Στο στόχαστρο των ουκρανικών δυνάμεων βρέθηκε το δεξαμενόπλοιο «Maran Homer», την ώρα που ήταν εντός ρωσικών χωρικών υδάτων για να φορτώσει καζακικό πετρέλαιο. Ηρθε η ώρα για αναθεώρηση σχέσεων με τη Ρωσία
Φαίνεται πως για την ηγεσία της Ουκρανίας η έννοια της ευγνωμοσύνης είναι μια παντελώς άγνωστη λέξη. Παρότι η Ελλάδα έχει εξαντλήσει κάθε απόθεμα διπλωματικής, οικονομικής αλλά και στρατιωτικής στήριξης προς το Κίεβο, το μόνο που απολαμβάνει σε αντάλλαγμα είναι πυραυλικές επιθέσεις κατά της ναυτιλίας της.
Αυτό αποδεικνύει ακόμα ένα περιστατικό με επίθεση κατά ελληνόκτητου πλοίου. Και αυτή τη φορά στη Μαύρη θάλασσα, όπου το Σάββατο υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλιο «Maran Homer», μέρος του στόλου της Maran Tankers Management του ομίλου Αγγελικούση, βρέθηκε στο στόχαστρο των ουκρανικών δυνάμεων. Το συμβάν έλαβε χώρα τα ξημερώματα, στις 4.35 τοπική ώρα. Το πλοίο έπλεε εκτός ρωσικών χωρικών υδάτων, 26 χιλιόμετρα ανοιχτά από το Novorossiysk, περιμένοντας εντολή για φόρτωση καζακικού αργού πετρελαίου.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, το τάνκερ χτυπήθηκε στη δεξιά του πλευρά από «άγνωστο αντικείμενο», το οποίο οι αναφορές ταυτοποιούν ως ουκρανικό πυρομαχικό. Το πλήρωμα, αποτελούμενο από 24 μέλη, ανάμεσά τους 10 Ελληνες ναυτικοί, 13 Φιλιππινέζοι και ένας Ρουμάνος, έζησε εφιαλτικές στιγμές μέσα στη νύχτα. Κι όμως, παρά το σοκ και τη σφοδρότητα του πλήγματος, οι ναυτικοί του πλοίου αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και κατάφεραν να σώσουν το πλοίο. Η Maran Tankers Management από την πλευρά της ανακοίνωσε πως σημειώθηκαν μόνο υλικές ζημιές στο κατάστρωμα και στον εξοπλισμό, με το πλοίο να αποπλέει ήδη από την περιοχή με ίδια μέσα.
Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση της εταιρίας αναφέρεται: «Η Maran Tankers Management Inc., διαχειρίστρια εταιρία τού υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιου “Maran Homer” (IMO No. 9761372), αναφέρει πως σήμερα, 14 Μαρτίου, περί τις 04.35 τοπική ώρα (01:35 GMT) και ενώ το πλοίο έπλεε εκτός ρωσικών χωρικών υδάτων, αναμένοντας εντολή να εισέλθει στο Caspian Pipeline Consortium (CPC) Terminal στο Novorossiysk της Ρωσίας, όπου θα παραλάμβανε φορτίο καζακικού αργού πετρελαίου, χτυπήθηκε από άγνωστο αντικείμενο. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί και το πλήρωμα είναι ασφαλές. Σημειώθηκαν μόνο μικρές υλικές ζημιές στο κατάστρωμα και στον εξοπλισμό καταστρώματος του πλοίου. Το δεξαμενόπλοιο ήταν άφορτο και δεν υπάρχει περιβαλλοντική ρύπανση. Εχει ήδη αποπλεύσει από το Novorossiysk».
Πρόκειται για το έκτο δεξαμενόπλοιο το οποίο δέχεται επίθεση το τελευταίο διάστημα, σε μια τακτική που ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν έχει χαρακτηρίσει πειρατική.
Ανεξαρτήτως όμως του πώς μπορεί η ουκρανική ή η ρωσική πλευρά να χαρακτηρίζει αυτού του είδους τις επιθέσεις, η ουσία είναι ότι η Μαύρη Θάλασσα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης από τους πρώτους, καθώς έχουν αποδείξει ότι δεν διστάζουν να χτυπήσουν τα πλοία ακόμη και από χώρες όπως η Ελλάδα που έχουν σταθεί δίπλα τους από την πρώτη στιγμή, φτάνοντας μέχρις σημείου να αδειάσουν αποθήκες όπλων και να απομακρύνουν κρίσιμο στρατιωτικό υλικό από επαπειλούμενες περιοχές, προκειμένου να τους βοηθήσουν.
Το πραγματικά εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι στην Ελλάδα η συγκεκριμένη επίθεση πέρασε «κάτω από τα ραντάρ» των ελληνικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία φαίνεται ότι είναι περισσότερο απασχολημένα με το… νησί Χαργκ στο Χορμούζ. Δεν μπορεί δε κανείς, παρατηρώντας αυτού του είδους την αδιαφορία, να αναρωτηθεί για το εάν έπεσε «γραμμή» από συγκεκριμένα κέντρα, προκειμένου να μην αναδειχθεί το ζήτημα της ουκρανικής επιθετικότητας έναντι της ελληνικής ναυτιλίας. Με δεδομένη αυτή την προκλητική ουκρανική στάση, η ελληνική πλευρά ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσει τη γενικότερη στρατηγική της και να επιδιώξει την αποκατάσταση των σχέσεών της με τη Ρωσία.
Την ίδια ώρα που οδηγούμαστε ολοταχώς σε μια νέα, επώδυνη ενεργειακή κρίση, η εμμονή σε μια μονόπλευρη υποστήριξη προς ένα κράτος που στοχοποιεί τα ίδια τα πλοία μας, που σε μεγάλο βαθμό φροντίζουν για τη μεταφορά ενέργειας στη χώρα μας, φαντάζει τουλάχιστον αυτοκτονική.
Η εθνική μας ασφάλεια και η προστασία της εμπορικής μας ναυτιλίας επιβάλλουν ρεαλισμό και διπλωματικές κινήσεις που θα διασφαλίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας, μακριά από αδιέξοδες συμμαχίες που επιστρέφονται με πυραυλικά πλήγματα. Είναι καιρός να γίνει αντιληπτό ότι η ελληνική ναυτιλία δεν είναι αναλώσιμη στον βωμό των ουκρανικών επιδιώξεων και των τυφλών χτυπημάτων στη Μαύρη Θάλασσα.
Η κυβέρνηση «κατάπιε» την πρωτοφανή επίθεση
Σε ρόλο… άφωνου παρατηρητή εμφανίζεται η ελληνική κυβέρνηση, τη στιγμή που οι δήθεν σύμμαχοι τους οποίους στηρίζουμε αδρά κι ολόψυχα πλήττουν ευθέως την ελληνική ναυτιλία. Στο κυβερνητικό επιτελείο αν και «φωτογράφισαν» την ουκρανική επίθεση στο ελληνικό τάνκερ, αντί να προβούν στις απαιτούμενες διπλωματικές ενέργειες, επέλεξαν να υποβαθμίσουν το γεγονός και περιορίστηκαν σε ανούσιες δηλώσεις, που θα ταίριαζαν περισσότερο σε κάποιο τρίτο, ουδέτερο μέρος.
Ενδεικτική είναι η δήλωση του αρμόδιου υπουργού Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια. «Εικάζεται ότι το χτύπημα αυτό είναι στα πλαίσια της πίεσης την οποία βάζουν χώρες στην περιοχή, και σχετίζεται ίσως και με τις αποφάσεις που πάρθηκαν να επιτραπεί μερικώς στο ρωσικό πετρέλαιο η διακίνησή του για ένα μήνα» σημείωσε ο Βασίλης Κικίλιας, που μας πληροφόρησε επιπλέον ότι… ενημέρωσε τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών.
Υπερέβη δε εαυτόν στην προσπάθειά του να μην κατονομάσει την Ουκρανία και την κυβέρνηση Ζελένσκι ως τον δράστη της επίθεσης, πραγματοποιώντας ένα πραγματικό λεκτικό σλάλομ προκειμένου να το αποφύγει. Επιπλέον, παρά τις προαναγγελίες του, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατέθεσε μέχρι και σήμερα ούτε διάβημα αλλά ούτε κι όσα απαιτούνται έπειτα από μια τέτοια προκλητική ενέργεια από πλευράς Κιέβου. Στο ίδιο προκλητικό κλίμα… αδιαφορίας κινήθηκε και ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος, ο οποίος μιλώντας στο ΕΡΤnews έκανε λόγο για περιστατικό που εντάσσεται στο πλαίσιο των ευρύτερων ανακατατάξεων και των περιορισμών που έχουν επιβληθεί στην προμήθεια του ρωσικού φυσικού αερίου, σημειώνοντας πως πρόκειται για «πρωτόγνωρες και απίστευτες καταστάσεις», καθώς η επίθεση αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο στρατιωτικό συμβάν, αλλά συνδέεται άμεσα με την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια. Ανάλυση ικανοποιητική για διεθνολόγο, απελπιστικά λίγη όμως για υφυπουργό Εξωτερικών.
Πύραυλοι αντί για «ευχαριστώ»
Λένε πως στην πολιτική και δη στην εξωτερική πολιτική -ειδικά σε συνθήκες πολέμου- δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Εντούτοις, οι συμμαχίες που σφυρηλατήθηκαν επί του πεδίου, εκτός από την εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων, ιστορικά πάντα παρήγαγαν κι ένα, έστω υποτυπώδες, πλαίσιο αλληλοσεβασμού μεταξύ των «εταίρων». Αυτό το «πάντα» δεν φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση του Κιέβου, το οποίο όχι μόνο δείχνει να ξεχνάει την τεράστια στρατιωτική και οικονομική βοήθεια που του προσέφεραν οι Ευρωπαίοι -και οι Αμερικανοί- εταίροι του, αλλά διά στόματος Βολοντίμιρ Ζελένσκι σπεύδει να τους προσβάλει και να τους απειλεί!
Ηδη πάνω από 150 δισεκατομμύρια ευρώ σε επιβεβαιωμένη βοήθεια -σε όπλα, μετρητά, ανθρωπιστική υποστήριξη- έχει δοθεί προς το Κίεβο από τους εταίρους του. Κι αυτά χωρίς να υπολογίζονται δάνεια ή δεσμεύσεις που εκκρεμούν, αλλά και το κόστος φιλοξενίας Ουκρανών προσφύγων. Ποσό δίχως ιστορικό προηγούμενο από την εποχή που ανασυγκροτήθηκε η Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρ’ όλα αυτά ο Ουκρανός πρόεδρος όχι μόνο βρίσκει πάντα έναν τρόπο να δείχνει ανικανοποίητος ζητώντας «ακόμη περισσότερα», αλλά και το λέει με έναν τρόπο που εξοργίζει ακόμα και τους πιο πιστούς υποστηρικτές του.
Εχοντας μετατρέψει την εξάρτηση σε μοχλό πίεσης, γνωρίζοντας καλά πως οι σύμμαχοί του ούτε θέλουν ούτε μπορούν να τον αφήσουν να «πέσει», πολλές φορές έχει λειτουργήσει εκβιαστικά, ενώ δεν έχουν λείψει και οι απειλές. Η δήλωση που συνοψίζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη την απαράδεκτη νοοτροπία Ζελένσκι έγινε πριν από λίγες ημέρες. Μιλώντας για τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν, ο οποίος απείλησε να μπλοκάρει βοήθεια ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία, τόνισε ότι θα έδινε τη διεύθυνσή του στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, για να του «μιλήσουν στη γλώσσα τους». Η Ε.Ε. καταδίκασε τη δήλωσή του, η Βουδαπέστη μίλησε για απειλή δολοφονίας του Ούγγρου πρωθυπουργού, ενώ ο Ζελένσκι πήγε να μαζέψει όσα είπε λέγοντας το σύνηθες «δεν εννοούσα αυτό».
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο Ζελένσκι εκφράζεται με τον τρόπο αυτό. Τον Νοέμβριο του 2024 ο Γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια. Μια κίνηση που, σύμφωνα με αναλυτές, υπαγορεύτηκε από τις έντονες εσωτερικές πολιτικές πιέσεις σε μια χώρα, στη Γερμανία εν προκειμένω, της οποίας η κυβέρνηση καλούνταν να διαχειριστεί τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου. Ο Ζελένσκι όμως, που δεν συγκινείται από τις ανάγκες των άλλων, έσπευσε να κατηγορήσει δημοσίως τον Σολτς ότι άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας» και πως πρόσφερε «δώρο στον Πούτιν». Χρειάστηκε τότε η παρέμβαση του γ.γ. του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε που έσπευσε να χαρακτηρίσει την κριτική «άδικη», ζητώντας παράλληλα από το Κίεβο να σταματήσει να δηλητηριάζει δημοσίως τις σχέσεις με τους χρηματοδότες του.
Ακόμα και σε συζήτησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ, στο πρόσφατο παρελθόν, ο Ζελένσκι επέλεξε τη γλώσσα του τελεσιγράφου: «Ή η Ουκρανία αποκτά πυρηνικά ή μπαίνει στο ΝΑΤΟ». Ενώ και τώρα, χθες για την ακρίβεια, ο Ουκρανός πρόεδρος εν μέσω του πολέμου που μαίνεται στη Μέση Ανατολή, αντιλαμβανόμενος την ανάγκη της Δύσης και των συμμάχων της στην περιοχή, ξεκαθάρισε πως θέλει χρήματα και τεχνολογία σε αντάλλαγμα για την παροχή βοήθειας στο κομμάτι της ενίσχυσης της άμυνάς τους κατά των ιρανικών drones-καμικάζι.