Θα περίμενε κανείς η μείωση της απήχησης των δύο μεγάλων κομμάτων της Μεταπολίτευσης εν συνδυασμώ με την πολλαπλή κρίση που μαστίζει την πατρίδα μας να απελευθερώσουν νέες δυνάμεις στο πολιτικό σκηνικό. Η χρεοκοπία προσώπων και πρακτικών έχει καταγραφεί με τον πιο δραματικό τρόπο στο σώμα μιας ερειπωμένης χώρας. Ο δρόμος, λοιπόν, για όσους είχαν να προτείνουν κάτι καινούργιο άνοιξε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο.
Ως καινούργιο σε αυτήν τη χώρα, δυστυχώς, ακόμη δεν νοείται ούτε το ριζοσπαστικό ούτε το συγκρουσιακό με ένα αδιέξοδο παρελθόν. Αρκεί να πεις τα πράγματα με το όνομά τους και αυτομάτως βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή της πρωτοπορίας! Κι όμως, ακόμη κι αυτό φαντάζει πολύ, σχεδόν ακατόρθωτο, για όσα μικρά κόμματα θα διαγκωνιστούν να βρεθούν στην επόμενη Βουλή.
Είναι πολλά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους τα κόμματα αυτά. Καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα, όπως καλύπτουν και όλο το φάσμα των πολιτικών και προσωπικών παθογενειών.
Στις πολιτικές παθογένειες περιλαμβάνονται: ο αυτισμός και η εξ αυτού αδυναμία αντιλήψεως των διεθνών εξελίξεων και της ιστορικής πραγματικότητας, οι συμπεριφορές στα όρια της νομιμότητας ή και πέρα από αυτά για την επίτευξη του στόχου, ο κανιβαλισμός θεσμών και προσώπων για την εξασφάλιση ακροατηρίου και οπαδών, η ελαφρότητα στην προσέγγιση σοβαρών ζητημάτων, η αναγωγή της αγωνίας για προσωπική επιβίωση σε πυξίδα πολιτικής στρατηγικής και «ιδεολογία».
Στις προσωπικές παθογένειες συγκαταλέγονται: η αμάθεια και η ελλιπής συγκρότηση, οι συνεχείς ψυχολογικές μεταπτώσεις, η αγένεια, η λαγνεία του παρελθόντος, η οικογενειοκρατία και ως συνέπειες όλων αυτών η άμετρη και αδικαιολόγητη φιλοδοξία, η έλλειψη της αίσθησης του μέτρου και κατά συνέπεια και του προσωπικού βεληνεκούς από αρχηγούς και στελέχη.
Η καταγραφή δεν φιλοδοξεί να είναι πλήρης. Πώς να το καταφέρει, άλλωστε, με τόσα φυντάνια γύρω μας; (!) Αλλά μη μου πείτε ότι δεν σας είναι και οικεία ως προς την υπόμνηση προσώπων και σχηματισμών! Στην Ελλάδα ο όρος «κόμμα – προσωπική περιπέτεια» κοντεύει να γίνει πιο πραγματικός από το δίδυμο ταινία – σκηνοθέτης! Στο σενάριο είναι που πάσχουν… Γιατί δεν έχει ούτε αρχή ούτε μέση, γι’ αυτό δεν θα ‘χουν και καλό τέλος!
Στη βάση ποιου προγράμματος μαζεύτηκαν; Γενικότητες και αοριστίες που φανερώνουν παχυλή άγνοια. Υστερίες και ειρωνείες αντί για ψύχραιμες, καθαρές θέσεις. Ξαναζεσταμένες «σούπες» που δεν είναι ούτε για πέταμα αλλά αποδεικνύουν πανηγυρικά την αδυναμία αυτοκριτικής και παραδοχής σφαλμάτων του παρελθόντος. Πού βρήκαν τα λεφτά για να ξεκινήσουν; Τι δουλειά έκαναν μέχρι σήμερα, όχι μόνο οι μπροστινοί αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους; Εχουν εξαρτήσεις από ένα σύστημα του οποίου υπήρξαν αναμφισβήτητα μέχρι χθες οι…πρωταγωνιστές; Σιωπές, πολλές σιωπές. Κι ας κάνουν όσο ντόρο θέλουν κατά τα λοιπά με μετεγγραφές βουλευτών και προσωπικοτήτων, διαρκή συνέδρια, συνεργασίες και επικλήσεις στη σταθερότητα που θα υπηρετήσουν μετεκλογικώς ως ρυθμιστές! Πρέπει να ‘μαστε μοναδική περίπτωση στον κόσμο πολιτικής ποικιλίας σε… καθολική αφωνία!
Κρίμα. Η δημοκρατία αγαπάει το μωσαϊκό. Εκτός του ότι χορεύει πάνω του τα πιο ωραία λαϊκά, είναι και μια χαρά γλυκό! Αρκεί να μην αποτελεί ευτελή λύση ανάγκης που επέβαλε την τελευταία στιγμή στους ιδιοκτήτες του οικοπέδου της αντιπαροχής ένας φτηνιάρης εργολάβος με την ανοχή «ιδεολόγων» – συμφεροντολόγων «αρχιτεκτόνων» και «πολιτικών μηχανικών».
Γιώργος Κ. Στράτος
