Ωρες ώρες αυτή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε οδηγεί στην απόγνωση! Ακόμα και να θέλεις να την υποστηρίξεις, να συμφωνείς ότι πρέπει να της δοθεί χρόνος και περίοδος χάριτος, να θεωρείς ότι αυτή τη στιγμή είναι η μόνη λύση για τον τόπο, απελπίζεσαι αν κάνεις έναν μικρό απολογισμό των έως τώρα πεπραγμένων της. Σαράντα ημέρες μετά τις εκλογές μοιάζει να μην έχει κάνει ακόμα τίποτα (πλην της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και τα γνωστά πισωγυρίσματα).
Σήμερα έρχεται επιτέλους στη Βουλή για συζήτηση το πρώτο της νομοσχέδιο (αυτό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης), που προεκλογικά μας έλεγαν ότι είχαν έτοιμο στα συρτάρια. Τελικά, όπως αποδείχτηκε, όχι μόνο έτοιμο δεν ήταν αλλά χρειάστηκε να αλλάξει κατ’ επανάληψιν τις προηγούμενες ημέρες, αφού απορρίφθηκε από τη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή, επαναδιατυπώθηκε και μετά κόπων και βασάνων πήρε το πράσινο φως για να έρθει προς ψήφιση.
Το νομοσχέδιο για τα εργασιακά ακόμα συζητείται, η ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια «στοιχειώνει», οι υποσχέσεις για επίλυση του ζητήματος των δανείων σε ελβετικό φράγκο πήγαν περίπατο, ο κατώτατος μισθός θα παραμείνει κι άλλο καθηλωμένος στα επίπεδα της εξαθλίωσης και ο ΕΝΦΙΑ δεν έχει ξεκαθαριστεί αν και πώς θα αλλάξει. Ολα αυτά υποτίθεται ότι ήταν τα άμεσα μέτρα που θα έπαιρνε ο ΣΥΡΙΖΑ τις πρώτες ημέρες διακυβέρνησης!
Σαράντα μέρες μετά όχι μόνο δεν έγινε τίποτα, αλλά ακόμα δεν έχουν ορκιστεί τρία μέλη του υπουργικού συμβουλίου! Αυτά είναι φαινόμενα που παραπέμπουν σε ασυντόνιστη μπάντα η οποία προσπαθεί απλώς να μην εισπράξει γιουχάισμα! Δυστυχώς, όμως, δεν αποφεύγει ούτε τα φάλτσα. Κορυφαίο παράδειγμα, το χάος για τους λαθρομετανάστες, όπου ο αρμόδιος υπουργός πάτησε με ευκολία την «μπανανόφλουδα» που του έριξαν και ως πολιτικά αδαής,αντί να καταλάβει τι του έστησαν, προέβη σε έναν καταιγισμό δηλώσεων χωρίς ουσία και χωρίς καμία διάθεση να αναλάβει τις δικές του ευθύνες. Φυσικά αυτή η στημένη ιστορία στηρίχθηκε στο γενικότερο μπέρδεμα που υπάρχει στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο ένας ακυρώνει τον άλλο. Δεν είναι μόνο ο Πανούσης με τη Χριστοδουλοπούλου σε άλλη γραμμή. Το ίδιο συμβαίνει και στο υπουργείο Παιδείας με τον Μπαλτά και τον Κουράκη. Τις εξαγγελίες του ενός ανατρέπει ο άλλος την επόμενη μέρα.
Σε όλο αυτό το σκηνικό έρχεται να προστεθεί η ακατάσχετη πολυλογία των υπουργών, οπότε η Βαβέλ ολοκληρώνεται. Με «πρωταθλητή» τον Γιάννη Βαρουφάκη (που ανήγαγε την ασάφεια σε επιστήμη), οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ μιλάνε πολύ και, απ’ ό,τι φαίνεται, δουλεύουν λίγο. Πιο πολύ τους ενδιαφέρει η έξωθεν καλή μαρτυρία από την ουσία. Στον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν διδάχτηκαν τη σημασία της φράσης «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Ας φροντίσει όμως ο κ. Τσίπρας να τους το μάθει, γιατί δεν θα αργήσει η ώρα της απαξίωσης. Είναι θλιβερό οι νέοι υπουργοί να ξεπερνούν σε άσκοπη πολυλογία ακόμα και τον Αδωνι Γεωργιάδη.
Ο κ. Τσίπρας, αν δεν συμμαζέψει άμεσα τους υπουργούς του, αν δεν τους απαγορεύσει την υπερβολική έκθεση στα media και δεν απαιτήσει την παραγωγή συγκεκριμένου έργου, κινδυνεύει να χάσει τη στήριξη των πρώτων ημερών (από τη μεγάλη μερίδα των πολιτών). Ακόμα απολαμβάνει τα τελευταία περιθώρια ανοχής. Ομως αυτά στενεύουν επικίνδυνα.
Δημήτρης Ριζούλης
