Σαν σήμερα το 1949 έπεφταν οι τελευταίες σφαίρες σε μια σύρραξη που προκάλεσαν η κομμουνιστική ανταρσία και το ξενοκίνητο κόμμα που ήθελε να μετατρέψει τη χώρα σε υποπόδιο του Στάλιν. Το αστικό κράτος σώθηκε. Περιέσωσε ό,τι είχε απομείνει από την Ελλάδα χάρη στις επικές μάχες του ανθού της ελληνικής νεολαίας, που πύκνωσε τις τάξεις του εθνικού στρατού.
Παρά τον θρίαμβο του Στρατού και του λαού μας, η μεγάλη ζημιά έγινε. Την περίοδο που οι Σύμμαχοι μοίραζαν τα κέρδη της νίκης η χώρα μας διαιρείτο και ο διχασμός έκανε ευκολότερη τη δουλειά των εχθρών της Ελλάδας. Αντί να έχουμε οφέλη από τις απερίγραπτες θυσίες του πολέμου εναντίον του Αξονα, μεγιστοποιούσαμε τις ζημίες! Αντί να προβάλλουμε τις διεκδικήσεις μας για την ένωση με την Κύπρο και την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, δαπανούσαμε όλο το διαθέσιμο διπλωματικό κεφάλαιό μας για να σωθούμε από τα νύχια του σοβιετικού Μολώχ.
Η ήττα των κομμουνιστών, υπό μίαν έννοια, λειτούργησε σωτήρια για «το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας» (έτσι είχε χαρακτηρίσει το ΚΚΕ ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, ο παππούς του αιώνιου τουρίστα ΓΑΠ). Οι έξαλλοι ζαχαριαδικοί ήταν αρκετά… τυχεροί ώστε να μη χρειαστεί να αναλάβουν τα ηνία της χώρας. Αν είχε γίνει αυτό και είχε ακολουθηθεί η ατραπός της Ανατολικής Ευρώπης, σήμερα η Αριστερά δεν θα είχε την «ηθική» νομιμοποίηση που εξασφάλισε η ίδια για τον εαυτό της, υπερισχύοντας, την περίοδο της ειρήνης σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.
Τώρα, έχοντας μια απόσταση ασφαλείας από τα δραματικά γεγονότα και τα πάθη που κυριάρχησαν επί δεκαετίες, οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενεές να μεριμνήσουμε για την ενότητα του έθνους και την αποφυγή της συγγραφής τόσο μελανών σελίδων Ιστορίας.
Γνωρίζουμε καλά ότι οι εσωτερικές έριδες αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα μας και μπορούμε να αγωνιστούμε για να μην επιτρέψουμε να ξανασυμβούν. Ο κίνδυνος δεν μας έχει εγκαταλείψει ποτέ και όσο διαιωνίζεται η οικονομική κρίση κανένα ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί.
