν υπάρχει στρατηγική στεγαστικής πολιτικής, δεν υπάρχει έλεγχος στην αγορά ενοικίων, δεν υπάρχει μέριμνα για τους νέους που ξεκινούν τη ζωή τους.
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει. Πώς είναι δυνατόν, σε μια χώρα που έχει ήδη υποστεί δεκαετή κρίση, να απαιτούνται 15 χρόνια δουλειάς για ένα μικρό σπίτι; Πώς μπορεί ένας νέος να χτίσει μέλλον όταν κάθε ευρώ εξανεμίζεται σε φόρους και λογαριασμούς;
