Με μεγάλη απογοήτευση παρακολουθεί η συντριπτική πλειονότητα του λαού μας την αδυναμία του πολιτικού μας κόσμου να συνεννοηθεί ακόμη και για τα αυτονόητα.
Το συναίσθημα αυτό το καταγράφουν όλες ανεξαιρέτως οι έρευνες της κοινής γνώμης και οι δημοσκοπήσεις. Η αδυναμία αυτή, που επισφραγίζεται από την καθημερινή ειδησεογραφία, επιτείνει όλα τα αδιέξοδα, καθώς παντού γίνεται ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω. Για να είμαστε δίκαιοι, αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που μας ακολουθεί όχι μόνο στο νεότερο κράτος μας, αλλά συνοδεύει δυστυχώς τη μακραίωνη πορεία μας. Ελάχιστες φορές στην Ιστορία οι πολιτικοί μας κατάφεραν να το υπερβούν. Σε αυτές πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν το αίσθημα και η επιθυμία της κοινωνίας, που πάντα προπορεύονται της πολιτικής.
Γιατί η κοινωνία τη νιώθει την ανάγκη και τη βιώνει πριν την καταγράψουν οι στατιστικές. Οπως η πρόσφατη της ΕΛ.ΣΤΑΤ., συμφώνως με την οποία αυξήθηκαν δραματικά μέσα στην πενταετία 2009-2013 τα ποσοστά των νοικοκυριών που αδυνατούν, για οικονομικούς λόγους, να παρέχουν στα παιδιά τους βασικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως π.χ. σε καθημερινή βάση ένα γεύµα µε κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι, καθώς και νωπά φρούτα και λαχανικά. Μάλιστα, σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται πλέον και νοικοκυριά που δεν θεωρούνται φτωχά.
Την ίδια στιγμή, η «Αποστολή», ο φιλανθρωπικός οργανισμός της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, και οι Ενώσεις του Τύπου ανανέωσαν για ακόμη έναν χρόνο τη συνεργασία τους με σκοπό την ενίσχυση των άνεργων δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικού προσωπικού και των οικογενειών τους με την παροχή τριακοσίων δεμάτων τροφίμων μηνιαίως.
Εδώ βρισκόμαστε. Για ένα πιάτο φαΐ. Μέχρι λοιπόν να συνεννοηθούν οι ταγοί μας, θα πρέπει να εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο που προσφέρει τα στοιχειώδη για την επιβίωση χωρίς να στερεί την αξιοπρέπεια από τον ευεργετούμενο που βρίσκεται στην ανάγκη. Οπως σωστά ανέφερε η εφημερίδα μας στο κύριο άρθρό της στις 18/11/2014:
«Η “δημοκρατία” δεν θεωρεί ότι οι κινήσεις αυτού του είδους από τους ιδιώτες μπορεί να προσφέρουν οριστικές και επαρκείς λύσεις όπως εκείνες που οφείλει να δώσει η πολιτική τάξη κάθε χώρας.
Ομως η εφημερίδα μας πιστεύει ότι η αλληλεγγύη είναι βασική προϋπόθεση επιβίωσης για μια κοινωνία, είτε βρίσκεται σε κρίση είτε όχι – πολλώ δε μάλλον η δική μας, που δοκιμάζεται εξαιτίας της υπαγωγής μας στη δικαιοδοσία των δανειστών και των διεθνών τοκογλύφων.
Συνεπώς, έχει μεγάλη σημασία για όλους η στήριξη του κοινού και η έμπρακτη υποστήριξη αντίστοιχων ενεργειών που απλά μοιράζουν αγάπη…»
Πόσες εργασίες συντήρησης και καλλωπισμού μπορεί να γίνουν σε ακίνητα του Δημοσίου από άνεργους εργάτες της οικοδομής; Πόσες και πόσων λογιών κοινωνικές υπηρεσίες θα μπορούσαν να προσφέρουν άνεργοι πολλών ειδικοτήτων σε ένα δίκτυο που θα φτιαχνόταν με φαντασία και αισιοδοξία για τις ανάγκες βρεφονηπιακών σταθμών, σχολείων, νοσοκομείων, γηροκομείων; Πόσοι άνεργοι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να ψυχαγωγήσουν και να επιμορφώσουν;
Μεροδούλι μεροφάι; Ναι. Πριν βιαστικά ιδεολογικοποιήσουμε τη συζήτηση, ας αναλογιστούμε τη συμβολή που θα ‘χαν τέτοιες πρωτοβουλίες στην ανάπλαση του κοινωνικού ιστού. Πόσους θα έφερναν κοντά; Σε πόσους θα έδιναν δημιουργική διέξοδο; Πόσες σοβαρές χώρες, με πρώτες και καλύτερες τις σκανδιναβικές, δεν βάσισαν στην εθελοντική προσφορά ολόκληρο το μοντέλο κοινωνικού κράτους τους;
Ψυχή και τόλμη χρειάζεται η απόφαση, από τον καθένα εφ’ ω ετάχθη. Χωρίς υπεκφυγές ευθυνοφοβίας. Τ’ άλλα βρίσκονται, αφού στη φτώχεια «χίλιοι καλοί χωράνε»! Ετσι κι αλλιώς μας λείπουνε πολλά για να κολλάμε στα λίγα!
Γιώργος Κ. Στράτος
