Η υπόθεση με τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών είναι γεμάτη από συμβολισμούς σε όλα τα επίπεδα. Η σφουγγαρίστρα τους δεν γυαλίζει αυτήν την ώρα πατώματα, αλλά τον καθρέφτη ολόκληρης της κοινωνίας και της Πολιτείας μας που, κατατρομαγμένες, δεν τολμούν να κοιταχτούν.
Πρώτο και από τα χειρότερα, την είχαμε ξεχάσει εμείς αυτή τη δουλειά. Την είχαμε διαγράψει όχι μόνο από το λεξιλόγιό μας αλλά και από τη συλλογική μνήμη μας. Αλλες τα έκαναν αυτά εδώ και χρόνια στα σπίτια και τα μαγαζιά μας. Με παράξενα ονόματα, από χώρες που ούτε στον σχεδιασμό των διακοπών μας δεν τις είχαμε συναντήσει.
Και πάνω που νομίζαμε ότι είχαμε ξεμπερδέψει με το λαϊκό, ιδρωμένο παρελθόν μας, μας πήρε καπάκι η μπόχα των Μνημονίων για να μας θυμίσει ότι κάναμε όπως οι γάτες με το χαλάκι και οι Γάλλοι βασιλιάδες στις Βερσαλίες με τα αρώματα. Αναμενόμενο σε μία χώρα όπου «τ’ αγγεία γίναν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι».
Εχοντας λοιπόν αποκλείσει την καθαριότητα από τα προσωπικά καθήκοντά μας, πού να το βρούμε και το καθαρό μυαλό; Πρώτη και καλύτερη, η εκτελεστική εξουσία. Από την «επιδεξιότητα» των… στουρναρέικων χειρισμών μέχρι τις «λεβεντιές» του αστυνομικού που κοπανάει από πίσω στο κεφάλι τη δύστυχη διαμαρτυρόμενη, θρασύδειλα καλυμμένος από το τείχος των συναδέλφων του. ενα ζήτημα στοιχειώδους ανθρώπινου χειρισμού, χωρίς ουσιαστική διακινδύνευση, η κυβέρνηση επέλεξε να το μετατρέψει σε πεδίο στο οποίο να εξαντλήσει την αυστηρότητα και να κάνει επίδειξη της αποτελεσματικότητάς της.
Ωσπου να ευδοκιμήσουν οι ελπίδες της ότι ακόμη μία διαμαρτυρία εναντίον της θα φυλλορροήσει υπό το κράτος του γενικευμένου σοκ, τα απόνερα από τις καθαρίστριες έφεραν στην επιφάνεια κι άλλες, πιο ακριβές μπουγάδες, που κάποιοι σαν να μη θέλουν να τις καθαρίσουν.
Οι διοικητικοί δικαστές εξέφρασαν την ανησυχία τους για τη «σταθερή άρνηση της εκτελεστικής εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις». Η Ενωση Εισαγγελέων με πιο αιχμηρό τρόπο ανέφερε ότι «προξενεί προβληματισμό η τάση άρρυθμης, ασυνεπούς και αποσπασματικής νομοθέτησης, με επάλληλες τροποποιήσεις ακόμη και των βασικών ποινικών νόμων (κωδίκων), με τρόπο που -ενίοτε- υποθάλπει ευλόγως την υποψία ότι εξυπηρετούν σκοπούς κείμενους πέραν της διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος».
Οι ανακοινώσεις αυτές, ούτε δύο εβδομάδες πριν, σε μία χώρα με στοιχειώδη αντανακλαστικά θα προκαλούσαν τεκτονικό σεισμό. Εδώ το θέμα εξαντλήθηκε με μία απάντηση του αρμοδίου υπουργού για την τιμή των όπλων. Οσον αφορά δε τη δημοσιογραφία, που κι αυτή έχει τη θέση της στον καθρέφτη υποκρισίας, αντί να αποκαλύψει ποιοι βρίσκονται πίσω από τις βαρύτατες καταγγελίες, αναλίσκεται είτε σε γλαφυρές περιγραφές του δράματος των απολυμένων είτε στη σχολαστική ανάλυση της ειλικρίνειας των στοιχείων που αυτές μας παρουσιάζουν!
Οι καθαρίστριες, αρέσει δεν αρέσει, με το σφουγγαρόπανο, με τη μάπα τους ακριβέστερα, καθαρίζουν και για πάρτη όλων μας. Αφιερώνοντας προς κάθε ανάλγητη εξουσία το καταπληκτικό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη «Τα λερωμένα, τ’ άπλυτα, τα παραπεταμένα μάσ’ τα και φύγε, φίλε μου, δεν κάνεις πια για μένα. Κοντά σε μένα έβγαλες τα μπατιρήματά σου, θα φύγεις τώρα και θα ιδώ τ’ αποτελέσματά σου».
Γ. Κ. Στράτος
