Η δημοσιοποίηση των «πόθεν έσχες» των πολιτικών επιβεβαίωσε πως στην Ελλάδα ένα πάμπλουτο επιτελικό κράτος κυβερνά έναν φτωχοποιημένο λαό
Μπορεί ένας υπουργός που… κουνάει το δάχτυλο στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις για τη βιωσιμότητά τους να έχει σταθερά χρέη άνω των 500.000 ευρώ από τράπεζες; Μπορεί ένας υπουργός να βλέπει τα ακίνητά του χρόνο με τον χρόνο να αυξάνονται, ενώ καλεί τον κόσμο να κάνει υπομονή για τα ενοίκια που ξεπερνούν τα 700 ευρώ; Μπορεί ένας υπουργός να ζητά από τον λαό να βάλει «πλάτη» για τον χαμηλό κατώτατο μισθό, όταν αυτός εμφανίζει τεράστια κέρδη από τις επαγγελματικές του δραστηριότητες; Και, εν τελεί, μπορεί ένας υπουργός να ζητά από τον κόσμο να μην είναι μίζερος, όταν έχει επενδύσει σε αμοιβαία κεφάλαια σχεδόν 1.000.000 ευρώ;
Η δημοσιοποίηση των «πόθεν έσχες», το πρωί της Δευτέρας, επιβεβαίωσε με τρόπο απόλυτο πως στην Ελλάδα ένα πάμπλουτο υπουργικό συμβούλιο κυβερνά έναν φτωχοποιημένο λαό. Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας ζαλίζουν. Οταν μάλιστα συγκριθούν με το επίπεδο ζωής των Ελλήνων, εξοργίζουν. Και αυτό δεν είναι λαϊκισμός, αλλά αποτύπωση όσων συζητά κάθε ελληνική οικογένεια, που βλέπει την πολιτική να μετατρέπεται για τους κυβερνώντες σε όχημα πλουτισμού και κοινωνικής ανέλιξης, όταν εκείνη δεν βγάζει τον μήνα.
Άπιαστο όνειρο
Με τη δημοσιοποίηση των «πόθεν έσχες» επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά ότι οι υπουργοί και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζουν εισοδήματα, καταθέσεις και ακίνητα που μοιάζουν με άπιαστο όνειρο για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Και το ερώτημα που έρχεται στο προσκήνιο είναι ένα: πώς, ενώ στην κυβέρνηση καταφέρνουν με επιτυχία να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, να πολλαπλασιάσουν τα ακίνητά τους, να πετύχουν έξυπνες επενδύσεις, δεν καταφέρνουν να τιθασεύσουν την ακρίβεια, να περιορίσουν τις εκρηκτικές αυξήσεις στα ενοίκια ή να αυξήσουν τους μισθούς, ώστε η χώρα μας να σταματήσει να είναι ουραγός στο επίπεδο αξίας του πραγματικού μισθού;
Προφανώς, κανείς δεν απαιτεί από τους πολιτικούς της χώρας του να είναι φτωχοί. Ομως, δεν προκύπτει ένα ηθικό ζήτημα, όταν οι υπουργοί και οι βουλευτές αποφασίζουν για έναν λαό ο οποίος με το ζόρι τα βγάζει πέρα, την ώρα που οι ίδιοι «κολυμπάνε» στα πλούτη και στις καταθέσεις; Για να είμαστε ακριβείς, το φαινόμενο παρατηρείται σε όλα τα κόμματα, ωστόσο συναντάται σε μεγαλύτερους αριθμούς στα στελέχη της κυβέρνησης. Παραδοσιακά, εξάλλου, ο μέσος όρος των εισοδημάτων της «γαλάζιας» παράταξης ήταν ο διπλάσιος των άλλων κομμάτων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.
Από τους κορυφαίους της σχετικής λίστας είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης. Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που τον ξεπερνούν. Οι Νίκη Κεραμέως, Κωστής Χατζηδάκης και Γιώργος Γεραπετρίτης είναι μονάχα ορισμένες από τις περιπτώσεις με τα εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις και τις επενδύσεις σε κεφάλαια να… ζαλίζουν. Συγκεκριμένα, η σύζυγος Γεραπετρίτη εμφανίζεται σε τραπεζικούς λογαριασμούς ιδρυμάτων σε Ελλάδα και Ελβετία που ξεπερνούν συνολικά τα 4 εκατ. ευρώ. Οι δε επενδύσεις σε ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια αγγίζουν τα 5,5 εκατ. ευρώ. Καταθέσεις ύψους 1.216.896 ευρώ και 139.123.66 δολαρίων, αλλά και μετοχές σε ομόλογα ύψους 231.468 ευρώ δηλώνει στο «πόθεν έσχες» η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως μαζί με τον σύζυγό της, ενώ ο Κωστής Χατζηδάκης έχει επενδύσεις άνω των 350.000 ευρώ και πάνω από 20 ακίνητα.
Και ενώ οι πολιτικοί ζουν ζωή χαρισάμενη, η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου μετράει πληγές, αδυνατώντας να βγάλει τον μήνα. Και, αντί μέτρων ελάφρυνσης και οικονομικής ανάπτυξης, ακούει παραινέσεις να μην είναι μίζερος, σαν αυτές που κάνει ο θρασύς Αδωνις Γεωργιάδης. Ακούει τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει μέτρα-ασπιρίνες, που δεν δίνουν παρά ελάχιστες αυξήσεις, ή, στην καλύτερη, υπουργούς σαν τον κύριο Χατζηδάκη να λένε πως η κυβέρνηση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.
Η Ελλάδα πιο ακριβή χώρα της ευρωζώνης, με μισθούς λίγο πιο πάνω από τη Βουλγαρία
Τι ζει, όμως, ο ελληνικός λαός; Τον Αύγουστο, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, η χώρα μας αποδείχθηκε πιο ακριβή από όλες τις άλλες της ευρωζώνης στα τρόφιμα (2,6-2,4%), στο ρεύμα (7,7-0,5%), στα ενοίκια (10,9-2,9%), όταν η αξία του πραγματικού μισθού στη χώρα είναι μεγαλύτερη μόνο από αυτήν της Βουλγαρίας.
Οι έρευνες και τα συμπεράσματά τους μιλούν από μόνα τους:
■ Σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 1,9% το πρώτο τρίμηνο του 2025, σε σύγκριση με το τελευταίο τρίμηνο του 2024. Πρόκειται για την τρίτη χειρότερη επίδοση ανάμεσα σε 16 ευρωπαϊκές χώρες για τις οποίες ο ΟΟΣΑ έχει διαθέσιμα στοιχεία.
■ Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, τη διετία 2023-2024 τα νοικοκυριά άρχισαν να «βάζουν χέρι» στις αποταμιεύσεις τους για να καλύψουν την κατανάλωση, κάτι που με τη σειρά του οδήγησε σε αρνητική αποταμίευση.
■ Σύμφωνα με τη Eurostat, το μέσο νοικοκυριό στην Ελλάδα ξοδεύει το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος για τη στέγη, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι 19,2%.
■ Σύμφωνα με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, το 2023, ο ρυθμός αύξησης των τιμών κατοικιών ξεπέρασε τον ρυθμό αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, ήτοι 13,9% έναντι 9%.
■ Σύμφωνα με έρευνα του ΙΟΒΕ, το 40% των ενοικιαστών καταβάλλει πάνω από το 30% του εισοδήματός του για στέγαση, ενώ το 17% φτάνει να δαπανά έως και το μισό.
Ολα τα παραπάνω αλλάζουν το ερώτημα που έρχεται και επανέρχεται στο προσκήνιο: κατά πόσο μπορεί ένα πάμπλουτο υπουργικό συμβούλιο να κυβερνά έναν λαό φτωχοποιημένο; Το σωστό ερώτημα είναι το εξής: για πόσο ένα πάμπλουτο υπουργικό συμβούλιο μπορεί να κυβερνά έναν λαό που έχει φτωχοποιήσει, και μάλιστα βίαια;