Η «Ανθούλα» από το επιτυχημένο σίριαλ «Σασμός» μιλάει για τη συνεργασία της με τον 90χρονο Γιώργο Κωνσταντίνου στην ταινία μικρού μήκους «Δέκα λεπτά», τα lives στη μουσική σκηνή Μακάρι και τα επόμενα καλλιτεχνικά της σχέδια
Ιρλανδικό γονίδιο, άφιλτρη ομορφιά, πολύπλευρο ταλέντο. Το ευρύ τηλεοπτικό κοινό γνώρισε τη Νατάσα Φαίη Κοσμίδου μέσα από τον ρόλο της Ανθούλας στο επιτυχημένο σίριαλ «Σασμός». Τη θεατρική της διαδρομή, ωστόσο, την περπατά εδώ και χρόνια παρέα με τον Κώστα Γάκη, ο οποίος τη σκηνοθετεί και φέτος στην παράσταση «Η μητέρα του σκύλου».
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Οσο για την ενασχόλησή της με τη μουσική, αυτή προέκυψε με ένα «παράξενο τραγούδι», όπως λέγεται το ντουέτο που ερμηνεύει με τον Παντελή Κυραμαργιό. Μέσα σε όλα αυτά η πολυπράγμων καλλιτέχνιδα είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί πρόσφατα στην ταινία μικρού μήκους «Δέκα λεπτά» με τον 90χρονο Γιώργο Κωνσταντίνου, έναν ηθοποιό που, όπως λέει η ίδια, διδάσκει φως.
Κυρία Κοσμίδου, ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση σε σχέση με την τέχνη της υποκριτικής;
Από τη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου η μητέρα μου για να κοιμηθώ μου διάβαζε παραμύθια και ζωντάνευε ιστορίες. Δεν είναι αυτή η πιο μαγική μορφή τέχνης; Μέσα της κρύβει την τρυφερότητα όλου του κόσμου. Αυτές τις στιγμές τις φυλάω στην καρδιά μου. Από πάντα, για πάντα.
Τι μουσικές περιελάμβανε το soundtrack των εφηβικών σας χρόνων;
Ολων των ειδών τις μουσικές! Αρκεί οι φωνές, οι μελωδίες, οι στίχοι, η ατμόσφαιρα να μιλούσε στην καρδιά μου. Να εξέφραζε τις σκέψεις μου και όσα νιώθω.
Εχετε καταγωγή (και) από την Ιρλανδία – από την πλευρά της μητέρας σας. Σας επηρέασε αυτό καλλιτεχνικά με κάποιον τρόπο;
Με καθοριστικό τρόπο. Κουβαλάω όλη την τρέλα των Ιρλανδών! Η αγάπη για τη μουσική, την ποίηση, τον έρωτα, τον Ατλαντικό, τα ξωτικά, την επανάσταση που κυλάει στο αίμα μου.
Η ενασχόληση με το θέατρο υπήρξε επαγγελματικός μονόδρομος ή δοκιμάσατε και άλλα πράγματα προτού κατασταλάξετε;
Το μοναδικό μονοπάτι ύπαρξης και έκφρασης. Για να επιβιώσω, έχω κάνει ό,τι δουλειά μπορεί να φανταστεί κανείς. Babysitting, φυλλάδια, εστίαση, τηλεφωνικά κέντρα – αλλά πάντα το όνειρό μου ήταν ένα και μοναδικό.
Και η μουσική; Πώς έγινε και κάνατε ντουέτο το «Ενα παράξενο τραγούδι» με τον Παντελή Κυραμαργιό;
Με τον Παντελή ενώσαμε τις φωνές μας, τις σκέψεις μας, τις αγωνίες μας, τα συναισθήματά μας για ένα παράξενο κορίτσι. Ενα κορίτσι που διατηρεί την τρυφερότητά του σε μια σκληρή και κυνική εποχή. Τη ζεστασιά του, καταμεσής του χειμώνα. Την αθωότητά του μέσα στην αγριότητα. Για τη μοναξιά αυτού του πλάσματος σε αυτήν την απέραντη πόλη. Απειρη ευγνωμοσύνη να δημιουργώ μαζί με έναν τόσο υπέροχο καλλιτέχνη και άνθρωπο.
Μιλήστε μου για τα lives που ετοιμάζετε παρέα. Τι θα παρουσιάσετε στο κοινό στη μουσική σκηνή Μακάρι;
Τις Δευτέρες 6 και 13 Οκτωβρίου θα φτιάξουμε μια μουσική παράσταση γεμάτη ποίηση και αφήγηση και χιούμορ και μικρούς σπόρους για να ανοίξουν συζητήσεις. Μια γέφυρα για να επικοινωνήσουμε ό,τι κρύβουμε μέσα μας με το κοινό. Τα μαγικά τραγούδια του Παντελή, μπλεγμένα με λόγια δικά μου και τις νοτούλες του Θανάση. Το προηγούμενο live ήταν μια μοναδική εμπειρία, γεμάτη γέλια και δάκρυα και φωνές και όμορφα πρόσωπα και αγκαλιές! Ανυπομονώ πραγματικά.
Κεφάλαιο «Σασμός». Τι κρατάτε από αυτή τη συμμετοχή σας στη θρυλική σειρά; Αγάπησε ο κόσμος τον ρόλο της Ανθούλας;
Hταν μια υπέροχη και ολοφώτεινη συνεργασία, που την απόλαυσα απεριόριστα. Τιμή μου που οι περισσότερες σκηνές μου ήταν με την κυρία Τζομπανάκη, που είναι ο ορισμός της μητρικής φιγούρας. Με αγκάλιασε με αγάπη και εμπιστοσύνη. Εύχομαι την «Ανθούλα» μου να την αγάπησαν όσο εγώ και να δικαιώθηκε έστω και λίγο.
Με τον Κώστα Γάκη έχετε μια σταθερή συνεργασία εδώ και χρόνια. Πώς μπήκατε ο ένας στον καλλιτεχνικό δρόμο του άλλου;
Η πρώτη παράσταση που είδα ποτέ μου, μαθήτρια ακόμα, ήταν ο «Διχοτομημένος υποκόμης», σε σκηνοθεσία του Κώστα. Μαγεύτηκα. Αποφάσισα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Αφού τελείωσα τη σχολή, πήγα σε μια οντισιόν του και έτσι ξεκίνησε η κοινή μας πορεία. Είναι τόσο σημαντική και καθοριστική και ουσιαστική η σχέση μας, που νιώθω ότι ακόμα και στην οντισιόν να μην πήγαινα με κάποιον τρόπο θα βρισκόμασταν.
Τελευταία δουλέψατε μαζί στη νέα του ταινία μικρού μήκους «Δέκα λεπτά», με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του εν λόγω φιλμ;
Εφτασε στα χέρια του Κώστα το κείμενο του Δημήτρη Γραμμένου. Αμέσως μέσα του ζωντάνεψε και ονειρεύτηκε με κινηματογραφικούς όρους. Την ιδέα του αυτή την αγκάλιασαν με απέραντη φροντίδα οι υπέροχοι άνθρωποι της Belle Arte στη Λαμία, που ανέλαβαν την παραγωγή. Ο Κώστας είχε ήδη σκηνοθετήσει τον κύριο Κωνσταντίνου στο θεατρικό έργο «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην» κι έτσι είχε ήδη δημιουργηθεί μεταξύ τους μια δυνατή αγάπη, φιλία και καλλιτεχνική απόλυτη σύνδεση που ακτινοβολεί στην ταινία μας. Και κάπως έτσι το όνειρο έγινε αλήθεια!
Τι γεύση σάς άφησε η δική σας συνεργασία με τον Γιώργο Κωνσταντίνου στα «Δέκα λεπτά»; Τι θυμάστε έντονα από τα γυρίσματα;
Φυλάω κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε σκηνή, κάθε κουβέντα του, κάθε χαμόγελό του, κάθε χειρονομία του. Ολα, μα όλα είναι τα πιο πολύτιμα δώρα που θα μπορούσα ποτέ μου να φανταστώ. Από τη στιγμή που ξεκινούσε η πρόβα ή το γύρισμα, αντίστοιχα, βουτούσε με την ορμή και τον ενθουσιασμό 16χρονου εφήβου παράλληλα με την πείρα και τη σοφία που κουβαλάει. Διδάσκει φως. Στο τελευταίο πλάνο της ταινίας μας (εγώ δεν παίζω) ζήτησα να μείνω μέσα στο λεωφορείο και να παρακολουθήσω το γύρισμα. Οταν είπε την τελευταία ατάκα «οδηγέ, φεύγουμε!», κοίταξα γύρω μου. Ολοι κλαίγαμε.
Πριν από μερικά χρόνια μια παράσταση δική σας εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Διεθνές Θεατρικό Φεστιβάλ, στη Νότιο Κορέα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Ηταν μία μοναδική, σπουδαία εμπειρία. Απόλυτα συγκινητική. Να μοιράζεσαι ιστορίες, σκέψεις, συναισθήματα με ανθρώπους που μιλούν άλλη γλώσσα, έχουν άλλη όψη, συνομιλούν με άλλον Θεό και όμως νιώθουν ακριβώς τα ίδια.
Τι σας θορυβεί περισσότερο ως άνθρωπο στη σύγχρονη κοινωνία;
Η αδιαφορία. Με φοβίζει πάρα πολύ.
Εχετε φτάσει ποτέ στα άκρα;
Νιώθω πως αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο αγώνας που κάνουμε, οι διαδρομές που ακολουθούμε μέσα μας και γύρω μας ώστε να αισθανόμαστε ηρεμία, αγάπη και ασφάλεια, ώστε καμία ψυχή να μη φθείρεται με αυτόν τον τρόπο. Να σηκώσουμε μανίκια μέχρι να ζούμε όπως ονειρευόμαστε σε έναν κόσμο όπως τον ονειρευόμαστε.
Πώς εξηγείτε την έκρηξη περιστατικών έμφυλης και ρατσιστικής βίας τα τελευταία χρόνια;
Δεν μπορώ να την εξηγήσω. Θα ήθελα να κάνουμε όλοι ό,τι περνάει από το χέρι μας για να εξαφανιστεί κάθε τέτοιο φαινόμενο.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια που έχετε σημειωμένα στην καλλιτεχνική ατζέντα σας;
Από τις 30 Οκτωβρίου στο θέατρο Ακροπόλ για δεύτερη χρονιά θα ανέβει η παράστασή μας «Η μητέρα του σκύλου» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Στον ρόλο της εμβληματικής «Ραραούς» η μαγική Υρώ Μανέ. Η μουσική είναι του Σταμάτη Κραουνάκη. Πάνω στη σκηνή αλωνίζει μια καταπληκτική χαρισματική ομάδα ηθοποιών και μουσικών, που ερμηνεύουν, τραγουδούν, χορεύουν και δίνουν πραγματικά σε κάθε παράσταση την ψυχή τους ώστε να ζωντανέψει τον έργο του Παύλου Μάτεσι. Τέλος, στο θέατρο Καλλιρρόης με τον Κώστα Γάκη, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή δημιουργούμε ένα θεατρικό – καλλιτεχνικό πανηγύρι. Σεμινάρια, παραστάσεις, δρώμενα, ποιητικές και μουσικές βραδιές και άλλες τόσες ομορφιές! Κοπιάστε από το νέο καλλιτεχνικό μας στέκι! Σας περιμένουμε με αγάπη!
