Η πολιτική ιστορία είναι αμείλικτη με όσους αρνούνται να διαβάσουν τα σημάδια των καιρών και στο Μέγαρο Μαξίμου η αλαζονεία της εξουσίας έχει πλέον δώσει τη θέση της στον απόλυτο ρεαλισμό της επιβίωσης. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η συνειδητοποίηση είναι βαθιά και παγωμένη: η εποχή της πολιτικής ηγεμονίας και της παντοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ως έμπειρος αναγνώστης των δημοσκοπήσεων, ο πρωθυπουργός γνωρίζει καλά ότι δεν πρόκειται να κερδίσει τις επόμενες εθνικές εκλογές.
- Από τον ειδικό συνεργάτη
Η διαπίστωση αυτή αποκτά μεγαλύτερη σημασία στον απόηχο της πρόσφατης ομολογίας του ακραιφνούς φιλοκυβερνητικού εκλογικού αναλυτή Ανδρέα Δρυμιώτη για τον φόβο του κ. Μητσοτάκη ότι αν η Ν.Δ. πέσει κάτω από το 25% θα εκλέξει 75 βουλευτές, ενώ οι υπόλοιποι θα έχουν 225, γεγονός που, σύμφωνα με τον ίδιο, θα επιτρέψει στα κόμματα της αντιπολίτευσης να σχηματίσουν κυβέρνηση ειδικού σκοπού και να «παραπέμψουν τον σημερινό πρωθυπουργό στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο των υποκλοπών».
Πράγματι, το πιο πιθανό-και ίσως το πλέον αισιόδοξο για τον ίδιο- σενάριο δείχνει μια εκλογική κατάρρευση που τον φέρνει κάτω από το κρίσιμο ψυχολογικό και πολιτικό όριο του 25%. Εδώ, όμως, δεν μιλάμε απλώς για ένα ταπεινωτικό ποσοστό, αλλά για μια θεσμική «λαιμητόμο».
Μπονους εδρων
Βάσει του εκλογικού νόμου που η ίδια η κυβέρνησή του ψήφισε, το μπόνους των εδρών ενεργοποιείται αποκλειστικά και μόνο εάν το πρώτο κόμμα αγγίξει το 25%. Μια επίδοση κάτω από αυτό το όριο σημαίνει ότι ο νόμος λειτουργεί πρακτικά ως απλή αναλογική. Η Νέα Δημοκρατία χάνει αυτόματα την πριμοδότηση των 20 εδρών, αποδεκατίζεται κοινοβουλευτικά και ο μύθος του κυρίαρχου πρωθυπουργού γκρεμίζεται με πάταγο.
Το λογικό, το ηθικό και το θεσμικά αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση συντριβής θα ήταν η άμεση παραίτηση. Ομως, στο σημείο αυτό κρύβεται η μεγαλύτερη πολιτική ανωμαλία των ημερών μας: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δείχνει να έχει καμία απολύτως πρόθεση να αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος το βράδυ της ήττας. Η αλλαγή αρχηγού είναι ένα σενάριο που έχει διαγραφεί από τον σχεδιασμό του.
Αντιθέτως, η στρατηγική του έχει ήδη αναπροσαρμοστεί. Στόχος του δεν είναι πια να σώσει την κυβέρνηση, αλλά να διασώσει τον εαυτό του, φροντίζοντας να εκλέξει όσο το δυνατόν περισσότερους απολύτως ελεγχόμενους και πιστούς δικούς του βουλευτές. Θέλει μια στενή ομάδα «πραιτοριανών» στην επόμενη Βουλή, αδιαφορώντας αν η παράταξη συρρικνωθεί.
Ο λόγος για αυτή την πεισματική και πρωτοφανή άρνηση παραίτησης δεν πηγάζει από κάποιο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Κεντροδεξιά, αλλά από τον ωμό, ενστικτώδη φόβο της επόμενης ημέρας. Ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να φύγει από την προστατευτική ομπρέλα της αρχηγίας, διότι η θητεία του αφήνει πίσω της ανοιχτές, σκοτεινές και εξαιρετικά επικίνδυνες δικαστικές υποθέσεις. Οταν η απώλεια της εξουσίας μεταφράζεται σε ποινικό κίνδυνο, το κόμμα παύει να είναι ιδεολογικό όχημα και μετατρέπεται σε δικαστική ασπίδα.
Το έγκλημα των Τεμπών
Οι υποθέσεις που θα κρίνουν την επόμενη μέρα είναι γνωστές και αμείλικτες. Πρώτη και τραγικότερη, το έγκλημα των Τεμπών. Η δικαστική διερεύνηση είναι σε πλήρη εξέλιξη, η κοινωνική κατακραυγή για τη συγκάλυψη παραμένει αμείωτη, και οι διαδικασίες για την αναζήτηση ευθυνών κορυφαίων υπουργών μέσω της Βουλής (άρθρο 86) θα ανοίξουν διάπλατα μόλις αλλάξει ο κοινοβουλευτικός συσχετισμός. Δεύτερη, το πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών και του Predator.
Μια υπόθεση βαθιάς δημοκρατικής εκτροπής που εκπορεύτηκε από το ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο και η οποία, χωρίς την κυβερνητική ασυλία, μπορεί να οδηγήσει σε βαρύτατες διώξεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέρει πως, αν χάσει τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, χάνει και τη δυνατότητά του να μπλοκάρει τις προανακριτικές επιτροπές που έρχονται. Πρόκειται για την κλασική συμπεριφορά του εγκλωβισμένου ηγέτη. Προσπαθεί να πλάσει το αφήγημα του «απαραίτητου εγγυητή της σταθερότητας», ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας ηγέτης σε πανικό. Παρακολουθεί την παντοδυναμία του να καταρρέει, αδυνατεί να αντιστρέψει τη φθορά, αλλά δεν μπορεί να αποδράσει, διότι η αποχώρηση ισοδυναμεί με νομική έκθεση. Υποβιβάζει έτσι την ιστορική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας σε προσωπικό νομικό γραφείο και οχυρό προστασίας.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα
Η Ιστορία, ωστόσο, έχει δει ξανά αυτό το έργο, και το πολιτικό παράλληλο είναι ανατριχιαστικό. Ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου θυμίζει ολοένα και περισσότερο τον **Ανδρέα Παπανδρέου της σκοτεινής διετίας 1989-1990**. Τότε, υπό το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά και βλέποντας το Ειδικό Δικαστήριο να πλησιάζει, ο Παπανδρέου είδε τα ποσοστά του να κατακρημνίζονται και έχασε την εξουσία. Παρά την ήττα, δεν διανοήθηκε να παραιτηθεί. Σήμερα, το «σύνδρομο του ’89» έχει μετακομίσει στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Εάν οι κάλπες επιβεβαιώσουν τη δημοσκοπική κατάρρευση κάτω από το 25% και εκείνος επιμείνει να κρατά τα κλειδιά της Πειραιώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα γράψει ιστορία για τους λάθος λόγους: **θα είναι ο πρώτος αρχηγός κυβερνώντος κόμματος στη Μεταπολίτευση ο οποίος, ενώ χάνει εθνικές εκλογές με συντριπτικό τρόπο, παραμένει προσκολλημένος στην καρέκλα του.** Θα είναι ο ηγέτης που, για να σωθεί από τις δίκες, αποφάσισε να κρατήσει την Κεντροδεξιά όμηρο της δικής του, προσωπικής πτώσης. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη, ίσως και η πιο θλιβερή, πράξη στο δράμα της διακυβέρνησής του.
Εφιαλτης για το Μεγαρο Μαξίμου το ευρωπαϊκό ένταλμα για Αβραμόπουλο
Η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης κατά του πρώην επιτρόπου Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας και νυν βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Αβραμόπουλου προκαλεί νέους πονοκεφάλους στο Μέγαρο Μαξίμου, που βλέπει τις υποθέσεις διαφθοράς να πυκνώνουν κατά κομματικών στελεχών.
Η υπόθεση έχει βαθιές ρίζες. Από το 2014 έως το 2019 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υπηρέτησε ως επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, χειριζόμενος άμεσα τα κρίσιμα θέματα της μετανάστευσης και των θεωρήσεων εισόδου. Μετά τη λήξη της θητείας του εντάχθηκε στην ΜΚΟ του Παντσέρι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ο πρώην επίτροπος έλαβε περίπου 76.150 ευρώ σε 16 τραπεζικές μεταφορές μεταξύ του Φεβρουαρίου 2021 και του Μαΐου 2022, ως αμοιβή για συμβουλευτικές υπηρεσίες, διαλέξεις και έξοδα μετακινήσεων. Ο ίδιος ο πολιτικός χαρακτήρισε από την πρώτη στιγμή τη συμμετοχή του απόλυτα νόμιμη, δηλωμένη και φορολογημένη στις ελληνικές Αρχές.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του εντάλματος που έφτασε στις ελληνικές Αρχές, το δίκτυο αυτό εργάστηκε μεθοδικά για να διευκολύνει την τεχνική διευθέτηση του φακέλου του Κατάρ, με στόχο την απαλλαγή των πολιτών του από την υποχρέωση θεώρησης Σένγκεν. Τον Δεκέμβριο του 2022 έσκασε με πάταγο το Qatar-gate και η Εύα Καϊλή οδηγήθηκε στις φυλακές του Βελγίου και ο Παντσέρι έπεσε στη «φάκα» των Αρχών. Ο φάκελος των θεωρήσεων πάγωσε στο Κοινοβούλιο.
Τέσσερα χρόνια μετά οι βελγικές δικαστικές Αρχές, που προφανώς δεν σταμάτησαν να κυνηγούν το θέμα, εξέδωσαν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και η επίσημη δικογραφία διαβιβάστηκε αμέσως στη Βουλή των Ελλήνων στις 23 Ιουνίου, προκειμένου να αρχίσει η προβλεπόμενη διαδικασία για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του πρώην επιτρόπου. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος από πλευράς του αντιδρά έντονα και απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε υπόνοια εμπλοκής, ενώ επικαλείται γραπτή άδεια της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για τη συμμετοχή του στην ΜΚΟ του Παντσέρι.
Σε δηλώσεις του τόνισε ότι η υπόθεση αυτή δεν τον αφορούσε ποτέ και ότι δεν υπήρξε καμία δική του παρέμβαση σε οτιδήποτε επιλήψιμο, χρησιμοποιώντας μάλιστα την οξεία φράση ότι δεν απολογείται σε κανέναν κερατά. Εκφραση που, σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, ίσως είναι αυτή που του κοστίσει τελικά τη θέση του στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, παρά το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούν ότι ήταν απλώς μια αφορμή, προκειμένου να υπάρξει απόσταση μεταξύ Μεγάρου Μαξίμου και του ιδίου. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δήλωσε πάντως ότι όταν κάποιος καλείται από τις δικαστικές Αρχές οφείλει να ανταποκρίνεται, συμπληρώνοντας ότι οι αποφάσεις για τις εκλογικές υποψηφιότητες ανήκουν αποκλειστικά στον πρωθυπουργό.