Ενας πρόωρα χαμένος ποιητής, ο Τσιμάρας Τζανάτος, γράφει κάπου: «Εκείνη η αγωνία να σε ακούσουν σε κατάντησε τενεκέ. Και παράγεις θόρυβο». Δεν θα μπορούσε να γραφτεί κάτι πιο ευθύβολο για τη θλιβερή περίπτωση του Σπυράδωνη Γεωργιάδη.
Δεν υπάρχει αθλιότητα την οποία να μην μπορεί να ξεστομίσει χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ. Εχει κανείς την εντύπωση ότι κάπου στα έγκατα του σπιτιού του, αυτό με τους ξεφλουδισμένους σοβάδες, που έδειχνε -προσβάλλοντας τη Μάρθα Βούρτση- στα κανάλια για να φανεί ότι… πένεται, έχει εγκαταστήσει ένα ζοφερό χαλκείο από όπου αντλεί τον απειλητικό κυνισμό και το μίσος που εκσφενδονίζει κατακούτελα και χωρίς ίχνος σεβασμού στην κοινωνία, προκαλώντας κύματα αηδίας.
Εχει κατακτήσει αυτοδικαίως τον τίτλο του πλέον βδελυρού πολιτικού σαλτιμπάγκου στη χώρα! Στα χέρια του το ΕΣΥ καταρρέει, αλλά αυτός παριστάνει τον υπουργό Υγείας. Γι’ αυτό και ο κακομοίρης -γελάει όλο το διαδίκτυο με το φιλμάκι, όπου αυτός και ο αδερφός του προσπαθούν να κάνουν στοιχειώδεις μαθηματικούς υπολογισμούς-, που δεν έχει μάθει να δουλεύει στη ζωή του, παίρνει σβάρνα από το πρωί τα κανάλια και βρίζει πολιτικούς αντιπάλους, υπονομεύει συναδέλφους του και φανερώνει το απεχθές και γλοιώδες ήθος του, ρίχνοντας αδίστακτα στις λάσπες τον δημόσιο λόγο.
Ο ουτιδανός, που, σύμφωνα με μελέτη που επικαλέστηκε, χωρίς ποτέ να εμφανίσει, ισχυρίστηκε ότι «αν έχει κάποιος 200 ευρώ τον μήνα εισόδημα, μπορεί να επιβιώνει».