Καθένας φίλος μου στη σωστή δημοκρατία (θα έπρεπε να) μπορεί να πιστεύει ελεύθερα ό,τι θέλει. Μπορεί όμως στ’ αλήθεια; Για βγες να πεις ότι ο Πούτιν καλώς τα κάνει. Εχεις αυτομάτως υπογράψει την καταδίκη σου.
- Χρήστος Μπολώσης
Τολμάς να ψελλίσεις ότι σ’ αρέσει ο Τραμπ; Αμ, καλύτερα να σε δαγκώσει δεσποζόμενο πιτ μπουλ. Είναι εφικτό να λάβεις μέρος, που μαύρη να ‘τανε η ώρα, σε συζήτηση και να ισχυριστείς ότι «εντάξει, ρε παιδιά, ο Πούτιν και η Ρωσία μας κυνηγάνε αιώνες τώρα. Ο Ζελένσκι τι μας έχει προσφέρει;». Οπότε πετάγεται ο… αναλυτής της παρέας και σε κατακεραυνώνει: «Ο Πούτιν επετέθη σε κυρίαρχο κράτος κι εμείς, έχοντας την προϊστορία της Κύπρου, είμαστε Ουκρανοί!».
Τολμάς να ρωτήσεις: «Ο Ζελένσκι έχει πει ποτέ ότι έχουμε δίκιο στο θέμα της Κύπρου και ότι η Τουρκία βρίσκεται εν αδίκω;». Εκεί την έχεις πατήσει. Οι συνομιλητές σου θα γουρλώσουν δημοκρατικότατα τα μάτια, θα σε κοιτάξουν, στην αρχή υποτιμητικά, σαν να βλέπουν μυρμήγκι, μετά επιθετικά, σαν να βλέπουν κάποιον να τους λέει ότι δεν σκοτώθηκε κανείς μέσα στο Πολυτεχνείο, και στο τέλος θα καταδεχθούν να εκτοξεύσουν εναντίον σου το ακλόνητο επιχείρημα «δεν ξέρεις τι σου γίνεται» και σε στέλνει αδιάβαστο, καθόσον κάπως έτσι γράφεται η Ιστορία…
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»