Η στέγαση στην Αθήνα εξελίσσεται σε μία από τις πιο δύσκολες κοινωνικές προκλήσεις της χώρας, καθώς οι τιμές μίσθωσης συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, καθιστώντας όλο και πιο δύσκολη την ανεύρεση προσιτής κατοικίας, ιδίως για νέους και οικογένειες.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, η μέση ζητούμενη τιμή μίσθωσης στις 16 πιο δημοφιλείς περιοχές της πρωτεύουσας για διαμερίσματα 80–110 τ.μ. έχει αυξηθεί κατά 31,73% μέσα σε μόλις τρία χρόνια, από το 2022 έως σήμερα, φτάνοντας πλέον τα 12,91 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο.
Ο Θέμης Μπάκας, αναλύοντας την κατάσταση, τονίζει ότι η αγορά στέγασης βρίσκεται υπό συνεχή πίεση και ότι «η εικόνα που προκύπτει από την ανάλυση των ζητούμενων τιμών μίσθωσης στις δημοφιλείς περιοχές της Αθήνας αποτυπώνει την ένταση της πίεσης που υφίστανται οι οικογένειες και οι νέοι στην αναζήτηση στέγης».
Όπως εξηγεί, η συνεχής άνοδος των ζητούμενων τιμών, η περιορισμένη διαθεσιμότητα ακινήτων και η επενδυτική δραστηριότητα ξένων επενδυτών στο κέντρο και στα νότια προάστια έχουν εντείνει την πρόκληση.
Τα στοιχεία
Τα στοιχεία αποτυπώνουν με σαφήνεια τη νέα πραγματικότητα. Η μέση κατώτατη ζητούμενη τιμή μίσθωσης φτάνει πλέον τα 10,39 €/τ.μ., ενώ η ανώτατη διαμορφώνεται στα 15,42 €/τ.μ.. Αυτό σημαίνει ότι μία οικογένεια που αναζητά διαμέρισμα 100 τ.μ. θα πρέπει να πληρώνει από 1.039 έως 1.542 ευρώ τον μήνα – έναντι 980–1.488 ευρώ το 2024 και 900–1.310 ευρώ το 2023.
Αναλυτικότερα, στα Δυτικά Προάστια οι τιμές παραμένουν σχετικά χαμηλότερες, αλλά σε ανοδική πορεία: 943 ευρώ/μήνα στο Περιστέρι και 976 ευρώ/μήνα στην Πετρούπολη. Στο Κέντρο της Αθήνας, οι τιμές κυμαίνονται από 9,44 έως 15,2 ευρώ/τ.μ., ενώ στα Νότια Προάστια παρατηρείται εκρηκτική αύξηση, με τη Γλυφάδα να αγγίζει τα 19,93 ευρώ/τ.μ. και τη Βούλα τα 17,53 ευρώ/τ.μ.. Αντίστοιχα, στα Βόρεια Προάστια, οι τιμές κυμαίνονται από 10,9 έως 16,98 ευρώ/τ.μ., ανάλογα με τη γειτονιά.
Ο κ. Μπάκας υπογραμμίζει πως «η τάση αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για στοχευμένες πολιτικές στέγασης, που θα εξισορροπήσουν την αγορά, θα στηρίξουν τα νοικοκυριά και θα διευκολύνουν την ανεξάρτητη διαβίωση των νέων, χωρίς να επιβαρύνουν υπέρμετρα τον οικογενειακό ή ατομικό προϋπολογισμό».
Η κοινωνική διάσταση
Η κατάσταση όμως δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση, αλλά και κοινωνική. Σχεδόν 7 στους 10 νέους ηλικίας 18–34 ετών εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους, καθιστώντας την Ελλάδα τη δεύτερη χώρα στην Ευρώπη με το υψηλότερο ποσοστό καθυστερημένης ανεξαρτητοποίησης. Πολλά νοικοκυριά αναγκάζονται να περιορίσουν βασικές τους ανάγκες για να αντεπεξέλθουν στα έξοδα στέγασης, ενώ η αυξανόμενη παρουσία ξένων επενδυτών στην αγορά επιδεινώνει το πρόβλημα.
Η γενικότερη εικόνα δείχνει ότι η στέγαση έχει μετατραπεί σε πιεστική κοινωνική πρόκληση, που απαιτεί ουσιαστικές παρεμβάσεις και μακροπρόθεσμη στρατηγική. Η ανάγκη για προσιτή, αξιοπρεπή κατοικία αφορά πλέον ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού και όχι μόνο τα χαμηλότερα εισοδήματα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μία νέα πολιτική στέγασης που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
