Ηταν οι τελευταίες ημέρες του Αυγούστου του 1922. Ο Νουρεντίν Πασάς, επικεφαλής Τούρκων τακτικών και ατάκτων, εισήλθε στη Σμύρνη μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού. Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος μπορούσε να φυγαδευτεί, αλλά έμεινε εκεί, κοντά στο ποίμνιό του. Ο Νουρεντίν τον παρέδωσε στον μαινόμενο όχλο. Τον κατακρεούργησαν και ποτέ δεν μάθαμε πού βρίσκονται τα λείψανά του. Την ίδια ώρα ο μυστηριώδης πολιτικός διοικητής Αριστείδης Στεργιάδης, φανατικός αντίπαλος του μητροπολίτου, διέφευγε πάνω σε αγγλικό πλοίο. Ο ορθόδοξος ποιμενάρχης τίμησε το ράσο του. Μαρτύρησε στην Ιωνία μαζί με πολλούς επισκόπους και εκατοντάδες απλούς κληρικούς και μοναχούς. Τα ματωμένα ράσα έδωσαν και πάλι το «παρών».
Στις μέρες μας τον Χρυσόστομο και τους συν αυτώ αναιρεθέντες μάρτυρες του μικρασιατικού Ελληνισμού επιχειρούν να ξανασκοτώσουν όχι οι Τούρκοι, αλλά κάποιοι Ελληνες, αναθεωρητές της Ιστορίας, δήθεν προοδευτικοί και κατά βάθος ανιστόρητοι. Αρνούνται την ένταξη της Γενοκτονίας του Ελληνισμού στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Να μην προστατεύεται η μνήμη των Μικρασιατών και των Ποντίων, οι οποίοι σφαγιάσθηκαν από τους Νεοτούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά φθάνουν και στο σημείο να αρνηθούν το έγκλημα και να αθωώνουν τον Κεμάλ.
Ακούσαμε, μεταξύ άλλων, από τους νεροκουβαλητές του νεοοθωμανισμού ότι δεν πρέπει να μιλούμε για Γενοκτονία, διότι και ο Ελληνικός Στρατός, όταν απελευθέρωσε τη Σμύρνη, διέπραξε «εγκλήματα». Αξίζει να απαντήσουμε, για να μη μένουν οι εντυπώσεις και παρασύρουν τους νεοτέρους ή τους ελλιπώς ενημερωμένους!
Πρώτον. Οι τυχόν απρέπειες ή βιαιότητες Ελλήνων στρατιωτών κατά άμαχων Τούρκων ήταν μεμονωμένα επεισόδια και όχι άνωθεν εντολή. Αντιθέτως, τα εγκλήματα των Τούρκων στρατιωτών ή ατάκτων (Τσετών) ήσαν οργανωμένα και άριστα σχεδιασμένα από την ηγεσία των Νεοτούρκων και από τον Κεμάλ. Σημειώνω μάλιστα ότι οι Ελληνες αξιωματικοί λάμβαναν μέτρα για την αποφυγή εκτρόπων. Μόλις αποβιβάσθηκε ο Στρατός μας στη Σμύρνη, ο στρατηγός Τρικούπης πέρασε από στρατοδικείο και εξετέλεσε για παραδειγματισμό δύο ευζώνους, οι οποίοι έβλαψαν άμαχους Τούρκους.
Δεύτερον. Ο Στρατός μας αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη στις 2/5/1919, ενώ η τουρκική Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων της Μικρασίας άρχισε από το 1914, δηλαδή πέντε χρόνια νωρίτερα, όπως καταγράφεται στη Μαύρη Βίβλο που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1919. Ας σεβασθούμε τη μνήμη των σφαγιασθέντων Ελλήνων!
Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός επιστήμων
