Δηλώσεις όπως «μέσα σε 24 ώρες η ΕΛΑΣ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα καταφέρουμε να γίνουμε και κυβέρνηση» ακούγονται το λιγότερο υπερφίαλες από τον τέως πρωθυπουργό
Ο Τσίπρας έβαλε το κόμμα του να τρέχει προτού καλά καλά περπατήσει. «Μέσα σε 24 ώρες η ΕΛΑΣ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Σε λίγους μήνες θα καταφέρουμε να γίνουμε και κυβέρνηση με την ψήφο του ελληνικού λαού, όποτε και αν στηθούν οι κάλπες» είπε τη Δευτέρα από τη Νίκαια. Προς το παρόν ο Τσίπρας ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ της «ξεσηκωτικής» ρητορικής, που συνηθίζεται στον δρόμο για τις εκλογές, και του πολιτικού Μεσσία.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Ξέρουμε ήδη ότι η αλαζονεία είναι ένα -από τα πολλά- μοιραία ελαττώματα του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν χρειάζεται να γίνει και δικό του. Οσο είχε αποτραβηχτεί, ετοιμάζοντας το μεγάλο του comeback, ο Τσίπρας εξαφανίστηκε από την αντιπολίτευση κατά της ασυδοσίας Μητσοτάκη.
Τώρα ο Αλέξης επανήλθε φορτσάτος, αλλά ποντάρει στη λογική του ώριμου φρούτου. Οικονομία, στέγαση, διαφθορά, η ζωή πια μέσα στη χώρα είναι αβίωτη για την οικονομική δυνατότητα των Ελλήνων πολιτών και ο Τσίπρας περιμένει ότι οι ψηφοφόροι θα στραφούν μοιραία στον ίδιο.
Αλλά τέτοιες υπερφίαλες δηλώσεις σαν της Νίκαιας λειτουργούν αντίθετα. Επειδή στην πραγματικότητα αυτός ο Τσίπρας που συμπάσχει με το αδιέξοδο της οικονομίας για τους πολλούς είναι ο ίδιος που δέχτηκε να εκχωρήσει κάθε σημαντικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας στο Υπερταμείο. Πράγμα που μοιραία οδήγησε στην τραγική επιδείνωση και στο οικονομικό αδιέξοδο αυτών ακριβώς των ανθρώπων που τώρα πάνε στις συγκεντρώσεις του να τον ακούσουν να τους λέει πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα.
Ο Μητσοτάκης για να κάνει πράξη την πολιτική του κυνικού ξεπουλήματος της χώρας επτά χρόνια τώρα βρήκε να πατήσει και στα δικά του πεπραγμένα. Οπότε ίσως μία πιο προσγειωμένη τακτική δουλέψει καλύτερα για τον Τσίπρα. Ναι, είναι βασική ανάγκη επιβίωσης της χώρας πια να φύγει ο Μητσοτάκης. Αλλά δύσκολα ο κόσμος θα εμπιστευτεί ξανά τον Τσίπρα αν πλασάρεται απλώς και μόνο ως γεννημένος να κυβερνά.
Ακόμα κι έτσι, όπως έχουμε ξαναπεί, ο Τσίπρας ίσως έχει την ευκαιρία του. Η χώρα είναι όμηρος ενός πρωθυπουργού που λειτουργεί κυνικά σαν εργολάβος συμφερόντων. Σε αυτό το αποπνικτικό σκηνικό, η τροχιά του Τσίπρα θα εξαρτηθεί από το πόσο θα εννοεί όσα λέει. Αυτή τη φορά τουλάχιστον, διότι την προηγούμενη, το 2015, όπως όλοι ξέρουν πια, δεν εννοούσε σχεδόν τίποτα. Ο Τσίπρας έγινε αξιωματική αντιπολίτευση το 2012 «καβαλώντας» το κύμα της πλατείας των αγανακτισμένων. Το 2015 ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας για να σκίσει τα Μνημόνια και να ταπεινώσει τη Μέρκελ μέσα στο Βερολίνο. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο.
Μετά προκήρυξε το δημοψήφισμα, μετατρέποντας το «Οχι» σε «Ναι» μέσα σε ένα βράδυ. Υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο κι, όταν πλέον κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, το ακολούθησε κατά γράμμα, εφαρμόζοντάς το μέχρι κεραίας. Προς το τέλος της θητείας του έφτασε και στη συμφωνία ντροπής με τον Ζάεφ για το θέμα των Σκοπίων.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι ήττες στις εκλογικές αναμετρήσεις, η καταστροφική διαδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, οι διασπάσεις και η ουσιαστική διάλυση του κόμματος, που είναι σήμερα νεκροζώντανο, έφεραν ξανά τον Τσίπρα στο προσκήνιο με ένα νέο κόμμα. Το συμπέρασμα παραμένει, όπως επισημαίναμε και πρόσφατα: Από τον Τσίπρα κανείς δεν περιμένει πια εκπλήξεις. Εχει κυβερνήσει, έχει κάνει τις μεταστροφές του, όλοι γνωρίζουν τα υπέρ και τα κατά του. Ουδείς τρέφει πλέον αυταπάτες.
Οσο κι αν ακούγεται περίεργο, στις δύο πρώτες μεγάλες του συνεντεύξεις ο Τσίπρας το 2008 και το 2012 εμφανίστηκε «δεμένος» στα εξώφυλλα των περιοδικών. Οι Schooligans, που είχαν αρχίσει από την «Ελευθεροτυπία», έκαναν την άνοιξη του 2008, πριν από τον ξεσηκωμό της νεολαίας αργότερα την ίδια χρονιά λόγω της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την πρώτη συνέντευξη στον Τσίπρα μετά την προεδρική εκλογή του στον ΣΥΝ τον Φεβρουάριο.
Ο 34χρονος τότε Τσίπρας εμφανιζόταν αντισυμβατικός, με νεανική ορμή και μπόλικο αυθορμητισμό, στοιχεία που αμέσως ανίχνευσαν ως ελκυστικά οι πιτσιρικάδες της εποχής. Σε εκείνη τη συνέντευξη δήλωνε ότι αρνείται να πάει σε πρωινάδικα τύπου Μενεγάκη και Αρναούτογλου, επειδή θεωρεί ότι «όχι μόνο φθείρεσαι, αλλά γίνεσαι κομμάτι όλου αυτού του πράγματος που βγαίνει από τα μέσα ενημέρωσης».
Αποκάλυπτε ότι η Αλέκα Παπαρήγα όταν τον πρωτοείδε στις δημοτικές εκλογές «γύρισε την πλάτη της για να μη με χαιρετήσει», δήλωνε «υπέρ του Ομπάμα, αλλά χωρίς αυταπάτες» και ότι «αξίζει η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της». Εδειχνε ακομπλεξάριστος ιδεολογικά, δηλώνοντας ότι «ο Ανταμ Σμιθ είναι ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού. Αν σας πω ότι βρίσκω διαχρονικά πολλά σημεία της σκέψης του, θα μου πείτε ότι είμαι νεοφιλελεύθερος;» και ότι έβρισκε χαριτωμένες εξυπνάδες τύπου «ο Συνασπισμός από ΕΒΓΑ της γειτονιάς έγινε σούπερ μάρκετ της γειτονιάς».
Ηδη είχε καταλάβει από τότε ότι τα πράγματα ίσως και να είναι διαφορετικά απ’ όσο νόμιζε. «Υπάρχει κάτι που πίστευες στα 16 σου και αποδείχτηκε πλάνη;» τον ρωτούσαν: «Ναι, στα 16 διάβαζα Μαρξ και πίστευα ότι κάποια στιγμή ο καπιταλισμός θα σταματήσει και θα πάμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης της κοινωνίας, που είναι ο σοσιαλισμός. Για μένα ήταν νομοτελειακό αυτό. Διαψεύστηκα. Τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχει νομοτέλεια. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μη γίνει». Το ερώτημα, τελικά, είναι αν κάποτε θα δούμε έναν Τσίπρα που δεν θα διαψεύδεται από αυταπάτες.