Το συνέδριο οριστικοποιεί το διαζύγιο Μητσοτάκη με τις ρίζες της παράταξης. Η προσπάθεια να αναστηθεί ο Τσίπρας ως «μπαμπούλας» και οι άγριες επιθέσεις στον Νίκο Ανδρουλάκη
Συνέδριο πλήρους ιδεολογικής μετάλλαξης και αποκοπής από τις ρίζες της είναι αυτό που πραγματοποιεί η Ν.Δ. από την Παρασκευή και ολοκληρώνεται σήμερα Κυριακή. Τα μεγάλα λόγια περί «ενότητας», «νικών» και «μεγάλης Kεντροδεξιάς», που ακούγονται από την πρώτη στιγμή –με πρώτο και κύριο τον Κ. Μητσοτάκη-, δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την ωμή πραγματικότητα: αυτό το τριήμερο οριστικοποιείται το διαζύγιο της σημερινής ηγεσίας με την ιστορική παράταξη της Ν.Δ.
- Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη
Κι ενώ στην έναρξη προβλήθηκαν τα καθιερωμένα βίντεο από την ίδρυση του κόμματος το 1974, προσπαθώντας να δώσουν μια πλασματική συνέχεια, ο πρωθυπουργός με κενές και χωρίς αντίκρισμα μεγαλοστομίες προσπάθησε να παραπλανήσει ακόμα και τους ίδιους τους συνέδρους, εν όψει των εκλογών που σκοπίμως «προαναγγέλλονται» μέσω φημών και δημοσιευμάτων για το φθινόπωρο, ενώ επισήμως τοποθετούνται το 2027.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κάνει απλώς «εκσυγχρονισμό», αλλά έχει επιβάλει μια βαθιά ιδεολογική μετάλλαξη, μετατρέποντας τη Ν.Δ. σε έναν ψυχρό τεχνοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, με έντονα προσωποπαγή χαρακτηριστικά, πλήρη κυριαρχία συγκεκριμένων προσώπων και ξεκάθαρο πασοκικό – σημιτικό πρόσημο.
Από τον πατριωτισμό και την εθνική γραμμή έχει κατρακυλήσει σε «ήρεμα νερά» με την Τουρκία και σε ντροπιαστική σιωπή μπροστά στη «Γαλάζια Πατρίδα». Από τη μικρή κυβέρνηση και την ελεύθερη οικονομία έχει μεταλλαχθεί σε υπερτροφικό επιτελικό κράτος, ακραίο φιλελευθερισμό υπέρ των καρτέλ και ασυδοσία των ισχυρών.
Από κόμμα που μιλούσε τη γλώσσα του μέσου Ελληνα έχει καταντήσει ένα κόμμα που υπακούει πιστά στις εντολές των Βρυξελλών και των ευρωπαϊκών ελίτ. Ολες αυτές οι ωραίες κουβέντες περί «προόδου» και «ευρωπαϊκής πορείας» καταγράφονται απλώς ως επικοινωνιακό άλλοθι, ειδικά εν όψει εκλογών, για να συγκρατήσει όσο περισσότερους παραδοσιακούς ψηφοφόρους γίνεται.
Ψηφοφόρους που, όμως, εξακολουθούν να εγκαταλείπουν μαζικά το μεταλλαγμένο, ξένο προς αυτούς κόμμα, θεωρώντας ότι δεν έχει καμία σχέση με τη Ν.Δ. των προηγούμενων δεκαετιών. Το συνέδριο δεν είναι παρά η τυπική σφραγίδα σε αυτό το επώδυνο διαζύγιο. Η Ν.Δ. δεν μένει πια εδώ. Εχει φύγει εδώ και καιρό και το συνέδριο είναι απλώς η δημόσια και θλιβερή ομολογία αυτής της ιδεολογικής αυτοκτονίας.
Στο πλαίσιο αυτό, και έχοντας πλήρη αδυναμία να παράγει πολιτική που να αγγίζει τις ανάγκες των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων, η Ν.Δ. ποντάρει πλέον μόνο στην τεχνητή πόλωση -αντιγράφοντας μεθόδους «αριστερών» κομμάτων και οργανώσεων- ως ύστατη μέθοδο προεκλογικής συσπείρωσης, την ώρα που ακόμα και οι επίσημες δημοσκοπήσεις την εμφανίζουν καθηλωμένη αισθητά κάτω από το 25% – το κρίσιμο όριο που απειλεί τόσο το bonus των βουλευτικών εδρών όσο και τις εσωτερικές ισορροπίες για την ηγεσία.
Μικροπολιτικη
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ακόμα και από το βήμα του συνεδρίου ο κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να αναστήσει τον Αλέξη Τσίπρα ως «μπαμπούλα», τη στιγμή που ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός προανήγγειλε επίσημα τη δημιουργία του νέου του κόμματος. Αναγορεύοντας τον προκάτοχό του σε κύριο αντίπαλο, ελπίζει να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά φόβου, ιδιαίτερα στο δεξιόστροφο κοινό από το οποίο η Ν.Δ. αιμορραγεί. Στην ίδια μικροπολιτική και μακιαβελική τακτική εντάσσονται και οι άγριες επιθέσεις στον Νίκο Ανδρουλάκη, τόσο για το «ξεχασμένο» εκατομμύριο όσο και για το οικογενειακό ακίνητο της μνημονιακής περιόδου.
Εχοντας αποτύχει παταγωδώς ύστερα από επτά χρόνια να αφήσει θετική σφραγίδα ως πραγματικός ηγέτης, ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του καταφεύγουν πλέον σε παιχνίδια κουτοπονηριάς, παρασκηνιακές ίντριγκες και σχέδια καθαρής μικροπολιτικής επιβίωσης προκειμένου να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Στόχος τους είναι να ρίξουν το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση στην τρίτη ή και παρακάτω, ώστε να γίνει πιο ευάλωτο σε πιέσεις και εκβιασμούς μετά τις εκλογές, λειτουργώντας ως δεκανίκι συνεργασίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο κ. Μητσοτάκης ελπίζει είτε σε ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ είτε σε ένα τμήμα του να προσχωρήσει στη Ν.Δ., ενώ το υπόλοιπο να κατευθυνθεί προς τον κ. Τσίπρα, με νέο ορίζοντα πολιτικών εξελίξεων το 2030.
Η «μάχη των κουπονιών» και ο εφιάλτης Δημητριάδη
Στο συνέδριο έχει ξεσπάσει, στο μεταξύ, η «μάχη των κουπονιών», μια καθαρά εσωκομματική και παρασκηνιακή διαδικασία όπου κορυφαία στελέχη -όλων των εσωτερικών πτερύγων- μαζεύουν «κουπόνια» για να προωθήσουν μαζικά τους δικούς τους ανθρώπους και να φτιάξουν δικές τους ομάδες και φέουδα μέσα στην Πολιτική Επιτροπή και στα υπόλοιπα κομματικά όργανα. Πρόκειται ουσιαστικά για καταμέτρηση επιρροών εν όψει -όπως λένε πολλοί- και της κούρσας διαδοχής μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Σε αυτό το παιχνίδι διακρίνεται, μάλιστα, και ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο ανιψιός και πρώην στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει αναπτύξει έντονη κινητικότητα. Μαζεύει και αυτός κουπόνια από βουλευτές και στελέχη, «μοιράζει» υποστηρίξεις και προσπαθεί να κάνει επίδειξη ισχύος -εν όψει πιθανών άσχημων εξελίξεων στο μέτωπο του σκανδάλου των υποκλοπών-, στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα ακόμα και προς το Μέγαρο Μαξίμου. Κίνηση που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, προκαλεί ήδη νέο εσωτερικό πονοκέφαλο και εκνευρισμό στο πρωθυπουργικό περιβάλλον αλλά και στον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, που έχει μπροστά του άλλον έναν εφιάλτη.
Η εικόνα σε κάθε περίπτωση είναι αποκαρδιωτική, καθώς, ενώ η χώρα και η κοινωνία αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, το κυβερνών κόμμα -εν μέσω παρακμής και προϊούσας αποσύνθεσης, που καθυστερεί μόνο και μόνο λόγω της συγκολλητικής ουσίας της εξουσίας- ασχολείται με κουπόνια, παζάρια, φατρίες και παιχνίδια προσωπικής επιβίωσης, αποκομμένο από την πραγματικότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός.
