Η Μαρία Παυλοπούλου παρουσιάζει ένα έργο που μπορούν να παρακολουθήσουν (και να κατανοήσουν) παιδιά από ενός έτους!
Μπορεί η «εξαφάνιση» ενός κόκκινου μπαλονιού να γίνει το εφαλτήριο για μια μεγάλη και… χρωματιστή περιπέτεια στην οποία θα μπλεχτούν βρέφη και παιδιά; Την απάντηση θα βρει κανείς στην παράσταση της Μαρίας Παυλοπούλου με τίτλο «…μήπως ονειρεύομαι;», η οποία κάθε Κυριακή παρουσιάζεται στο θέατρο Σταθμός και απευθύνεται σε παιδιά από ενός έτους και πάνω! Με αφορμή το πρωτότυπο αυτό θεατρικό θέαμα, η εμπνεύστρια του έργου και σκηνοθέτις της παράστασης Μαρία Παυλοπούλου μιλά στη «δημοκρατία» και μας απαντά στο φλέγον ερώτημα: Μπορούν τελικά τα παιδιά από ενός έτους να παρακολουθήσουν μια θεατρική παράσταση;
«Φυσικά και μπορούν. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα από αυτά που νομίζουμε. Και αυτό σας το λέω με την ιδιότητα ενός ανθρώπου που έχει ασχοληθεί επί σειρά ετών με την εκπαίδευση των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Οπως έχουν δείξει, άλλωστε, οι επιστημονικές έρευνες, ως τα τρία τους χρόνια οι άνθρωποι χτίζουν την αντίληψή τους για το πώς αντιλαμβάνονται τον κόσμο».
Στο πλευρό της Φαίδρας τα παιδιά -μαζί με τους γονείς τους- επιδίδονται σε μια μεγάλη περιπέτεια, προσπαθώντας να βρουν το μπαλόνι που εκείνη έχει χάσει. Περνώντας μέσα από μαξιλαρένια παράθυρα και διασχίζοντας υφασμάτινα ποτάμια, οι μικροί θεατές θα περιπλανηθούν στον κόσμο, συνειδητοποιώντας πόσες διαφορετικές διαστάσεις κρύβονται στα αντικείμενα που υπάρχουν γύρω μας.
«Η ιστορία είναι πολύ απλή, όπως άλλωστε απλή είναι και η ζωή μας» αναφέρει η κυρία Παυλοπούλου. «Η Φαίδρα αποφασίζει να βγάλει βόλτα το μπαλόνι της, αλλά στη συνέχεια το χάνει. Αποφασίζει λοιπόν να το ψάξει σε διάφορα σημεία που έχει πάει, καθώς και σε άλλα που δεν έχει πάει. Το αναζητά μέσα στα χρώματα και, παρόλο που δεν το βρίσκει, δεν απογοητεύεται, γιατί περνάει καλά».
Μάλιστα, μετά το τέλος της παράστασης -και της αναζήτησης- τα παιδιά αφήνουν τις θέσεις τους και ανεβαίνουν στη σκηνή για να περιεργαστούν από κοντά όλα τα αντικείμενα που «πρωταγωνιστούν» στο θεατρικό. «Μπορούν να παίξουν με το μπαλόνι και να αναβιώσουν τα ίδια την ιστορία. Να παίξουν με τις κουτάλες, ακόμη και να πιουν από το ίδιο τσάι που έπινε πριν από λίγο η Φαίδρα. Το υλικό είναι άπειρο και όλοι οι θεατές μπορούν ασχοληθούν με κάτι. Ετσι, έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν τα ερεθίσματα που λαμβάνουν» εξηγεί η κυρία Παυλοπούλου, η οποία είναι και ειδικός προσχολικής δημιουργικής εκπαίδευσης.
Υπάρχουν χιουμοριστικά στιγμιότυπα σε μια παράσταση όπου η ηλικία των θεατών είναι τόσο μικρή; «Σε κάποιο σημείο της παράστασης η Φαίδρα ζητά πάγο για να… παγώσει τον χρόνο και μέσα σε αυτόν βάζει ένα ρολόι. Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν τη σύμβαση αυτή, παίρνουν το ρολόι αγκαλιά για να ζεσταθεί και να μην πάθει πυρετό! Σε αυτήν την περίπτωση εννέα στις 10 μαμάδες προσπαθούν να εξηγήσουν στα παιδιά τι ακριβώς σημαίνει η φράση “παγώνω τον χρόνο”, αλλά θεωρώ ότι αυτές οι διορθώσεις βάζουν φρένο στη δημιουργικότητα των μικρών».
* Info: Η παράσταση της Μαρίας Παυλοπούλου με τίτλο «…μήπως ονειρεύομαι;» παρουσιάζεται από την ομάδα Τελίτσα στο θέατρο Σταθμός (Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο). Τη μουσική της παράστασης έχει γράψει ο Χρήστος Θηβαίος
«Μας κοιτούν με το στόμα ανοιχτό»
Οπως εξηγεί η Μαρία Παυλοπούλου, δημιουργός του θεατρικού που την υλοποίησή του είχε ξεκινήσει από την εποχή που εργαζόταν στην εκπαίδευση, η απήχηση του έργου στα παιδιά είναι μοναδική. «Μας κοιτούν με το στόμα ανοιχτό» λέει η εμπνεύστρια του εγχειρήματος. «Ακόμη και θεατή που θήλαζε την ώρα της παράστασης είχαμε. Με το ένα μάτι κοιτούσε τη μητέρα του και με το άλλο τη σκηνή». Να σημειωθεί ότι τους δύο ρόλους της παράστασης ερμηνεύουν η Μιράντα Βατικιώτη και η Κατερίνα Χολή.
Γιώτα Βαζούρα
