Μήπως ορισμένες μειοψηφίες απαιτούν τον σεβασμό όποιων δικαιωμάτων τους, αλλά αδιαφορούν για τα αντίστοιχα των πλειοψηφιών; Η πολιτική αυτή στάση καλείται δημοκρατία ή ολιγαρχία; Φιλελευθερισμός ή δικτατορία;
Αρκετά έχουν γραφεί σχετικά με την υποχρεωτικότητα και την επιβολή του προσωπικού αριθμού. Από τους πρώτους Ιεράρχες (23/5/2025) έλαβε θέση στο ζήτημα ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, επισημαίνοντας τα εξής:
- Aπό τον Δημήτριο Γ. Μεταλληνο*
«Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια δραματική και ταχεία μετάβαση από την υγειονομική δικτατορία -όπως εγκαθιδρύθηκε στη διάρκεια της πανδημίας- σε μια μορφή ηλεκτρονικού ολοκληρωτισμού, όπου το ανθρώπινο πρόσωπο απειλείται με πλήρη αποπροσωποποίηση. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό ή κοινωνικό. Πρόκειται, κατά βάση, για βαθύ θεολογικό πρόβλημα. Η πνευματική ζωή, η ελευθερία του προσώπου και η δυνατότητα του ανθρώπου να ζει σε κοινωνία με τον Θεό απειλούνται από τη νέα αυτή συνθήκη, η οποία, παρά τις τεχνολογικές της προφάσεις, δεν είναι παρά μια νέα μορφή ανελευθερίας».
Από τους πρώτους (αν όχι μοναδικούς) πολιτικούς που έλαβαν θέση στο μείζον αυτό κοινωνικό ζήτημα και ο πρόεδρος του Δημοκρατικού, Πατριωτικού και Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ Δημήτριος Νατσιός, ο οποίος επαναλαμβάνει την αντίθεσή του στην καθιέρωση του προσωπικού αριθμού, κάνοντας λόγο για «ηλεκτρονικό φακέλωμα».
Σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «συγκεντρώνονται όλα τα προσωπικά δεδομένα σε ένα υπερ-κλειδί και κανείς δεν γνωρίζει ποιος θα έχει πρόσβαση… ο αριθμός θα είναι διά βίου και θα ακολουθεί τον πολίτη ακόμη και μετά θάνατον», ενώ αναφέρθηκε και σε θέματα κυβερνοασφάλειας, αφού «οι χάκερ προηγούνται των κρατικών συστημάτων».
Το πολιτικό πρόβλημα, που κορυφώνεται τώρα με την επιβολή ενός αυτοματικού συστήματος ψηφιακής διακυβέρνησης, δεν αποτελεί απλά πρόβλημα νομιμότητας ή πρόβλημα της ηθικής υπόστασης των πολιτικών προσώπων· είναι πρόβλημα συστημικό, που έχει να κάνει με την ουσία του πολιτεύματος και τη μετάλλαξη της φιλελεύθερης δημοκρατίας από ηθικής θεωρίας περί της ατομικής ελευθερίας, σε ολοκληρωτική ιδεολογία που στρέφεται κατά της ανθρώπινης κοινωνίας.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία βασισμένη στην ατομική ελευθερία, στο ατομικό δικαίωμα και στην οικονομία, αδυνατεί να αντλήσει τη συλλογική πραγματικότητα της ανθρώπινης κοινωνίας και της ιστορίας και να απαντήσει στο ζήτημα της σχέσης πολιτικής και ηθικής (σύμφωνα με τον φιλόσοφο Σπυρίδωνα Μανάτο).
Στην προβληματική αυτή αναρωτιέται ο μέσος πολίτης πού πήγαν όλοι εκείνοι οι «ευαγγελιστές» και υποστηρικτές του κάθε λογής «δικαιωματισμού», οι οποίοι κατά τα τελευταία χρόνια υπεραμύνονταν και ξιφουλκούσαν για τα «αναφαίρετα δικαιώματά τους», αλλά σήμερα εκκωφαντικά σιωπούν όταν δεν γίνεται σεβαστή η επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας (αφού το 80% των συμπολιτών μας δεν έχει συναινέσει στον προσωπικό αριθμό).
Μήπως τελικά κάποιοι σέβονται μόνον τα δικαιώματά τους, αλλά αδιαφορούν προκλητικά για τα δικαιώματα των άλλων; Μήπως ορισμένες μειοψηφίες απαιτούν τον σεβασμό όποιων δικαιωμάτων τους, αλλά αδιαφορούν για τα αντίστοιχα των πλειοψηφιών; Εν τέλει, η πολιτική αυτή στάση και φαινόμενο καλείται δημοκρατία ή ολιγαρχία; Φιλελευθερισμός ή (κοινοβουλευτική) δικτατορία;
Κατά τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί διεπιστημονικά, άρα τεκμηριωμένα, ο περιορισμός ή κατ’ ακρίβειαν ο εξοβελισμός της ποιότητας της Δημοκρατίας στις δυτικές χώρες. Βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας ως Κοινοβουλευτισμός είναι (και) η διάκριση των (τριών) εξουσιών. Αντ’ αυτού έχουμε οδηγηθεί σ’ ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα διακυβέρνησης της πατρίδας μας. Ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός νομοθετεί με τη βοήθεια της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας, επιβάλλοντας νόμους για τους οποίους δεν έχει ενημερώσει ή, το χειρότερο, έχει αγνοήσει την εκλογική (του) βάση, διακυβερνά με κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν μη εκλεγμένοι από τον λαό και, τέλος, επιλέγει και διορίζει τους ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς.
Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός αποσπά την ψήφο του λαού για μία τετραετία, θεωρώντας ότι λαμβάνει λευκή επιταγή να κυβερνήσει με όσους και όπως επιθυμεί, επιλέγοντας ταυτόχρονα και τα πρόσωπα που θα ελέγχουν τη νομιμότητα της διακυβέρνησής του. Το χειρότερο, η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημιακών-ακαδημαϊκών διδασκάλων και ο κόσμος της διανόησης σιωπούν και δεν αντιδρούν ως οι κατεξοχήν θεωρητικοί και πνευματικοί θεματοφύλακες της Δημοκρατίας, βολεμένοι οι περισσότεροι από αυτούς ή αναμένοντας όποιο βόλεμά τους οι υπόλοιποι! Ισχύει το σύστημα αυτό των αρεστών κι όχι των αρίστων και σε ποιο βαθμό στις άλλες προηγμένες χώρες της Δύσεως;
Μήπως διενεργούνται στις χώρες αυτές συχνά δημοψηφίσματα για κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τους συμπολίτες τους; Γιατί στη χώρα μας δεν υιοθετούμε τα θετικά στοιχεία της Ευρώπης και των λοιπών δυτικών χωρών; Επιτέλους, αποτελεί δημοκρατικό στοιχείο η επιβολή υποχρεωτικότητας; Το πολιτικό ζήτημα νοσεί και μάλιστα βαθιά. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο σε πρόσωπα, αλλά κυρίως στους θεσμούς, οι οποίοι ενσαρκώνονται από τα νοσηρά πρόσωπα που καλούνται να τους υπηρετήσουν. Στην ιστορική αυτή στιγμή παρουσιάζεται μια μοναδική ευκαιρία: όχι μόνο να αντισταθούμε στον ολοκληρωτικό έλεγχο της κρατικής εξουσίας, αλλά να αποδείξουμε ότι η φύση της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι στην πραγματικότητα εσωτερικά αντιφατική, ιδεολογική, ολοκληρωτική και απάνθρωπη.
Να απελευθερώσουμε, μια και καλή, το κράτος και την κοινωνία από το πολιτικό σύστημα και την ανελεύθερη και απάνθρωπη ιδεολογία του, η οποία βρισκόταν καμουφλαρισμένη ως ατομική ελευθερία και δικαίωμα, αν και λειτουργούσε παρασιτικά πάνω στη συλλογική ελευθερία αποκρύπτοντας διαρκώς την αλήθεια που πάντοτε λείπει· τώρα που ο εχθρός βιάζεται να αποκαλυφθεί…
* Δρ Ιστορίας – θεολόγος, διδάσκων Ιονίου Πανεπιστημίου
