Tην παραμονή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου είχα την ευκαιρία να μιλήσω στον ραδιοφωνικό σταθμό «Κόκκινο» του ΣΥΡΙΖΑ. Προς το κλείσιμο της συνομιλίας μας στον αέρα, ο συνάδελφος Κώστας Αρβανίτης έκανε αναφορά στον «αυταρχισμό»που επέδειξε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατά τη διάρκεια της θητείας του και στη «συστηματική παράκαμψη της Βουλής». Αφού θύμισα την περίφημη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «η Ελλάδα είναι μια χώρα που κυβερνάται καλά δέκα χρόνια ανά έναν αιώνα» και αφού υπογράμμισα ότι, για να ηρεμήσει ο τόπος, ο πρώην πρωθυπουργός δεν δίστασε να κάνει τρεις επιστρατεύσεις απεργών, να εκδώσει 47 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, να άρει το άσυλο της ανομίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και να οδηγήσει την ηγεσία ενός κόμματος στη φυλακή, κατέληξα στο συμπέρασμά μου: Υποστήριξα ότι καλώς έπραξε ο Σαμαράς με τον τρόπο που κυβέρνησε και ας μη σπεύδουμε τώρα να τον κατηγορήσουμε απερίσκεπτα, γιατί σε αυτού του είδους τον «αυταρχισμό» αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να «προσφύγει» ως πρωθυπουργός και ο Αλέξης Τσίπρας. Οι συνθήκες θα τον αναγκάσουν. Γι’ αυτό καλό είναι όποιος το παίζει
«φρουρός του Συντάγματος, του κράτους δικαίου και της νομιμότητας» να γνωρίζει ότι έρχονται καμιά φορά έτσι τα πράγματα που πολιτεύεται ενάντια στη συνείδησή του. Συνταγματικότητα στην πτώχευση δεν προβλέπεται, ως γνωστόν. Η πρώτη πράξη δικαίωσης του Σαμαρά ήρθε από τον τρόπο που οι συναρμόδιοι υπουργοί Νίκος Βούτσης και Γιώργος Κατρούγκαλος προχώρησαν στην ανάκληση των επιστρατεύσεων. Με την απόφασή τους άφησαν ένα παράθυρο ότι μπορεί να γίνονται επιστρατεύσεις απεργών -όπως έγινε για μετρό, ΠΟΕ-ΟΤΑ, καθηγητές – για λόγους «εθνικής ασφάλειας και δημόσιας υγείας».
Δεν έλεγαν το ίδιο στην αντιπολίτευση, αλλά καλά έκαναν. Μπορεί να χρειαστεί. Η δεύτερη πράξη δικαίωσης είναι η απόφαση του πρωθυπουργού να παρακάμψει τη Βουλή και να μη φέρει την επέκταση της δανειακής σύμβασης προς κύρωση. Καλά έκανε. Οχι μόνο γιατί, αν την έφερνε, θα την ψήφιζαν Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και θα… καταργούνταν διά μιάς το αντιμνημονιακό μέτωπο, αλλά γιατί θα μάθαινε όλη η διεθνής κοινότητα πώς σκέφτεται γι’ αυτό μια ισχυρότατη μειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του. Και αυτό θα έκανε πρωτίστως τεράστια ζημιά στον τόπο και μετά στον ίδιο. Αναλογιστείτε τη σύγκριση και μόνο: Το γερμανικό Κοινοβούλιο να ψηφίζει σύσσωμο την παράταση και τμήμα της πλειοψηφίας του ελληνικού Κοινοβουλίου να καταψηφίζει. Ρεντίκολο. Καλά έκανε, λοιπόν, ο Τσίπρας.
Εν προκειμένω, όμως, έχουμε μια «μικρή διαφορά»: Εντυσε αυτή την αντισυνταγματική απόφασή του με ιδεολογικό περίβλημα, ότι -και καλά- δεν έρχεται η σύμβαση προς κύρωση στη Βουλή γιατί δεν παρατείνεται το Μνημόνιο. Να με συγχωρείτε, αγαπητοί, αλλά η παράκαμψη του Κοινοβουλίου είναι η πιο μνημονιακή πράξη που θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Παραπέμπω για του λόγου το ασφαλές στον δημοφιλή μέχρι πρότινος στην Αριστερά συνταγματολόγο Γιώργο Κασιμάτη, ο οποίος στο τελευταίο βιβλίο του «Το Απάνθρωπο Καθεστώς Δανεισμού της Ελλάδας» θυμίζει (σελ. 45) ότι κατ’ απαίτηση των δανειστών ο πρώην υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου πέρασε από το Κοινοβούλιο με τον νόμο 3847/2010 την εξής ρύθμιση: «Τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις του προηγούμενου εδαφίου εισάγονται στη Βουλή για συζήτηση και ενημέρωση. Ισχύουν και εκτελούνται από της υπογραφής τους από τον υπουργό Οικονομικών». Πάνω στη ρύθμιση Παπακωνσταντίνου πατά, λοιπόν, ο Βαρουφάκης για να βάλει την υπογραφή του. Τίποτε πιο μνημονιακό από αυτό!
Μανώλης Κοττάκης
