Η Φωτεινή Ντεμίρη μιλά με πάθος για την παράσταση «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις…», για το θέατρο, την τηλεόραση, την οικογένεια και τα παιδιά της, ενώ η συζήτηση έρχεται και στη δεύτερη θεατρική παράσταση στην οποία παίρνει μέρος, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, με διθυραμβικές κριτικές και με τίτλο «Ο φονιάς – έγκλημα και η αθώωση». Πρόκειται για ένα έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που βασίζεται πάνω στην αληθινή ιστορία μιας γυναικοκτονίας στην Ηλεία το 1960.
- Της Μαρίας Ανδρέου
Το νέο έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις!», μία σπιρτόζικη ιστορία φόνων, γεμάτη από ίντριγκες, ανατροπές και το κομψό χιούμορ που ταιριάζει στο αστικό κλίμα της δεκαετίας του 1950, διαδραματίζεται σ’ ένα νησί του Αργοσαρωνικού στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία (αλλεπάλληλα sold out) στη μόνιμη θεατρική στέγη του πολυγραφότατου συγγραφικού διδύμου, στο θέατρο Πειραιώς 131. Μια πλειάδα λαμπρών ηθοποιών του θεάτρου μας, οι Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Φωτεινή Ντεμίρη, Δανάη Παππά, Αννα Μενενάκου, Μαρία Φιλίππου, Μανώλης Κλωνάρης, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Γιάννης Σίντος και Δανάη Τάγαρη, δίνουν κάθε βράδυ την ψυχή τους πάνω στο θεατρικό σανίδι και ο κόσμος τούς χειροκροτεί θερμά και τους επιβραβεύει με κολακευτικά λόγια στα καμαρίνια.
Το «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνάντησε στο φουαγιέ του θεάτρου την αγαπητή στο κοινό Φωτεινή Ντεμίρη, σε έναν ρόλο που οι Ρέππας – Παπαθανασίου έχουν κόψει και έχουν ράψει πάνω της και εκείνη τον έχει κεντήσει με χρυσοβελονιά. Η Φωτεινή Ντεμίρη ως άλλη Αγκαθα Κρίστι λύνει το αίνιγμα των φόνων και το κοινό ενθουσιάζεται ακόμα μία φορά με την υποκριτική της δεινότητα, για την οποία την έχει ξεχωρίσει χρόνια τώρα στη μικρή μας οθόνη και στις τηλεοπτικές σειρές.
«Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις…» λοιπόν και στο θέατρο δεν πέφτει καρφίτσα! Κυρία Ντεμίρη, γιατί ο κόσμος γεμίζει τα θέατρα; Ποια ανάγκη καλύπτει;
Ο κόσμος έχει ανάγκη να ταξιδέψει, ακόμη και νοερά. Για δύο ώρες, για τρεις ώρες να ξεχαστεί μέσα στην υπόθεση του έργου, να μη σκέφτεται τα προβλήματά του. Ο κόσμος έχει ανάγκη να διασκεδάσει. Αυτό το έχει μεγάλη ανάγκη. Θα έλεγα ότι από την καραντίνα για τον Covid-19 και μετά η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, λόγω της ακρίβειας, και ο κόσμος θέλει να αποδράσει. Τα θέατρα έχουν κρατήσει ένα οικονομικό εισιτήριο για όλα τα βαλάντια, με αποτέλεσμα να γεμίζουν. Είναι διψασμένος ο κόσμος για το καλό θέατρο. Να σκεφτείτε ότι και εγώ ως ηθοποιός τον καιρό της καραντίνας, επειδή μου είχε λείψει το θέατρο, έβλεπα στην τηλεόραση, είχα αγοράσει δηλαδή, live streaming παραστάσεις. Ο κόσμος θέλει να γελάσει, να συγκινηθεί, να ταξιδέψει, να λύσει μυστήρια και φόνους, όπως κάνει στη δική μας αστυνομική κομεντί. Με λίγα λόγια, ο κόσμος θέλει να νιώσει έντονα συναισθήματα, όχι χλιαρά, θέλει να ξεφύγει εντελώς μέσα στην πλατεία του εκάστοτε θεάτρου. Κοιτάξτε, τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου είναι πολλά και μαζεμένα. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι βαριά, οι άνθρωποι γύρω μας περνάνε μεγάλη θλίψη, μη σας πω και κατάθλιψη.
Τους αδικείτε για αυτό;
Προς Θεού. Πώς να ζήσει ζήσει σήμερα ο άνθρωπος με 1.000 ευρώ μισθό; Μπαίνεις στο σούπερ -μάρκετ και αγοράζεις τρία προϊόντα και δίνεις εκατό ευρώ και λες από μέσα σου, “καλά, μα τι πήρα”; Τρελαίνεσαι από τις τιμές. Για αυτό ο κόσμος έρχεται να δει θέατρο για να ξεχαστεί από τη ζοφερή οικονομική κατάσταση.
Οι Ρέππας – Παπαθανασίου έχουν κάνει υπέροχη δουλειά στην παράσταση «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις». Τι είναι αυτό το συγγραφικό δίδυμο για εσάς;
Για μένα αυτό το συγγραφικό δίδυμο είναι δεξιοτέχνες της συγγραφής. Είναι μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο. Είναι μοναδικοί στο είδος τους, τόσο στην κωμωδία όσο και στην αστυνομική κομεντί. Τους θαυμάζω πραγματικά. Πρώτα απ’ όλα, σ’ αυτούς οφείλω το ότι πέρασα στην κωμωδία, γιατί έπαιζα μόνο σε δράματα και σε κλασικά έργα. Τα παιδιά αναγνώρισαν πάνω μου και μια κωμική φλέβα και μου πρότειναν, θυμάμαι, να παίξω στην πρώτη μου αστυνομική κομεντί «Δυόμισι φόνοι και ένα μπουλντόγκ» και πάλι στο θέατρο Πειραιώς 131.
Θεωρώ ότι ο ρόλος σας, η δαιμόνια Φωφώ, είναι ένας ρόλος που οι Ρέππας – Παπαθανασίου έχουν γράψει πάνω σας. Κάνω λάθος;
Ετσι είναι. Τα παιδιά έγραψαν πάνω σ’ εμένα, στο ταμπεραμέντο μου και με έκαναν μια άλλη Αγκαθα Κρίστι. Η ηρωίδα μου λατρεύει να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα, χάνεται μέσα σ’ αυτά και εν αγνοία της καλείται να λύσει με τη σειρά της ένα αστυνομικό μυστήριο. Μάλιστα με τη βοήθεια του συζύγου της, που είναι πρώην διευθυντής της Αστυνομίας, στήνουν μια παγίδα και λύνουν αριστοτεχνικά το μυστήριο.
Σας αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα;
Πάρα πολύ. Αρχικά στα αστυνομικά μυθιστορήματα τα φαινόμενα απατούν. Οταν μπαίνεις μέσα στον κόσμο των αστυνομικών μυθιστορημάτων, γίνεσαι εσύ, ο αναγνώστης, ντετέκτιβ και ψάχνεις για τον δολοφόνο.
Πώς είναι η συνεργασία σας με τον σημαντικό ηθοποιό του θεάτρου μας Αλέξανδρο Αντωνόπουλο;
Ο Αλέξανδρος, πέρα από πολύ καλός ηθοποιός, είναι και ένας γλυκύτατος άνθρωπος. Δεν μπορεί να τσακωθεί και να καβγαδίσει με κανέναν. Είναι βαθιά ευγενικός άνθρωπος και αυτό είναι πολύ γοητευτικό. Η ευγένεια του Αλέξανδρου μού έχει δείξει έναν άλλο δρόμο συμπεριφοράς. Ο άνθρωπος τελικά όσο ζει μαθαίνει. Και η ευγένεια του Αλέξανδρου είναι για μένα φέτος κάτι εντελώς καινούργιο.
Τι κρατά ένα ζευγάρι δεμένο μέσα στα χρόνια; Η Φώφη και ο Μίμης στο έργο είναι ένα ζευγάρι πολύ αγαπημένο, με τις εντάσεις του αλλά και με τις χαρές του…
Αυτό που κρατά ενωμένα τα ζευγάρια με το πέρασμα του χρόνου είναι ο σεβασμός. Το να μη θέλεις να πληγώσεις τον άλλον.
Κυρία Ντεμίρη, οι ήρωες της παράστασης έχουν πολλά πάθη. Ενα από αυτά είναι και η απληστία. Πού μπορεί να οδηγήσει η απληστία;
Η απληστία είναι ένα από 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Αν σε κυριεύσει στη ζωή σου, θα γίνει η αιτία πολλών δεινών. Δεν βλέπετε και σήμερα παγκοσμίως στην πολιτική ζωή τι γίνεται; Οι πόλεμοι γιατί γίνονται; Οι πολιτικοί και οι γύρω από αυτούς, εκείνοι που λέμε οικονομική εξουσία, τυφλώνονται από την πλεονεξία, από τον πλούτο, την ύλη, τα αγαθά, το κέρδος. Και έτσι από το πάθος της απληστίας οι άνθρωποι χάνουν τη σχέση τους με την κοινωνία, το εμείς, με τον Θεό, με την ίδια τους την ύπαρξη. Η απληστία για μένα δημιουργεί χαμένες ζωές χωρίς ουσία. Το κυνήγι του πλούτου θα καταλήξει σε μια μαύρη τρύπα, σ’ έναν τάφο. Ολοι θα πεθάνουμε, κανείς δεν πήρε τα πλούτη του μαζί του. Πάντως για να φτάσεις στο σημείο ακόμη και να σκοτώσεις από απληστία, πρέπει να το έχεις στο DNA σου. Δεν φτάνεις στον φόνο έτσι απλά. Δεν φεύγει έτσι μια σφαίρα. Και ξέρεις ότι, όταν πατάς τη σκανδάλη, μπορεί να γίνεις αντιληπτός… Το έργο μπορεί να δημιουργεί μια ευφορία μέσα από το μυστήριο, αλλά προβληματίζει κιόλας για τα άγρια ένστικτα του ανθρώπου.
Πώς βλέπετε σήμερα την ανθρωπότητα;
Πνευματικά κάνουμε πολύ αργά βήματα, ενώ τεχνολογικά τρέχουμε με τα χίλια. Η κοινωνία πνευματικά εξελίσσεται πολύ αργά. Σιγά σιγά πάει προς το καλύτερο. Ο άνθρωπος έχει μια ροπή προς το κακό, είναι πολύ δύσκολο να τιθασεύσεις τα πάθη, χρειάζεται σύνδεση με τον Θεό, την αρετή, αυτά τα δύο θέλουν πολύ κόπο. Ανοίγεις τις ειδήσεις και όλο ακούς για πολέμους, για εγκλήματα, φρικιαστικά εγκλήματα. Σιγά σιγά η νέα γενιά βαδίζει σ’ έναν πιο πνευματικό δρόμο. Αλλά είναι πολύ δύσκολο ο άνθρωπος ακόμη και σήμερα να καταστείλει τα άγρια ένστικτά του. Ομαδικά ίσως ο αγώνας για μια καλύτερη πνευματική ζωή είναι πιο εύκολος. Μοιραία τα νέα παιδιά χάνονται μέσα στους γρήγορους, εξαντλητικούς ρυθμούς της πόλης. Τα νέα παιδιά όμως αναρωτιούνται για την ίδια τους τη ζωή, την ουσία της. Βλέπουν τις συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν, άκρατου ανταγωνισμού, και δεν τους αρέσει αυτός ο βαθμός δυσκολίας. Μην ξεχνάμε ότι πολλά παιδιά μεγαλώνουν μόνα τους στο σπίτι, με τους δύο γονείς να απουσιάζουν λόγω εργασίας. Και για να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου, γίνονται μέλη συμμοριών που κύριο χαρακτηριστικό τους έχουν τη βία.
Η βία κατακλύζει την εποχή μας;
Φυσικά. Πρώτα απ’ όλα οι ρυθμοί στους οποίους ζούμε δεν είναι χαλαροί, είναι ξεκάθαρα βίαιοι. Στην τέχνη, στην τηλεόραση, έχει φτάσει στο σημείο το κακό να έχει ενδιαφέρον, ενώ το καλό να φαντάζει βαρετό. Το να ζει κάποιος ήρεμα, να έχει ελεύθερο χρόνο, είναι σήμερα πολυτέλεια. Ολοι ζουν σε φρενήρεις ρυθμούς. Ολοι μας βέβαια κάνουμε πολλά πράγματα μέσα στην ημέρα, νιώθουμε χρόνια κούραση και πήξιμο. Παίρνουμε συνήθως 15 μέρες διακοπές μέσα στον χρόνο για να νιώσουμε μια ανάσα, λίγο οξυγόνο.
Πάνω σ’ αυτό που λέτε… Φέτος παίζετε κάθε Δευτέρα και Τρίτη και σε ακόμη μία παράσταση, μια παράσταση-γροθιά στο στομάχι. Σας είδα και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο έργο «Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση». Πείτε μου ότι το έργο αυτό δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, συνάδελφος μού είπε ότι στηρίζεται σε αληθινό γεγονός και δεν μπόρεσα να κοιμηθώ το βράδυ…
Και όμως ισχύει. Και αυτός ήταν ο λόγος που παρά τον μεγάλο φόρτο εργασίας που είχα στο θέατρο είπα το «ναι» και σε μια δεύτερη θεατρική παράσταση. Πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία γυναικοκτονίας, που σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα, η οποία ζωντανεύει φέτος στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά μέσα από το νέο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη και σε σκηνοθεσία που υπογράφει ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Το έργο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν τον Αύγουστο του 1960 σε ένα χωριό της Ηλείας. Ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος, αφού σκότωσε τη γυναίκα του, επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση, αθωώθηκε ομόφωνα από το Μικτό Κακουργιοδικείο Πατρών, αφού κρίθηκε ότι «ενήργησε εν βρασμώ ψυχικής ορμής, εν συγχύσει». Στη δίκη κατέθεσε υπέρ του σχεδόν όλο το χωριό. Η τοπική κοινωνία όχι μόνο δεν τον αποδοκίμασε, αλλά τον υποδέχθηκε ως ήρωα που «αποκατέστησε την τιμή του». Ο Βασίλης Κατσικονούρης, έλκοντας και καταγωγή από την περιοχή όπου εξελίχθηκαν αυτά τα γεγονότα, τα αξιοποιεί ως βάση στο νέο του θεατρικό έργο «Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση», για να ανιχνεύσει και να αναδείξει σκοτεινούς και τρομαχτικούς μηχανισμούς της ελληνικής πατριαρχίας, όπως φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, με ακόμα πιο τρομακτικά αποτελέσματα. Το έργο αποπειράται μια βύθιση στον πυρήνα αυτού του σκοτεινού κυττάρου, πέρα από προφανείς και αυτονόητες καταδίκες. Είναι μια τολμηρή θεατρική πρόταση που αγγίζει τις πληγές του τότε και του τώρα, φωτίζοντας με αφοπλιστική αλήθεια τη βία, την ενοχή, τη σιωπή και την ανάγκη για κάθαρση. Το έναυσμα για το υπέροχο θεατρικό ταξίδι του «Φονιά» ήταν μια δημοσιευμένη εξιστόρηση του γεγονότος από τον γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό Γιώργο Μητρόπουλο.
Γιατί η κοινωνία μας δεν σέβεται τις γυναίκες;
Μου φαίνεται και εμένα πολύ παράξενο. Αρχικά θέλω να σας πω ότι χαίρομαι που γεννήθηκα γυναίκα. Μπορεί να είναι δύσκολη η θέση της στην κοινωνία ανά τους αιώνες, αλλά μόνο που η γυναίκα κυοφορεί και φέρνει στον κόσμο τη ζωή, με κάνει να της βγάζω το καπέλο. Χρειάζεται για να φέρεις στον κόσμο μια ζωή μεγάλη δύναμη. Προσωπικά εγώ τις αγαπώ πολύ τις γυναίκες και έχω μάθει και στα παιδιά μου να τις σέβονται. Πραγματικά δεν ξέρω πώς η γυναίκα με την τόση προσφορά στη ζωή, στο σπίτι, στην εργασία, έχει μπει σε δεύτερη μοίρα. Η γυναίκα έχει σπουδαίο μυαλό, πώς έβαλε η κοινωνία το μυαλό της γυναίκας σε δεύτερη θέση, δεν ξέρω. Ποιος ευθύνεται για όλο αυτό; Το μυαλό της γυναίκας είναι πολύ πιο μπροστά από αυτό του άνδρα, το πιστεύω αυτό. Παλιά έβλεπες τις γυναίκες και στα χωράφια και στο σπίτι και στα παιδιά και στο μαγείρεμα. Οι άνδρες πήγαιναν στη δουλειά και μετά άραζαν στο καφενείο. Οι γυναίκες όμως μετά τα χωράφια συνέχιζαν, δεν σταματούσαν, δούλευαν για το σπίτι τους σαν μηχανές. Οι άνδρες κυριάρχησαν μέσα στην ιστορία, οι γυναίκες έκαναν πολλούς αγώνες για τα δικαιώματά τους. Η γυναίκα έχει καταπιεστεί πολύ ανά τους αιώνες και συνεχίζει να καταπιέζεται, σαν μην έχει πάτο το βαρέλι. Την περιφρονούν σε πολλές χώρες ως ύπαρξη, δεν έχει λόγο στον γάμο της, στην ένδυσή της, στη μόρφωσή της. Πραγματικά γιατί δεν επαναστατούμε οι γυναίκες παγκοσμίως σ’ όλο αυτό που γίνεται; Δεν μπορώ να φανταστώ μάνες να μεγαλώνουν άνδρες και να μην τους μαθαίνουν ότι πρέπει να σέβονται τις γυναίκες τους. Η γυναίκα είναι κάτι το ιερό. Πρέπει να τις αγαπάνε, δεν είναι πάνω από αυτές, αλλά ίσοι με εκείνες.
Πώς βλέπετε τα πράγματα στην Ελλάδα; Ζούμε από τύχη;
Εσείς τι λέτε; Μπαίνεις πλέον με άνεση μέσα σε ένα τρένο; Παλιά έλεγες δεν θα πάω με αεροπλάνο ή με το αυτοκίνητό μου, θα πάω με το τρένο. Πιο αργά, αλλά θα φτάσω σίγουρα με ασφάλεια. Τώρα το λες αυτό; Ακόμη και μέσα στο μετρό νιώθεις αυτήν την ασφάλεια; Τι έζησαν αυτά τα παιδιά, οι νέοι μας, στα Τέμπη. Παναγία μου… Να μην ξανάρθει τέτοιο κακό πουθενά στον κόσμο. Αυτό που έγινε είναι αδιανόητο. Εγώ ήμουν φανατική του τρένου. Τώρα φοβάμαι να μπω. Μεγάλη η ανοργανωσιά στον τόπο μας. Δεν θυμάστε που χιόνισε στην πρωτεύουσα και έμειναν εγκλωβισμένοι οι άνθρωποι μέσα στα αυτοκίνητά τους στην Αττική Οδό για 24ωρα, δίπλα στην πρωτεύουσα; Οσα συμβαίνουν στη χώρα με τις φωτιές, τις πλημμύρες είναι αδιανόητα. Και το καταπληκτικό είναι ότι κανείς δεν κατηγορείται για τίποτα. Καμία ευθύνη.
Γιατί κατηγορήθηκαν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ;
Απίθανο σκάνδαλο. Τα βλέπουν οι Ελληνες όλα αυτά στις ειδήσεις και θυμώνουν πολύ. Οι αγρότες μας πνίγονται από τα χρέη, δεν μπορούν να ζήσουν και ακούν γύρω τους για χορό εκατομμυρίων και επιδοτήσεις ανθρώπων που δεν είχαν χωράφια και ζώα. Αδικαιολόγητα πράγματα. Η εξουσία, αντί να βοηθά την πρωτογενή παραγωγή, τους αγρότες μας να αναπτυχθούν και μαζί μ’ αυτούς να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία, τους στραγγαλίζει. Είναι καλύτερα να είμαστε οι σερβιτόροι της Ευρώπης, από το να έχουμε σε μια τόσο εύφορη γη, τη δική μας γεωργική παραγωγή, τα δικά μας προϊόντα, τις δικές μας ποικιλίες; Τα Ελληνόπουλα γίνονται γκαρσόνια και παρατάνε τα χωράφια και την περιουσία τους.
Στην Ελλάδα πλέον δεν γεννιούνται και παιδιά. Δεν είναι φλέγον ζήτημα αυτό;
Τεράστιο. Το Δημογραφικό είναι μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα μας. Δεν γεννιούνται παιδιά. Και πώς να γεννηθούν; Εδώ δεν μπορεί να ζήσει ο καθένας μόνος του με τον μισθό που παίρνει, θα κάνει και παιδί; Εγώ στα παιδιά μου δεν έχω πει ποτέ τι θα κάνουν στη ζωή τους. Αν θα με κάνουν γιαγιά και πού είναι τα εγγόνια μου. Μπορώ να τους πιέσω για κάτι τέτοιο, όταν ξέρω τον μισθό τους; Για να μείνουν τα παιδιά μόνα τους πλέον και να φύγουν από το πατρικό τους, πρέπει να συγκατοικήσουν. Για να κάνουν παιδί, πρέπει να τους βοηθάει ο παππούς, η γιαγιά, μιας και οι δύο γονείς πρέπει να εργάζονται για να τα βγάλουν εις πέρας. Αν δεν υπάρχουν παππούδες, θα πάρουν νταντά, θα τα πάνε τα παιδιά στον παιδικό σταθμό από νωρίς και για τα βγάλουν εις πέρας οικονομικά θα κάνει ένας από τους δύο γονείς και δεύτερη δουλειά. Πώς να γίνει κάποιος γονιός σήμερα; Πολύ δύσκολα τα πράγματα.
Πώς τα βγάζετε εις πέρας ψυχολογικά διανύοντας μια δύσκολη μέρα;
Η τέχνη είναι μεγάλο όχημα. Οταν βλέπω ένα γεμάτο θέατρο να γελάει, νιώθω πολύ όμορφα. Ξεχνιέται το κεφάλι μου από τις σκοτούρες, τα προβλήματα. Αλλά και ως θεατής μιας ωραίας παράστασης ξεχνιέμαι. Παύει να υπάρχει ο χρόνος βλέποντας μια παράσταση, μπαίνω στις ζωές των ηρώων, στο περιβάλλον τους και αυτό είναι πολύ όμορφο. Δύναμη παίρνω μέσα από μια βόλτα στη φύση, αλλά και από τη σχέση μου με τη θρησκεία, με ό,τι με αναγεννά πνευματικά. Η ζωή είναι σαν μαγκανοπήγαδο με πολλές συμπληγάδες. Σέβομαι το καθετί που γεμίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Από τα ταξίδια, τη μαγειρική, την κηπουρική, το ψάρεμα, την ανάγνωση βιβλίων, την πίστη, την τέχνη. Καθετί που διαλύει τη δυσκολία είναι θεάρεστο.
Λίγα λόγια για το έργο «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις…»
Δεκαετία του ’50. Καλοκαίρι. Η νεαρή Λένα Δροσίνου (Δανάη Παππά) καλεί δύο φιλικά της ζευγάρια και τον θείο της Μίμη Δαμιανό (Αλέξανδρος Αντωνόπουλος) με τη γυναίκα του, τη Φωφώ (Φωτεινή Ντεμίρη), λάτρη αστυνομικών ιστοριών- στο σπίτι της στον Πόρο, για να περάσουν όλοι μαζί λίγες ξέγνοιαστες μέρες διακοπών. Η νεανική παρέα αποτελείται από την παιδική φίλη της Λένας, την Τζίνη Λαμπροπούλου (Δανάη Τάγαρη), που δεν ξέρει τι έχει από χρήματα, και τον άντρα της, τον δικηγόρο Γιώργο Γαζή (Δημήτρης Γκουτζαμάνης), που η Λένα τού κάθεται στον λαιμό, αλλά την ανέχεται για χάρη της γυναίκας του. Το άλλο ζευγάρι είναι η Ρίκα Βλαστού (Αννα Μενενάκου), επίσης κολλητή φίλη της οικοδέσποινας, που έχει έρθει με τον καλό της, τον Τόμυ Μακρυγιάννη (Μανώλης Κλωνάρης), μία σχετικά σκοτεινή προσωπικότητα με «κακές συνήθειες», που, αν και είναι κάπως βαρετός, όπως λέει η ίδια, της καλύπτει κάποιες ανάγκες.
Στο πολύ παρελθόν η Ρίκα τα είχε με τον Λεωνίδα (Γιάννης Σίντος), τον τωρινό σύντροφο της Λένας, που, αν και συμπαθής, δεν παύει να είναι ένας άφραγκος επιχειρηματίας που ψάχνει απεγνωσμένα για ρευστό. Μέσα στο σπίτι ζει και η Μαργαρίτα (Μαρία Φιλίππου), η οικονόμος, γέννημα θρέμμα της Κρήτης, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η ίδια. Πιστό σκυλί ή γάτα; Συνδετικοί κρίκοι μεταξύ όλων των καλεσμένων είναι η εμπειρία του πολέμου που τους ακολουθεί υπόγεια, κάποιοι έρωτες τελειωμένοι αλλά ίσως και όχι, τα χρέη που ξέμειναν από το παρελθόν, κάποιες απίθανες και πιθανές προδοσίες, παλιοί λογαριασμοί που δεν έκαναν φίλους κι ένας «καλά κρυμμένος» εαυτός.
Τις διακοπές στη βίλα της Λένας αναστατώνει ξαφνικά μια αποτυχημένη απόπειρα φόνου και λίγο αργότερα δύο πτώματα. Τα μέλη της παρέας μειώνονται απότομα. Υποψίες, αστυνομία, υποθέσεις, αγωνία. Πώς γίνεται να υπάρχει δολοφόνος ανάμεσά τους, αφού όλοι είναι φίλοι; Φίλοι και συγγενείς μάλιστα.
Μήπως ο δολοφόνος είναι κάποιος που τους παρακολουθεί από μακριά; Ενας πληρωμένος δολοφόνος; Μία προδομένη αγάπη ίσως, που παίρνει την εκδίκησή της; Γιατί να ξυπνάει ξανά ο εφιάλτης του θανάτου σε μία συνθήκη ειρήνης χωρίς κανένα σύννεφο πολέμου πλέον ορατό; Κι ο δολοφόνος σκοτώνει τον έναν μετά τον άλλον έτσι χωρίς καμιά δικαιολογία; Ποια είναι η αλήθεια πίσω από τις σχέσεις του Γιώργου, της Λένας, της Τζίνης, του Τόμυ, του Λεωνίδα και της Ρίκας; Και το ζευγάρι των θείων; Ολοι υπεράνω πάσης υποψίας. Η τέλεια συνθήκη για το τέλειο έγκλημα. Σχεδόν…
