Οι κάλπες του Μαΐου έκλεισαν και η κυβέρνηση συνασπισμού είναι εδώ. Οι πολίτες τής έδωσαν επιπλέον χρόνο. Θα μπορούσε να πει κανείς μια τελευταία ευκαιρία, με δεδομένο ότι ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην πρώτη θέση. Το αποτέλεσμα μεταφράστηκε από τον κ. Βενιζέλο ως προνόμιο για την προσωπική πολιτική επιβίωσή του αλλά και ως ευχέρεια για χειρισμούς τόσο στο επίπεδο της κυριαρχίας στην κυβέρνηση όσο και στη διαμόρφωση των όρων για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Βοηθάει σε αυτό και η πλήρης απαξίωση της ΔΗΜ.ΑΡ.
Το λάθος σε αυτή την πραγματικότητα, που κάποιοι και στο Μαξίμου αποδέχονται και ουσιαστικά έχουν ενορχηστρώσει με τις επιλογές και τις κινήσεις τους, είναι ότι ο Ευ. Βενιζέλος είναι «εξοφλημένο γραμμάτιο» ή και «καμένο πυροτέχνημα» όχι μόνον για την κοινωνία, αλλά και για την ολιγαρχία των συμφερόντων. Αρα, κανείς δεν είναι διαθέσιμος να παρακολουθήσει αδιαμαρτύρητα την προκλητική έφοδό του για ανακατάληψη της εξουσίας του προσκηνίου και του παρασκηνίου, με τη χρησιμοποίηση του πρωθυπουργού ως βοηθού του στην εκπλήρωση της ματαιοδοξίας του.
Φυσικά ο κ. Βενιζέλος μέσω των διεθνών σχέσεών του και ειδικά αυτών στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο παρουσιάζεται στους κύκλους της Φρανκφούρτης ως εγγυητής της εκπλήρωσης των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας έναντι των δανειστών. Αλλά η ψήφος των Ελλήνων στις ευρωεκλογές και στις περιφερειακές εκλογές, μια «ενδιάμεση ψήφος» στον δρόμο για τις εθνικές κάλπες, δεν αφήνει τα περιθώρια να συνεχισθούν οι ανειλημμένες υποχρεώσεις από την εποχή Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου και Παπαδήμου – Βενιζέλου χωρίς διορθωτικές κινήσεις.
Αρα, ο κ. Σαμαράς, αδιαμφισβήτητος πρωθυπουργός μέχρι νεωτέρας, έχει μπροστά του την ευχέρεια των χειρισμών που είτε θα τον δικαιώσουν πολιτικά είτε θα τον περιθωριοποιήσουν. Ο κ. Σαμαράς οφείλει να θέσει όρια στον «ζωτικό χώρο» του κ. Βενιζέλου, να υπερβεί την εμπάθεια και την επιθετική πολιτική έναντι όλων του επιτελικού γραφείου του και να δείξει τον δρόμο. Πρώτον, να περιορίσει τα όρια του κ. Βενιζέλου στον επερχόμενο ανασχηματισμό με την τοποθέτηση έτερου αντιπροέδρου από τον χώρο της Ν.Δ. Αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Δ. Αβραμόπουλο, μια προσωπικότητα απολύτως συναινετική στην «ώσμωση» Δεξιάς – Αριστεράς, με θεσμική – εθνική επάρκεια και πολιτική ωριμότητα ελαχίστων. Στη συνέχεια θα πρέπει να αντιμετωπίσει ο ίδιος ως υπεύθυνος ηγέτης το «παράθυρο ευκαιρίας» που του έδωσε από την πρώτη μετεκλογική μέρα και παρά το κλίμα ευφορίας στον ΣΥΡΙΖΑ ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης κ. Τσίπρας, ζητώντας του να αποτελέσει προϊόν συναίνεσης η επιλογή του επόμενου κεντρικού τραπεζίτη της Ελλάδος και επιτρόπου της χώρας.
Αποδεχόμενος ο πρωθυπουργός μια τέτοια απολύτως δικαιολογημένη λογική αντί να επιτρέπει στον κ. Βενιζέλο τις φραστικές ασχημονίες που εκθέτουν το σύνολο της κυβέρνησης συνασπισμού ανοίγει και αυτός «παράθυρο ευκαιρίας» για συναινετική επιλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και για συνολική, εθνική παρουσία της Ελλάδας στις προγραμματισμένες συζητήσεις σε επίπεδο ευρωζώνης για το χρέος, όπως και για την εμπέδωση της θέσης της χώρας στις διεθνείς αγορές, με επαναφορά στο προσκήνιο των γερμανικών υποχρεώσεων προς την Ελλάδα από τα δικά της χρέη του παρελθόντος.
Τέλος, ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να κατανοήσει εγκαίρως ότι είναι περισσότερο πρωθυπουργός και λιγότερο επικεφαλής της Ν.Δ. Με την έννοια αυτή η σύγκρουση με τους Καραμανλικούς ως προς το κατά πόσον η Ν.Δ. θα μετεξελιχθεί σε «Νέα Ελλάδα» είναι δευτερεύουσας σημασίας θέμα.
Μενέλαος Τασιόπουλος
