«Άδειασε» τον πρωθυπουργό για το… διάγγελμα, επισημαίνοντας εύστοχα ότι δημιουργείται μια «συμπαθής κατηγορία επιλαχόντων ρεπατζήδων»
Εχει καταντήσει κουραστικό πια ο πρωθυπουργός να μην απαντά ποτέ με σαφήνεια σε κάθε ερώτηση. Ακόμα και στο προχθεσινό «διάγγελμά» του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αντί να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις, μας ξεφούρνισε μια θολή εισήγηση για ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή για μετά τις εκλογές του 2027. Πάλι η σωτηρία μετατίθεται για κάποτε, πάλι του φταίει το Σύνταγμα.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Οταν προκύπτουν ζητήματα, ο κόσμος περιμένει καθαρές κουβέντες, αλλά ο Μητσοτάκης έχει το χούι να σερβίρει μόνο φλύαρα αφηγήματα και επικοινωνιακές φωτοβολίδες. Στον αντίποδα είναι ο λόγος του Βαγγέλη Βενιζέλου. Προφανώς γιατί στοχεύει στην ουσία, όχι στην αλλαγή ατζέντας. Μετά το διάγγελμα Μητσοτάκη, ο οποίος πρότεινε έναν αλλόκοτο τρόπο για να αναπληρώνονται οι υπουργοποιημένοι βουλευτές, ο Βενιζέλος σχολίασε εύστοχα ότι εδώ δημιουργείται μια «συμπαθής κατηγορία επιλαχόντων ρεπατζήδων».
Χθες με άρθρο παρέμβασή του στα «ΝΕΑ» έκανε ξεκάθαρη την εικόνα και έδωσε στο πιάτο τι έχει στο μυαλό του ο Μητσοτάκης:
1. «Τώρα βρέθηκε η συνταγή για την καταπολέμηση των πελατειακών σχέσεων. Βουλευτές που αναλαμβάνουν υπουργικά καθήκοντα θα αναπληρώνονται από τον επιλαχόντα για όσο χρόνο ασκούν κυβερνητικά καθήκοντα».
2. «Μετά θα επανέρχονται στη Βουλή και ο αναπληρωτής θα επιστρέφει σπίτι του».
3. «Μας είπε ο Κυρ. Μητσοτάκης ότι ο υπουργός που δεν θα είναι προσωρινά βουλευτής, αλλά θα μπορεί να επανέλθει ανά πάσα στιγμή στη Βουλή και κυρίως θα θέλει να επανεκλεγεί βουλευτής, δεν θα έχει λόγο να εξυπηρετεί τους εκλογείς του, να εφάπτεται με αυτούς και να συντηρεί τη σχέση του μαζί τους όσο είναι υπουργός, αλλά θα αφήνει το πεδίο αυτό ελεύθερο στον αναπληρωτή του και αντίπαλό του στις επόμενες εκλογές! Προσβάλλει δηλαδή βάναυσα τη νοημοσύνη των πολιτών».
Πράγματι, το ευφυολόγημα Μητσοτάκη -στο οποίο μέχρι πρότινος ήταν κατηγορηματικά αντίθετος- θα ντοπάρει το ρουσφέτι εις διπλούν. Και από τον βουλευτή που έγινε υπουργός, αλλά δεν πρόκειται να βγάλει απ’ την πρίζα τον ψηφοθηρικό μηχανισμό, και από τον επιλαχόντα. Το περίφημο επιτελικό κράτος αποτελεί την ανώτερη εκδοχή του πελατειακού κράτους, έγραψε ο Βενιζέλος: «Τα δε καλύτερα ρουσφέτια είναι τα πολύ μεγάλα που στην Ελλάδα θέλουν προσωπική και συγκεντρωμένη εξουσία αυτού που αποφασίζει, δηλαδή πρωθυπουργικού επιπέδου».
Ο Μητσοτάκης κυβερνά από το 2019 τη χώρα συνεχίζοντας «τις πρακτικές και τις συνήθειές της όπως αυτές υπήρχαν πριν την κρίση και την εμπειρία των Μνημονίων». Κι ενώ του έπεσε από τον ουρανό η τύχη μεγάλων χρηματικών δυνατοτήτων, αντί να κάνει «πάρα πολλά για την ουσιαστική αποκατάσταση της κανονικότητας και της ανταγωνιστικότητας της χώρας, την άρση αδικιών και τον περιορισμό ανισοτήτων, τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής», έκανε τα ακριβώς αντίθετα: «Σαν να πηγαίνουμε από το 2009 προς τα πίσω και όχι από το 2019 προς τα εμπρός».
Το επικίνδυνο είναι πως τίποτα δεν κάνει ο πρωθυπουργός αν δεν εξυπηρετεί κοντόφθαλμα τη δική του εξουσία. «Οποιος θεωρεί μείζονα αξία την παράταση της εξουσίας του, αναλαμβάνει τον κίνδυνο να οδηγήσει τη χώρα προς το θεσμικό και πολιτικό αδιέξοδο. Οπότε η ευθύνη μεταφέρεται εκεί που εν τέλει και πάντα ανήκει, στους πολίτες» καταλήγει ο Βενιζέλος. Μπροστά στη ρητορική αυτοσυντήρησης του Μητσοτάκη, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει περιγράψει την ουσιαστική διάσταση του προβλήματος.
«Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης, χωρίς αυτό να έχει αποκατασταθεί μετά την οικονομική κρίση και τη λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα» δήλωνε τον περασμένο Φεβρουάριο. Ο λόγος του Βενιζέλου τοποθετεί τα πράγματα στις αληθινές διαστάσεις τους, με οξυδέρκεια, σαφήνεια και -όση χρειάζεται- σκληρότητα. Παραείναι κοφτερός για τα γούστα του πρωθυπουργού, γι’ αυτό προφανώς ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει όλα αυτά τα χρόνια να πληρώνει κάποιο «πρόστιμο», για παράδειγμα να σπρώχνεται όσο γίνεται μακριά από την πολιτική αντιπαράθεση. Ομως, καταφέρνει να ασκεί κρίσιμη επιρροή, ακόμα και χωρίς θώκο.
Οσο ο Μητσοτάκης διαφημίζει «πειραγμένους» μακροοικονομικούς δείκτες της «Ελλάδας 2.0» το κοινωνικό ασανσέρ έχει σπάσει, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους και η χώρα πορεύεται με ένα οικονομικό μοντέλο μη βιώσιμο. «Η επιστροφή στην περιβόητη κανονικότητα μπορεί να γίνει πραγματικά μόνο αν συναφθεί ένα νέο κοινωνικό σύμφωνο που θα λειτουργεί ως οικονομικό και αξιόπιστο υπόβαθρο μιας σοβαρής σύγχρονης δημοκρατίας που σέβεται τόσο τους θεσμούς της όσο και τους πολίτες της. Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο μπορεί να συναφθεί μόνο εάν προβλέπει την άρση των ασυμμετριών που κυριαρχούν. Η χώρα δεν μπορεί να πορευτεί προς το μέλλον με βασικές κοινωνικές ασυμμετρίες» έλεγε ο Βενιζέλος τον περασμένο Δεκέμβριο, στο Καπνεργοστάσιο, στη λαμπερή εκδήλωση της «δημοκρατίας».
Χρειάζεται ένας λόγος σαν του Βενιζέλου αυτή τη στιγμή, μέσα στην καρδιά του πολιτικού συστήματος. Γιατί ο πολίτης βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια στεγανή επικοινωνιακή φούσκα, όπου όλα τα αφηγήματα και οι ερμηνείες που ακούει καθημερινά διαμορφώνονται κυρίως από συμβουλές μη εκλεγμένων, μη υπόλογων και συνήθως σκιωδών «νταραβεριτζήδων» για λογαριασμό ευθυγραμμισμένων συμφερόντων. Ειδικά εδώ που φτάσαμε πρέπει να ακούγονται πολιτικοί που περιγράφουν την πραγματικότητα, όχι εκδοχές της.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
Συνταγματολόγος, πρώην πρόεδρος ΠΑΣΟΚ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1957 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακό στο Παρίσι. Το 1980 αναγορεύθηκε διδάκτωρ Νομικής στο ΑΠΘ και στη συνέχεια καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου. Το 1990 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης από το 1993 ως το 2015. Διετέλεσε αντιπρόεδρος σε τρεις κυβερνήσεις, πολλές φορές υπουργός, καθώς και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ηταν από τα ηγετικά πολιτικά πρόσωπα που συνδέθηκαν με τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης χρέους. Είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2015 ίδρυσε τον «Κύκλο Ιδεών», think tank που λειτουργεί ως forum δημόσιου διαλόγου. Είναι επίτιμος διδάκτορας Νομικής του πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης.