Το κυριακάτικο αφήγημα Μητσοτάκη συγκρούεται με την καθημερινότητα

Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δοκιμάζεται από τη συνεχή ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση και την ανασφάλεια για το μέλλον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να απαντήσει με ένα κυριακάτικο αφήγημα αριθμών, εξαγγελιών και γενικών διακηρύξεων.

Στο εσωτερικό μέτωπο, η εμμονή στη λέξη «μεταρρυθμίσεις» λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακό σύνθημα παρά ως εγγύηση αλλαγής. Οι 30 μεταρρυθμίσεις και οι 10 νομοθετικές παρεμβάσεις για το 2026 παρουσιάζονται ως αυταξία, χωρίς καμία αναφορά στο γιατί πολλές από τις προηγούμενες είτε καθυστέρησαν, είτε δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, είτε συνάντησαν σφοδρές κοινωνικές αντιδράσεις. Το «βαθύ κράτος» επικαλείται για ακόμη μία φορά ως εύκολη δικαιολογία, χωρίς να αναλαμβάνεται ουσιαστική πολιτική ευθύνη.

Ιδιαίτερα στον τομέα της Υγείας, η κυβερνητική αφήγηση συγκρούεται με την εμπειρία των πολιτών. Η ανακαίνιση ορισμένων Κέντρων Υγείας και οι επαναπροκηρύξεις θέσεων δεν αναιρούν τη χρόνια υποστελέχωση, την εξουθένωση του προσωπικού και την άνιση πρόσβαση σε υπηρεσίες, ειδικά στη νησιωτική και απομακρυσμένη Ελλάδα. Το γεγονός ότι οι προκηρύξεις παραμένουν άγονες, παρά τα «σημαντικά κίνητρα», δεν αντιμετωπίζεται ως δομικό πρόβλημα πολιτικής, αλλά ως τεχνική δυσκολία που απλώς επαναλαμβάνεται.

Αντίστοιχα, τα έργα διαχείρισης αποβλήτων και οι ΣΔΙΤ παρουσιάζονται ως αδιαμφισβήτητες επιτυχίες, χωρίς καμία αναφορά στο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, στο κόστος για τους πολίτες ή στις τοπικές αντιδράσεις. Οι αριθμοί παρατίθενται εντυπωσιακά, αλλά η ουσιαστική συζήτηση για τη βιωσιμότητα και τη διαφάνεια απουσιάζει πλήρως.

Ακόμη και οι θετικές αναφορές σε κοινωνικές πολιτικές, όπως τα προγράμματα για τα άτομα με αναπηρία, λειτουργούν περισσότερο ως εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα: αποσπασματικές παρεμβάσεις σε ένα κοινωνικό κράτος που παραμένει εύθραυστο και άνισο. Η ενίσχυση συγκεκριμένων ομάδων δεν αναιρεί τη γενικευμένη ανασφάλεια που προκαλεί η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και η συμπίεση των εισοδημάτων — ζητήματα που απουσιάζουν σχεδόν παντελώς από το αφήγημα.

Τέλος, η αναφορά στην αύξηση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, στον αθλητισμό και στον πολιτισμό μοιάζει με προσπάθεια ολοκλήρωσης μιας εικόνας «κανονικότητας και προόδου», χωρίς σύνδεση με τη μεγάλη εικόνα: μια κοινωνία που αισθάνεται ότι η ανάπτυξη δεν τη συμπεριλαμβάνει και ότι οι κυβερνητικές επιτυχίες δεν μεταφράζονται σε βελτίωση της καθημερινότητάς της.

Στο πεδίο των γεωπολιτικών εξελίξεων, ο πρωθυπουργός με γενικόλογα, δήλωσε πως «η εβδομάδα που πέρασε ανέδειξε τις προκλήσεις του νέου κόσμου που αναδύεται, τη σημασία των διατλαντικών σχέσεων, αλλά πολύ περισσότερο την αξία της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. Όπως συζητήσαμε στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Πέμπτης, η Ευρώπη οφείλει να είναι ενωμένη, να υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο και την κυριαρχία των κρατών-μελών της, όπως στην περίπτωση της Δανίας και της Γροιλανδίας. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να διατηρούμε ένα πλαίσιο συνεννόησης και λειτουργικούς διαύλους συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και σε περιόδους έντασης. Καθιστώντας παράλληλα σαφείς τις κόκκινες γραμμές μας.

Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, εργάζεται για λύσεις που ενισχύουν την πολυμέρεια, την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Όχι σε αντιπαράθεση, αλλά σε συνεννόηση με τους συμμάχους μας. Στηρίζουμε την στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης μέσα από ισχυρότερη άμυνα και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα, επιδιώκουμε ενεργό ευρωπαϊκό ρόλο στη Γάζα και στη Μέση Ανατολή και αναλαμβάνουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Σε έναν κόσμο αβεβαιότητας, η συνοχή της Ευρώπης και η πολύπλευρη ισχύς της πατρίδας μας θα κρίνουν την αξιοπιστία μας και τη δύναμη της φωνής μας».