Αν και δεν συνηθίζω να γράφω στο πρώτο πρόσωπο τα άρθρα μου, σήμερα να μου επιτραπεί να «παρεκτραπώ», αναφερόμενος σε μια οδυνηρή προσωπική εμπειρία.
Κάποια στιγμή, πριν από μερικά χρόνια, ο ομιλών βρέθηκε στο γραφείο ιδιοκτήτη διαγνωστικού κέντρου. Ηταν πρώτη του μηνός και ο φίλος ιδιοκτήτης είχε πάνω στο γραφείο του περίπου ογδόντα λευκά φακελάκια, με γραμμένα απέξω τα ονόματα των παραληπτών. Από περιέργεια ρώτησα τι είναι αυτά και μου είπε ότι είναι η μηνιαία αμοιβή των γιατρών που του στέλνουν πελάτες από τα ιατρεία τους. Η επόμενη ερώτηση ήταν αν οι γιατροί αμείβονται για την παραπομπή αυτή από τα ασφαλιστικά ταμεία των ασθενών. Μου είπε ότι ασφαλώς και αμείβονται και ότι στο φακελάκι υπάρχει παράνομη μαύρη αμοιβή, υπογραμμίζοντας ότι αν δεν δώσει φακελάκι, οι γιατροί θα στείλουν τους ασθενείς σε άλλο διαγνωστικό κέντρο.
Αν και έχουν περάσει αρκετά χρόνια, δεν έχω καταφέρει ακόμα να ξεπεράσω την οδυνηρή έκπληξη εκείνου του πρωινού, αφού είδα μπροστά μου να εκτυλίσσεται ένα μικρό μέρος του οργίου των παρανομιών που γινόταν στον τομέα της Υγείας.
Τις μέρες αυτές ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης συχνά πυκνά αναφέρει ότι, σύμφωνα με υπολογισμούς των ειδικών, το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους της χώρας μας οφείλεται στο πάρτι παρανομιών, οργίων και διαφθοράς που γινόταν στον τομέα της Υγείας τα προηγούμενα χρόνια, ενώ συμπληρώνει ότι σύμφωνα με την προσωπική του άποψη, το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο μισό. Δηλαδή, περισσότερα από 150 δισ. ευρώ σκορπίστηκαν και κατέληξαν σε λογαριασμούς πολυεθνικών και ελληνικών φαρμακοβιομηχανιών, εμπόρων φαρμάκων και ιατρικών μηχανημάτων, γιατρών, φαρμακοποιών και φυσικά πολιτικών, και συγκεκριμένα ατόμων που έχουν διατελέσει υπουργοί Υγείας!
Για όσους έχουν αμφιβολίες για τους τελευταίους, εμείς απλά να αναφέρουμε ότι δύο τινά θα μπορούσαν να συμβαίνουν. Ή δεν καταλάβαιναν τι γίνεται στο υπουργείο τους ή ήταν συνένοχοι και συμμέτοχοι στις παρανομίες και στη διαφθορά. Αν συνέβαινε το πρώτο, είναι ακατάλληλοι όχι να κυβερνούν, να προΐστανται σε υπουργεία εθνικής σημασίας και να συμμετέχουν σε ρηξικέλευθα σχέδια χάραξης μιας νέας πορείας της χώρας, όπως η διαφημιζόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση, αλλά ακόμα και να κατέχουν οποιαδήποτε δημόσια θέση, ακόμα και… κηπουρού. Αν πάλι συνέβαινε το δεύτερο, θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή.
Επίσης, για όσους διατηρούν αμφιβολίες για τους πολιτικούς που διετέλεσαν υπουργοί Υγείας, να θυμίσουμε ότι εις εξ αυτών, που είχε εξασφαλίσει τη θέση προτού καν συγκροτηθεί η κυβέρνηση, καταδέχτηκε να του πληρώσουν τον λογαριασμό προεκλογικής συγκέντρωσης σε μεγάλο ξενοδοχείο δύο πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες σχεδόν εξ ημισείας, γεγονός που αποτελεί διπλή απόδειξη αν μη τι άλλο της «ειδικής» σχέσης που είχε με τους πολυεθνικούς κολοσσούς, πριν καν καθίσει στην καρέκλα του υπουργού.
Αλλο ένα παράδειγμα κακοδιαχείρισης του δημόσιου χρήματος, είναι εκείνο του υπουργού Υγείας που παρήγγειλε εκατομμύρια εμβόλια της νόσου των πτηνών, αξίας μεγαλύτερης από 100.000.000 ευρώ! Η κίνηση της διαδόχου του να ακυρώσει το μεγαλύτερο μέρος της «υπερβολικής παραγγελίας πανδημικών εμβολίων της προηγούμενης κυβέρνησης», όπως είχε δηλώσει η ίδια (η ακύρωση αφορούσε παραγγελίες 12.300.000 δόσεων εμβολίων), εξοικονόμησε στα ταμεία του κράτους περίπου 80.000.000 ευρώ. Αν αυτό δεν είναι σκάνδαλο, τότε τι είναι;
Εν πάση περιπτώσει, η άμπωτις της κρίσης έφερε στο φως όλες αυτές τις εγκληματικές δράσεις που γίνονταν στις πλάτες του ελληνικού λαού και μάλιστα σε έναν τομέα που έχει να κάνει με την υγεία και την ίδια τη ζωή των πολιτών.
Ασφαλώς, δεν είναι όλοι ίδιοι και σίγουρα δεν ισχύει η συλλογική ή συντεχνιακή ευθύνη στο ζήτημα αυτό. Και έντιμοι γιατροί υπάρχουν, ίσως είναι οι περισσότεροι, και έντιμοι φαρμακοποιοί υπάρχουν, που κάθε μέρα είναι δίπλα στους ασθενείς, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους, προσφέροντας ύψιστο κοινωνικό έργο. Για τις βιομηχανίες και τους εμπόρους δεν μιλάμε, γιατί όπως βρίσκουν κάνουν. Το μείζον θέμα είναι οι πολιτικοί μας, οι οποίοι έχουν την κύρια ευθύνη και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (κάποιοι σε μεγάλο βαθμό και κάποιοι σε μικρότερο) είτε ανέχθηκαν είτε συμμετείχαν στο φαγοπότι.
Επειδή τα πράγματα έφθασαν στο απροχώρητο, δικαιούμαστε να ελπίζουμε ότι ήλθε η ώρα της κάθαρσης;
Σάββας Καλεντερίδης
