Τα στελέχη, οι επιτελείς και οι αναλυτές της BlackRock και της Standards & Poor’s είναι κάποιοι κακοί άνθρωποι εκεί έξω που μισούν την Ελλάδα και θέλουν να δουν τους Eλληνες να χρεοκοπούν; Προφανώς, όχι. Aλλωστε και οι δύο διεθνείς εταιρίες και οίκοι αξιολόγησης έχουν συνδράμει θετικά στη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας στα επιβεβλημένα από την ευρωζώνη δεδομένα. Aρα τι συμβαίνει και στους πίνακες που δημοσιοποίησαν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος έχουν πιθανότητες να χρεοκοπήσουν περίπου όσο και η Αργεντινή, που για ακόμη μια φορά βιώνει ένα επόμενο επεισόδιο από τη χρεοκοπία της;
Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Οσο κι αν μαγειρεύονται τα νούμερα ή υπάρχουν θετικές δηλώσεις από την Ευρώπη για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, όσο κι να προσπαθεί ο Σαμαράς και οι κυβερνήσεις του, όσο κι αν νιώθει αυτάρεσκα ικανοποιημένος ο Βενιζέλος από τα επιτεύγματά του ή όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει έτοιμος να κυβερνήσει διαφορετικά από τους προηγουμένους, η Ελλάδα και η Κύπρος κακώς βρίσκονται στην ευρωζώνη. Και αυτό δεν είναι λαϊκισμός, όπως κάποιοι πολύ εύκολα θα σπεύσουν να δηλώσουν. Είναι ωμός ρεαλισμός. Μάλιστα τόσο ωμός που θα πρέπει να συμπληρωθεί από τη διαπίστωση ότι σήμερα εδώ όπου βρισκόμαστε, ουσιαστικά στη γερμανική οικονομική και δημοσιονομική ενδοχώρα, χωρίς να μπορούμε να βρούμε διέξοδο, η χρεοκοπία μας δεν θα είναι στιγμιαία, αλλά μόνιμη.
Το ζήτημα που τίθεται είναι αν εντός της ευρωζώνης έχουμε πιθανότητες ανασυγκρότησης. Το ερώτημα μπορεί να τεθεί πολιτικά, δηλαδή αν γίνονταν εκλογές αύριο και προέκυπτε ένας άλλος κυβερνητικός σχηματισμός, παραδείγματος χάριν πιο αριστερόστροφος, θα μπορούσαμε να περιμένουμε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα στην καθημερινότητά μας ή στην προοπτική μας ως λαός ή ως έθνος; Η απάντηση είναι όχι! Γιατί πολύ απλά, το να βάλεις ακόμη περισσότερους φόρους στους πλουσίους δεν σημαίνει από μόνο του τίποτα. Απλά οι πλούσιοι, χωρίς να μπούμε στο ζήτημα της αξιολόγησης από ποιο επίπεδο εισοδήματος και πάνω θα θεωρείται κάποιος πλούσιος, θα εκδώσουν αλλοδαπό ΑΦΜ και θα γλιτώσουν τη φορολογία. Αλλωστε ευρωζώνη σημαίνει ελεύθερη κίνηση ανθρώπων και κεφαλαίων, άρα πουθενά το αμάρτημα. Από εκεί και πέρα η Αριστερά δείχνει μια μανία καταδίωξης ενάντια στον ελληνικό εφοπλισμό. Που σημαίνει ότι εθελούσια ή όχι θα παίξει το παιχνίδι των βόρειων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ηπειρωτικών ή ναυτικών σε βάρος της προοπτικής ανάκαμψης της χώρας. Γιατί οι εφοπλιστές αν διωχθούν, απλά θα εγκαταλείψουν τη χώρα ως βάση τους.
Από την άλλη πλευρά, αν συνεχίσουμε την ίδια διαδρομή που ακολουθούμε και τώρα, τον περίφημο «ευρωπαϊκό μονόδρομο», με κυβερνήσεις όπως η σημερινή ή παρόμοιες, τι θα συμβεί; Οι δηλώσεις των υπουργών Οικονομικών της Γερμανίας και της Γαλλίας, Σόιμπλε και Σαπέν αντίστοιχα, μετά την τελευταία συνάντησή τους ήταν σαφείς. Για να υπάρξει ανάπτυξη θα πρέπει να προηγηθεί δημοσιονομική εξυγίανση. Ανάπτυξη δηλαδή μέσα από τη λιτότητα, στο πρότυπο της Γερμανίας. Με τη μόνη διαφορά ότι τα χρέη της Γερμανίας χαρίσθηκαν ή διαγράφηκαν και στη συνέχεια ακολούθησε περιοριστικές πολιτικές όταν καθοδηγούσε τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης να καταναλώνουν για σύγκλιση προς τα πάνω στην Ευρώπη. Κάτι που αποκλείεται να συμβεί, όπως όλα δείχνουν, στην περίπτωση της Ελλάδας. Αντίθετα στην Ελλάδα η φτωχοποίηση των περίφημων «νοικοκυραίων», της κυρίαρχης τάξης στη βάση της οποίας ανασυγκρότησαν τη χώρα έπειτα από διαδοχικές καταστροφές οι Ελ. Βενιζέλος και Ι. Μεταξάς, επιβεβαιώνοντας το ίδιο μοντέλο οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις της εικοσαετίας 1950-1970, θα οδηγήσει σε μια εγχώρια ολιγαρχία «κοτζαμπάσηδων», το10%-15% του πληθυσμού, και σε μια ισχυρή ξενοκρατία ως προς την ιδιοκτησία των δομών της παραγωγής και της συγκέντρωσης των φόρων.
Πού καταλήγουμε; Είτε πολιτικά προσεγγίζοντας το θέμα είτε στρατηγικά ως προς την οργάνωση της οικονομίας η Ελλάδα των Ελλήνων για να έχει πιθανότητες ανασυγκρότησης μετά τη χρεοκοπία της, που εξελίσσεται, θα πρέπει να πάψει να ετεροκαθορίζεται σε τέτοιο απόλυτο βαθμό όσο η ευρωζώνη της επιβάλλει. Αλλά τότε μιλάμε για εθελούσια έξοδο από τη γερμανική ζώνη…
Μενέλαος Τασιόπουλος
